All I want for Christmas

‘War Is Over! If you want it. Happy Christmas, John & Yoko.’  Billboards in eleven world cities showed these words. It was 15 December 1969 and The Beatles singer John Lennon and his wife Yoko Ono launched the peace campaign War is Over (if you want it). The peace message appeared on buildings and walls in the streets of London, New York, Paris, Los Angeles, Rome, Toronto, Athens, Hong Kong, Amsterdam, Berlin and Tokyo. At that time the Vietnam War was raging on with no end in sight. 

Not just advertising, the couple must have thought. John and Yoko’s message was accompanied by a Peace For Christmas concert in London to which famous musician friends, such as George Harrison and Eric Clapton, contributed.

Ukraine

Fifty-three years and some wars later, not much has changed. We may disagree on an aweful number of political issues, no one wants war. In the last month of the year, there is no prospect of an end to the war in Ukraine, which was unleashed by Russia’s invasion at the end of February this year.

After two difficult and uncertain ‘pandemic years’ for many, 2022 has also by no means been a jubilant year. First, the outbreak of war on the European continent, not even that far from our safe havens. Second, all sorts of crises, such as the energy and Dutch nitrogen crisis, which have created chaos and uncertainty among countless (Dutch) citizens. And leaders don’t seem to know the way out of the chaos and noise. 

Disunity

As facts have become opinions and opinions have become facts, the social climate is unstable with ever-increasing strife. What is truth? For instance, climate change, besides natural climate change also at the hands of humans, is for some a leftist ideology, a belief. And a belief, of course, only serves to instil fear. If it isn’t the earthly sacrifices for a place in heaven instead of hell, it is the hell and damnation hanging over us if we do not act now. Fear as a driving force, in other words. Don’t fall for it, say the deniers. As if the unprecedented, apocalyptic floods that hit Pakistan this year and the ongoing drought and water shortages in southern Europe in particular, were not clear signals that we must start living differently.

Culture war

Rather, we war – between the believers and non-believers, the liberals and conservatives. Not bombs and grenades as war language, but rather moral superiority for instance in the battle over climate, one of the main subjects of the culture war which blew over from the United States. According to the non-believers, we can sit back, nothing is wrong. With Christmas just around the corner, the steaks and pork tenderloin are served in large numbers because “they won’t take that away from us”. Some think we will soon find ourselves in such an unlivable world that freedom no longer has much value and others think our freedom is being taken away under the guise of climate change. 

‘War is over! If you want it’  fifty-three years later is not just about the war in Ukraine. It is also about the culture wars that divide countries and families and friends to the bone. Verbal violence may one day no longer be the only weapon.

Awareness

John Lennon said the following about the campaign at the time: “When we stick posters around saying, ‘War Is Over – If you want it’, we’re trying to promote an awareness in people of how much power they have, and not to rely on the government, or leaders, or teachers so much that they’re all passive or automatons. They have to have new hope.”

For hope and confidence in the future, we do not depend on governments and leaders.  A universal and timeless message. A billboard can’t change that wars will always be there, I hear you thinking. By the way, the campaign is still running – after all, the desired result is still lacking – and posters can be printed from a website to stick on your windows. I once saw such a poster on a window in Amsterdam and I had to take a picture of it. It may be just a seed, a pebble that ripples in the river as soon as it hits the surface of the water. But that seed grows and the ripple effect reaches further than you think. If enough people want something, it happens. The idea of the billboards was to make people aware of this power. Enough people actively wishing for peace can make war stop, John and Yoko thought. Naive? Maybe, yet we all know what King and Ghandi set in motion.

Anti-war Christmas song

Two years later, the War is Over slogan turned into a Christmas song with an anti-war message, Happy Christmas (War is Over), and – it took a while – eventually became a worldwide Christmas classic. And every time, the images of the music video give me goosebumps. 

‘So this is Christmas and what have you done.’

