Bloedige wreedheid en liefde kunnen gewoon samengaan. Onze poes die een jong en warm konijnenlichaampje in haar bek gevangenhoudt, het beestje leeft nog, ik hoor een gilletje, totaal verloren tussen de scherpe kattentanden. Een wreed einde van dit zachte wezentje. De poes besluit het jonge dier toch even los te laten om de buit te kunnen observeren. Ze neemt de tijd, het lijfje van het slachtoffer beweegt op en neer, het diertje ademt nog. Het dode konijn ligt even later zonder kopje, bloederig, met nog een lijfje intact, onaangevreten. Poes gaat rustig slapen. Ze ziet het straks wel. Ik haat dit soort taferelen.
Ik vervloek haar, maar weet dat ze vanavond weer oerlief op mijn schoot ligt te spinnen, ogen tevreden tot spleetjes, de onschuld zelve. Omdat ik het konijntje zonder kop uit het wrede zicht wil hebben en niet wil dat het daar maar dood ligt te wezen, begraaf ik het dier in de tussentijd. Had de poes het maar gelijk op moeten eten. Het lieve konijn ligt naast de sinaasappelboom. Wie weet doet het nog iets goeds voor de boom die maar niet zo wil groeien en pas na vier jaren de eerste bloemenknopjes laat zien. De moordenares zoekt en ruikt. Ze heeft haar kans gemist. Alsof ik haar toch nog wil straffen voor haar wrede misdaad.
Ook poep en liefde kunnen hand in hand. Een eendenstel heeft sinds kort onze fincita ontdekt en staat nu iedere ochtend voor de poort om erin gelaten te worden. Cuteness alom dit stel. Vrouwtje voorop en mannetje erachteraan, zo gaan ze samen op ontdekkingstocht ondertussen kwakend en waggelend. Minder leuk is de poep op de stoep. Waterige hoopjes, beduidend meer poep dan van een kip. En toch houd ik van dit gezellige eendenstel. Af en toe nemen ze even rust en leggen ze hun snavels tussen hun zachte veren om ontspannend te zonnebaden en weg te dutten. Mijn genegenheid voor ze wint het van hun poep op de stoep.
Oorlog en liefde trekken ook nog wel eens met elkaar op. Jongens die sterven op het slagveld uit liefde voor hun land. Bommengordels om het gekozen lijf die exploderen uit liefde voor het martelaarschap en het paradijs met de 72 maagden. Raketten van een moordzuchtig Islamitisch regime vergezeld van naam en foto van een Spaanse premier die zijn wens om meer over liefde en minder over haat te spreken serieus nemen. Je wordt lieflijk bedankt (Pedro Sánchez). De daad wordt bij het woord gevoegd en de raket wordt gelanceerd in de richting van jonge en oude burgers van een ‘genocidale staat’ die hem nog iets over liefde hadden kunnen leren.
Liefde komt om van de tegenstrijdigheden en is vaak alles behalve waarachtig. Uit liefde voor mensen in een oorlogsgebied wordt duizenden kilometers verderop een hele wijk ingericht. Symbolisch, maar functionerend met fondsen en menselijke steun. Gaza is voortaan een district van Barcelona. Er wordt een extra faculteit ingericht. Banden worden warm gesmeed waar anderen kil verbroken worden. Theorieën worden onderwezen waar geen ruimte is voor debat, want de verbroken banden vormen de absolute vijand die uitgewist moet worden. Universiteiten waar de ideologische lens van onderdrukker en onderdrukten de enige is, waar genocide en etnische zuivering nieuwe betekenissen krijgen. Uit solidariteit, uit liefde voor de eeuwige onderdrukten. Hier vandaan stromen gelden naar de VN-instantie waarin terroristen zijn geïnfiltreerd. Spaanse burgers financieren terrorisme zonder dat zij het (willen) weten. Uit liefde? Uit medemenselijkheid? Ja, liefde is oliedom. Obsessief ook. Destructief. Dat liefde niet logisch is, weten we.
Het houdt me bezig, deze obsessieve liefde voor de onderdrukten. En dan vooral waarom er onderscheid gemaakt wordt tussen verschillende onderdrukten. Waarom doet het ene onderdrukte volk er wel toe en het andere onderdrukte volk niet? En waarom de zovele predikers van liefde en vrede de onderdrukkers van de eigen bevolking volledig ontzien, alsof ze niet bestaan (ja Francesca Albanese, onderhand de meest ultieme gaslighter die ik kan bedenken). Een ding is zeker: mede door deze mensen, door de gezaghebbende instituties waarvoor zij werken, nog steeds niet verstrikt geraakt door hun eigen leugens, is vrede verder en verder weg. Daar hoef je niet eens bommen voor te werpen. Leugens, deze blijven herhalen en voortdurend hetzelfde liedje zingen maar dan net even op een ander toontje, met het terugkerende refrein van genocide (hoe lang kan een genocide duren?), zijn al voldoende. Media die de herhaling graag overnemen, zodat de hoofden van alle goedgelovigen niet meer anders weten. De Israël- en jodenhaat rijzen inmiddels de pan uit in Europa. België heeft inmiddels al het leger ingezet om de joodse gemeenschap te beschermen.
De kersverse Nederlandse premier is vooral druk met bellen naar internationale leiders. De Nederlandse joden hoeven in ieder geval niets van deze onervaren jongeman te verwachten die voornamelijk veel tijd besteedt aan zijn keurige zelfbeeld. Zou Rob Jetten liefde voor Nederland voelen? In hart en nieren? Zou hij voor zijn moederland willen vechten? Tot het bloed uit zijn aderen vloeit? Tot angstige poep in zijn broek toe? Ach, hij ziet het wel. Eerst nog even een Instagram-momentje met zijn lover.
Ondertussen stroomt en vloeit de liefde elders op de wereld verder. Golfende liefde:
Con Amor,
Eva
☆evalunes 