In spring 1969, John and Yoko proclaimed their peace message at the Amsterdam Hilton from their hotel bed. For a week between white hotel sheets, the famous hippie couple called for world peace. For this, they invited photographers and journalists to spread their message. “It didn’t smell to fresh in there,” said Henk van der Meijden, a tabloid reporter at Dutch newspaper De Telegraaf, and John’s hair remained unwashed. A crazy idea, but the bed-in got a lot of publicity and worldpeace became a mantra – without, incidentally, the desired result.

Band Aid

Flowerpower may be decades past, but wouldn’t it be nice to hear a similar message from contemporary musicians? The time is now I tell you! Just like Band Aid at the time. Musicians coming together to record a song with a (political) statement? As happened in 1984 with Do they know it’s Christmas to raise money to fight famine in Ethiopia. Later in 1985, USA for Africa followed with the legendary song We are the world

Music connects and makes hope come alive. I can only think of old(er) rockstars, like Bob Dylan, Bob Geldof and Bono, who remind us – through music – of the power of the individual to start a movement that can make a difference. Is the power of the individual perhaps weakening in individualistic times we live in? Are today’s famous artists too busy with themselves?

Concert for freedom

U2’s singer and guitarist Bono and The Edge played at a Kiev metro station in May this year, at the invitation of Ukrainian President Zelenskyy, in solidarity with the citizens of Ukraine. A concert for freedom.

John & Yoko’s War is Over, Band Aid, USA for Africa, U2 for freedom, that is what I want for Christmas. Europe for Climate maybe. Who will lead the way? You don’t have to be a floating hippie or a sentimental old geezer to know that music is the catalyst for change and connection. It is a primal feeling and I dare say it’s what we all crave so much. 

Merry Christmas! 🌟❤️🥂🎄

Con Amor,

Eva

How true stories of real heroines put nationality, freedom and humanity in perspective

The fact that I, as a Dutch woman, can travel (almost) anywhere with ease, a quick look at my passport and everything is ok, has always amazed me. Your place of birth largely determines your chances in life: health, education, work, happiness. Your nationality can even be a matter of life or death. If you are born in Afghanistan your chances of an early death are more realistic and all the more if you happen to be female.

An Afghan woman forced to marry a Taliban fighter and lead a life kept out of sight and practically invisible, can escape only by death, whereas the most pressing matter for a Dutch woman is that she earn the same as a man in her position.

Selective women’s rights

After watching the Netflix documentary In Her Hands about the fearless youngest mayor in Afghanistan, Zarifa Ghafari (26), who fights for the education of girls, forbidden by the merciless Taliban under whose terror girls and women must fear for their lives, western feminists suddenly become irrelevantly self-obsessed. The fact that women’s rights only seem to exist selectively, is every time a painful realisation in itself and the silence of western feminists concerning the terrible predicament of women under strict Islamic regimes even more so. Consider the deadly repression playing out in Iran at the moment.

As a husband and father you don’t want to reside in a country in which your wife awaits an existence without rights, and your daughters who wish to learn, run the risk every day to be murdered in cold blood by extremists.  The images at Kabul airport of thousands of desperate Afghans trying to flee, clinging to an aircraft, women and children trying to catch the last flight away from a home which will become a prison, leave you gasping for air. The mayor Zarifa narrowly escapes with her husband, mother and younger brother in a plane heading for Germany, where they are received as refugees.

Continuing the fight

Shortly before the Taliban had executed her father in front of his home and young son due to Zarifa’s public role, which she had refused to give up. Despite the threat to her own life, she travels back to Afghanistan on her own a few months later to continue the fight for the right of women and girls in her homeland. In Germany she no longer held a high office, she was an asylum seeker with a life on hold, and the control, again, out of her hands. All be it without the constant mortal danger, but for Zarifa not important enough to stay for.

When the bombs drop

Another such true story which burst into your safe life and rages on long after, is The Swimmers, a biographical movie about two Syrian sisters who are also talented swimmers, Yusra and Sara Mardini.  On the horizon you see the bombs exploding on the edge of town while the sisters let themselves go on the dance-floor at a party.  The start of the civil war in Syria.  The situation escalates and the sisters lives are in danger.  Their father grudgingly supports their decision to flee to Germany along with a cousin. A harrowing life-threatening journey awaits them. On their way they quickly fall into the hands of unreliable people smugglers.

The hellish journey, especially the chilling crossing the sisters make in an overloaded rubber dingy from Turkey to Lesbos is made by countless people every year.

Thousands never set foot in Europe but end namelessly in the depths of the Mediterranean Sea. Since 2014 more than 29.000 deaths have been registered along the flightpaths to Europe, including this crossing to Lesbos, most of the victims are from Syria. All the antics the sisters perform and the dangers they brave to reach this island where the inhabitants can’t wait to see the backs of them, seem surreal but are at the same time very real.

Salvation

The viewer gets a feel for the years-long beaurocratic process, waiting on stamps and signatures.  It feels like you are in a Kafka novel.  The endless waiting that slowly extinguishes the last remaining bit of life-force, but not so for the sisters.  Their crib stood in Syria and then going to Europe to establish yourself, away from the bombs and bloodshed, is far from matter of course.  The combination of their courage and daring with a clear goal is their salvation.  These make the difference in the end.  Although the goal for each of the sisters turns out to be different, it is what enables them to regain control over their lives in a foreign country.  The movie slung me back and forth between hope and despair, but more the first than the latter.  The Syrian sisters got me thinking. 

Fort Europe

I never had to supply stacks of documents to get government clearance to come and live in Spain.  My partner, cat and I just went, now some 8 years ago.  We can come and go as we please.  No-one ever asked us for all sorts of information, our Dutch passports were enough.  We did not have to wait eons on permission from the authorities to reside within the Spanish borders, because there is free movement of people within the European Union.  We are what you call “fortune seekers”.  And we were not even unfortunate in our country of birth.  And yet, that is what we are, because we wanted more.

Second-rate citizenship

The right to come and go as you please, in your own country and outside it, (freedom of movement) as determined in the Universal Declaration of Human Rights is beautiful on paper, but in practice far from reality. Especially for those with less desirable passports; those who have a high chance of becoming second rate citizens. Those men and women who will never feel equal to their compatriots who were born there.

For now, I really recommend watching In her Hands and The Swimmers, just like that they might awaken a humanity which I often find sorely missing when it concerns refugees and migrants.  A little more compassion won’t kill us.

It is too proud to think that the bombs will never fall here or that the water will never rise so high or dry up, making flight our only chance at survival. When it is us rattling at the gates or embarking on harrowing journeys to escape war or natural disasters, we will hope for some humanity instead of a lifetime as a second-rate citizen.  

As it was written some 2000 years ago: ‘Pride comes before the fall.’

Timeless wisdom which reaches far beyond all borders.

In her Hands and The Swimmers are now screening on Netflix.

Previously published in Dutch on Reporters Online.

8 maart was het Internationale Vrouwendag {Dutch}.

Ik wilde hier wat over schrijven en greep die dag terug naar wat ik hier vorig jaar over schreef. 

De feiten zijn nog altijd aan de orde van de dag, en daarom besloot ik het nog eens te posten, ingekort, met nieuwe informatie. Totdat ineens een kop verse, zwarte koffie over mijn schrijftafeltje viel, waar ik nu net aan het typen was op mijn MacBook. Oei, dat is geen beste combinatie. Vervolgens ben ik de rest van de week hiermee bezig geweest en heb ik heel wat kilometers gefietst naar de Bad Apple reparateur om de laptop weer aan de praat te krijgen. Pffffffff. Gisteren scheen alles weer tip-top – en hopelijk blijft dat zo!

Anyway, Internationale Vrouwendag dus, wat mij betreft elke dag, want het is nodig.

Haar lichaam is onderwerp van kritiek, maar ook haar werk en haar meningen.

Imperfecties

Het vrouwenlichaam wordt aanbeden, bevochten en verguisd en is nog al eens onderwerp van discussie, in het bijzonder de imperfecties ervan. Te dik, te dun, te oud, te jong, te lang, te kort, te hoekig, te rond, te veel van dit, te weinig van dat.

Niet alleen mannen, ook vrouwen steken hun mening niet onder stoelen en banken als het om het becommentariëren van het lichaam van een (andere) vrouw gaat. En de vrouwen-magazines doen genadeloos mee aan het benadrukken van vrouwelijke schoonheidsidealen. 

Zo zat ik in een Nederlands magazine (een oude Linda) naar een foto van een vulva in close-up te kijken. Het zou allemaal te slapjes naar beneden hangen na drie geboortes en moest nodig strakker, dus het mes ging erin. Ik gruwel al bij de gedachte. Oké, daar zit ik op te wachten als lezer. Een borstvergroting is er maar heel gewoontjes bij.

Opgespoten billen

Of de siliconen die in billen worden gespoten voor een uitstekend achterwerk, zoals dat van Kim Kardashian. Vrouwen doen het. Ook opgespoten lippen voor een volle mond zijn “hot”, maar ook de met botox volgespoten lijntjes en rimpels om weer die super gladde huid van een twintiger te krijgen. Wat doen we onszelf aan.

In boerka’s gehuld

Ernstig wordt het als de vrouwelijke rondingen in boerka’s moeten worden gehuld ter bescherming van wellustige mannen. Dan is de huid van haar gezicht ook nog al eens “te veel” en alleen haar ogen mogen zichtbaar.

Ook ernstig: vrouwen die “te veel” huid laten zien, te schaars gekleed gaan en “die beter hadden moeten weten en seksueel geweld hebben uitgelokt”. Sterker nog, de kritiek, de commentaren, verwijten en het wegwerken van haar onwenselijkheden gaan niet alleen maar om de buitenkant.

Misdaad

Nee, de kritiek en bemoeienis richt zich ook op de binnenkant van het vrouwenlichaam. De baarmoeder, het vrouwelijk orgaan dat leven voortbrengt, wordt bevochten en bekritiseerd. Wetten bepalen dat de vrouw een misdaad begaat als zij kiest voor wat er in haar buik gebeurt: het afbreken van een ongewenste zwangerschap. Zij mag daarover niet vrij beslissen en belandt, samen met haar arts, achter slot en grendel, mocht ze dat wel doen. Bijvoorbeeld in Marokko en eerder ook in Argentinië dat tot begin dit jaar nog een restrictieve abortus wet kende. 

Er zijn nog steeds landen waar abortus, in het geval van zwangerschap als gevolg van verkrachting (wel 73 landen!) of incest, verboden is en ook niet onder bepaalde restricties – de gezondheid van vrouw en foetus – is toegestaan. Abortus is bij wet volledig verboden in Dominicaanse Republiek, El Salvador, Nicaragua, Honduras.

De anti-abortus geluiden van de laatste jaren zijn heviger, in de VS, maar ook in Nederland. “Baas in eigen buik”, de zeggenschap over wat er met haar eigen lichaam gebeurt, is niet aan de orde volgens pro life Nederland, Christelijke partijen en organisaties (bijv. Schreeuw om Leven). Zelfs niet als de vrouw zwanger raakt na een verkrachting.

De beslissingsbekwaamheid van de vrouw om over haar eigen leven te beschikken, wordt zwaar in twijfel getrokken, en stilletjes aan hebben christelijke partijen, zoals SGP, en anti-abortus organisaties inmiddels heel wat succesjes behaald. Welke? Dat lees je in dit verrassende onderzoek van De Groene Amsterdammer.

Zelfs met de hulp van het progressieve D66, die met een initiatiefwet in 2019 ervoor heeft gezorgd dat de naam van een ongeboren kind voortaan kan worden ingeschreven in het bevolkingsregister. En dat blijkt nu ook te gelden voor geaborteerde foetussen – oeps, dat was natuurlijk niet de bedoeling. 

Door deze nieuwe Nederlandse wet wordt nu aan de stoelpoten gezaagd van de non-juridische status van de foetus, en daarmee het Nederlandse recht op abortus. 

Geen of te weinig kinderen

Een andere klacht is, dat er “te weinig” in haar buik gebeurt, omdat de moderne vrouw geen of niet genoeg kinderen krijgt en daarmee hele samenlevingen ten val zou brengen. In ons moderne Nederland zijn er niet alleen politici, die menen dat vrouwen moeten baren en verder hun mond maar moeten houden. 

Forum voor Democratie-leider, Thierry Baudet, vreest voor de teloorgang van Europa als West-Europese vrouwen zo weinig kinderen blijven baren, en teveel ambities hebben in het maatschappelijk leven. De baarmoeder als onderwerp van politieke bemoeienis om macht te krijgen over wat ze met haar eigen lichaam doet. 

Vrouwenhaat

Ook moet ze vooral geen mening hebben, want dan wordt ze beloond met agressieve en haatdragende boodschappen aan haar adres. Twitter blijkt daarvoor een uitstekend platform te zijn.

Tien procent van alle tweets gericht aan vrouwelijke politici bevat haat of agressie, blijkt uit onderzoek samen met de Utrecht Data School. Vrouwen die de politieke arena betreden kunnen rekenen op online recensies over hun stem, lichaam, religie of huidskleur. The Guardian, The New York Times, Amnesty International en andere internationale onderzoekers berichtten de afgelopen jaren keer op keer: politici krijgen veel online haat, maar vrouwen disproportioneel meer en opvallend vaker persoonlijker, zo schrijft De Groene Amsterdammer

Ik weet het, je hoeft het internet maar op te gaan en op allerlei fora en opinie websites komen de smakeloze commentaren je al gauw tegemoet, maar toch vind ik de misogynie in mijn geboorteland heftig om te lezen. 

Verder is het waar, met een strakke jurk ben je als politica niet serieus te nemen, een mantelpak is weer te streng. Klinkt je stem zacht, dan ben je te lief, maar een schelle of hoge stem die ook nog eens overslaat, is hysterisch. Kritiek op mijn stem, is mij bekend. Die van mij moest lager, mocht ik verdere carrière willen maken. Toen mij dat jaren geleden door een hoofd juridische zaken van een bank als ongevraagd “advies” werd gegeven, zei ik hierop niets. 

Pas later, toen ik al bij de bank weg was, realiseerde ik me wat er eigenlijk gezegd werd en dacht ik, fuck you man. 

Vrouwenrechten? De gelijkheid tussen mannen en vrouwen? Er is nog aardig wat werk aan de winkel. 

Con Amor,

Eva

Onrecht om van te janken. {Dutch}

“I have come to believe over and over again that what is most important to me must be spoken, made verbal and shared, even at the risk of having it bruised or misunderstood.” ~ Audre Lorde 

Nog krap een week en we komen aan bij de langste dag van het jaar. Er valt bar weinig te lachen deze eerste helft van 2020, vind je ook niet? Je zou je deze maanden teneergeslagen kunnen voelen, weinig hoopvol voor het tweede halfjaar van 2020. Er is inderdaad niet veel reden tot lachen als we bereid zijn het onrecht dat zich dagelijks afspeelt op deze aardbol op ons in te laten werken. En dan heb ik het niet alleen over racisme waar alle aandacht momenteel naar uit lijkt te gaan.

Onrecht

Het begon allemaal met de Amerikaan George Floyd, wiens leven vanwege zijn donkere huidskleur door een machtswellustige, blanke politieagent op koelbloedige wijze ontnomen werd. De onverschilligheid waarmee de agent zijn knie minutenlang op de nek van deze man duwde, totdat de dood erop volgde, liet zoveel minachting en onrecht zien dat wereldwijd mensen de straten zijn opgegaan om zich tegen deze racistische moord te verzetten. 

Deze protesten zijn weliswaar aangewakkerd door dit buiten-proportioneel politiegeweld, maar heeft een groter doel: het bestrijden van racisme, dat diep in onze samenlevingen is ingesleten. Jammer dat de aandacht vooral naar relschoppende lieden gaat en niet naar hen die daadwerkelijk het leed dat achter racisme schuil gaat, een gezicht geven door verhalen te delen. Ik heb geen tv – God dank! – maar wel internet en op Youtube heb ik verschillende vreedzame protesten kunnen zien. Geen spoor van geweld, maar pure, menselijke emoties: boosheid, pijn, verdriet, verontwaardiging. En daar gaat het allemaal om bij een protest tegen onrecht. 

Tranen

Jaren geleden heb ik meegedaan aan een demonstratie voor de vrijlating van de Iraanse mensenrechten-advocaat, Nasrin Sotoudeh, en maakte ik deel uit van een campagne van Amnesty International. Wij demonstreerden in Den Haag, vlakij de Iraanse ambassade. Terwijl we liepen door de straten en om haar vrijheid riepen, kwam er een golf van emotie over me heen. Ik was zo betrokken bij deze campagne, bij deze vrouw, bij dit onrecht, dat ik met een enorme brok in mijn keel rondliep en op een gegeven moment rolden de tranen over mijn wangen. Een mede-demonstrant toonde zich, net als ik, zo begaan met dit onmenselijke onrecht dat wij elkaar omhelsden en daarna, door onze tranen heen, een gesprek begonnen.  

Vrijheid

Voor mij ging deze demonstratie niet alleen over Nasrin Sotoudeh, die een aantal jaren geleden in Iran opnieuw gevangen genomen werd, maar stond het voor nog iets groters: het ging over alle mannen en vrouwen die hun nek uitsteken en onrecht aankaarten in dictaturen en dat met hun vrijheid moeten bekopen. Vrijheid, die niet zo vanzelfsprekend is en waar we allemaal wel iets bij voelen wanneer dat ineens van ons wordt afgenomen of drastisch wordt ingeperkt. Dat heeft de uitwerking van de maatregelen ter bestrijding van de Covid-19 pandemie wel laten zien. Wat een moeite hebben we hiermee en nog.

Lawaai

Die demonstratie is vooralsnog de enige demonstratie geweest waar ik actief aan deelnam en ging over een onderwerp, de rechten van de mens, waar ik passie voor heb. Op Ibiza had ik de gelegenheid om mee te doen aan protesten van Extinction Rebellion. Ook hier gaat het om een onderwerp dat me bezig houdt: de vernietiging van de natuur en de oproep tot urgente verandering. Toch voelde ik me niet geroepen om me hierbij aan te sluiten. Ik vond het hypocriet om van de politiek beleid te eisen vervuilende emissies terug te dringen, terwijl men met auto’s naar deze protesten kwam en de manier waarop we onszelf voeden, relevant en toch onderschat, niet een onderwerp van discussie was. Misschien inmiddels wel, dat weet ik niet. Ik ben meer van het stille verzet, maar inmiddels weet ik dat lawaai maken nodig is om aandacht voor onrecht op te eisen. Kijk maar naar de vrouwenbeweging, die vrouwen die het voor elkaar hebben gekregen om stemrecht voor vrouwen en het recht op abortus te verwezenlijken. Maar het blijft nooit bij schreeuwen alleen. Het is hol en zonder betekenis als het niet opgevolgd wordt door constructief debat en concrete daden. 

Dierenleed

Zij die mij kennen of dit blog volgen, weten dat ik van dieren houd – de stemlozen – en daarom heb ik een aantal jaren geleden de keuze gemaakt om geen dierlijke producten meer te eten. Daarmee komen we op een ander pijnlijk onderwerp: de bio-industrie. Ook hier is sprake van onrecht op grote schaal dat achter gesloten deuren plaats vindt, maar het leeuwendeel van de mensen wil nog altijd liever dat stukje vlees of kip – en laten we de vissen niet vergeten – , het blokje kaas en de bitterbal bij de borrel en weigeren hiervan afstand te nemen, omdat het ‘zo lekker’ en ‘zo gezellig’ is. Het eten van vlees en zuivel is niet zelden cultureel bepaald en is voor velen een belangrijke traditie. En laten we daar nu net grote moeite mee hebben: het opgeven van culturele gewoonten en tradities.

Racisme

Om terug te komen naar het begin: ik hoop dat de discussies over racisme voortduren, opgevolgd door constructief debat en de nodige acties.  Alleen roepen om verandering zal nooit voldoende zijn, hiervoor zijn daden nodig: vragen, luisteren, inleven, aanspreken, gedrag veranderen. Bovendien is het broodnodig alle tegenstellingen tussen links en rechts eens opzij te zetten, dat al die ego’s, zowel op links als op rechts, eens een keer hun grote bek houden en luisteren. 

Hier op Mallorca leef ik weliswaar in een ‘bubbel’, maar zeker wel met toegang tot wat zich afspeelt buiten het eilandleven en met het voorrecht om mij terug te trekken wanneer ik dat wil. Daarvoor zal ik mij nooit verontschuldigen – zoals ik me ook niet verontschuldig voor de kleur van mijn huid of beweer mede-plichtig te zijn aan de dood van George Floyd voor het in stand houden van het voorrecht dat ik geniet op basis van mijn huidskleur, mocht ik, als witte vrouw, inwoner van de VS geweest zijn. De onoprechtheid. Er valt voor ons allemaal nog veel te leren in het debat rondom racisme, daar bestaat geen enkele twijfel over! 

Boeken 

De laatste paar maanden heb ik een aantal romans gelezen met racisme, immigratie en ongelijkheid als thema’s:

Leon & Juliette ~ Annejet van der Zijl (boekenweekgeschenk 2020). Een schokkend, waargebeurd liefdesverhaal ten tijde van de slavernij in de VS.

Tropenbruid ~ Susan Smit. Een kijkje in het Nederlands-Indië waar de blanke Nederlander heer en meester was. 

Americanah ~  Chimamanda Ngozi Adichie. Een prachtig immigranten-verhaal over de Nigeriaanse studente, Ifemelu, die haar geluk probeert te vinden in de VS.

Deze romans staan in ieder geval nog op mijn lijstje voor de komende tijd:

Lichter Dan Ik ~ Dido Michielsen

Living By The Word ~ Alice Walker

I Know Why The Cage Bird Sings ~ Maya Angelou

Half Of A Yellow Sun ~ Chimamanda Ngozi Adichie

Elk boek, elk verhaal geeft mij weer een wijdere blik. Lezen is een manier om van anderen te leren. Welke boeken over racisme, immigratie en ongelijkheid ga jij lezen de komende zomermaanden? Deel ze hier!

Tot slot deel ik deze interessante video over “White Fragility: Why it’s so hard for white people to talk about racism” van Dr. Robin DiAngelo. Op meerdere fronten een ‘eye-opener’ voor me, ondanks de weerstand die ik zo nu en dan voelde.

Con Amor,

Eva

Image by Logan Weaver/Unsplash

Het vrouwenlichaam: altaar, strijdtoneel en gevangenis {Dutch}.

Vandaag is het Internationale Vrouwendag...

Het vrouwenlichaam wordt aanbeden, bevochten en verguisd en is nog al eens onderwerp van discussie, in het bijzonder de imperfecties ervan. Te dik, te dun, te oud, te jong, te lang, te kort, te hoekig, te rond, te veel van dit, te weinig van dat.

Vulva in close-up

Niet alleen mannen, ook vrouwen steken hun mening niet onder stoelen en banken als het om het becommentariëren van het lichaam van een (andere) vrouw gaat. En de vrouwen-magazines doen genadeloos mee aan het benadrukken van vrouwelijke schoonheidsidealen. Zo zat ik laatst in een Nederlands magazine (Linda) naar een foto van een vulva in close-up te kijken. Het zou allemaal te slapjes naar beneden hangen na drie geboortes en moest nodig strakker, dus het mes ging erin. Ik gruwel al bij de gedachte. Oké, daar zit ik op te wachten als lezer. Een borstvergroting is er maar heel gewoontjes bij.

Opgespoten billen

Of de siliconen die in billen worden gespoten voor een uitstekend achterwerk, zoals dat van Kim Kardashian. Vrouwen doen het. Ook opgespoten lippen voor een volle mond zijn “hot”, maar ook de met botox volgespoten lijntjes en rimpels om weer die super gladde huid van een twintiger te krijgen. Wat doen we onszelf aan…

In boerka’s gehuld

Ernstig wordt het als de vrouwelijke rondingen in boerka’s moeten worden gehuld ter bescherming van wellustige mannen. Dan is de huid van haar gezicht ook nog al eens “te veel” en alleen haar ogen mogen zichtbaar. Ook ernstig: vrouwen die “te veel” huid laten zien, te schaars gekleed gaan en “die beter hadden moeten weten en seksueel geweld hebben uitgelokt”. Sterker nog, de kritiek, de commentaren, verwijten en het wegwerken van haar onwenselijkheden gaan niet alleen maar om de buitenkant.

Misdadigster

Nee, de kritiek en bemoeienis richt zich ook op de binnenkant van het vrouwenlichaam. De baarmoeder, het vrouwelijk orgaan dat leven voortbrengt, wordt bevochten en bekritiseerd. Wetten bepalen dat de vrouw een misdaad begaat als zij kiest voor wat er in haar buik gebeurt: het afbreken van een ongewenste zwangerschap. Zij mag daarover niet vrij beslissen en belandt, samen met haar arts, achter slot en grendel, mocht ze dat wel doen. In Argentinië bijvoorbeeld of Marokko .

Er zijn nog steeds staten waar abortus, in het geval van zwangerschap als gevolg van verkrachting of incest, verboden is en zelfs niet onder bepaalde restricties – de gezondheid van vrouw en foetus – is toegestaan (Dominicaanse Republiek, El Salvador, Nicaragua). Onrecht wordt gewetenloos bestraft met onrecht.

Te weinig kinderen

Een andere klacht is, dat er “te weinig” in haar buik gebeurt, omdat de moderne vrouw geen of niet genoeg kinderen krijgt en daarmee hele samenlevingen ten val zou brengen. De baarmoeder als onderwerp van politieke bemoeienis om macht te krijgen over wat ze met haar eigen lichaam doet.

Abortus buddy

Vorige week las ik dat er sinds kort speciale buddy’s vrouwen naar de abortuskliniek in Rotterdam en Den Haag vergezellen. Om de reden dat zij, die een half uur later op haar meest kwetsbaars is, wordt opgewacht door vreemde, bemoeizuchtige vrouwen en mannen, conservatieve “pro-life activisten”. De indringers van haar vrijheid bombarderen haar vervolgens met hun ongevraagde commentaren, juist voordat ze de ingang van de kliniek betreedt. De buddy – jong en oud – beschermt de vrouw als zijnde haar chaperonne en heeft hiervoor een speciale training gekregen om dat te mogen doen.

Baas in eigen buik

De anti-abortus geluiden van de laatste jaren zijn heviger, in de VS, maar ook in Nederland. “Baas in eigen buik”, de zeggenschap over wat er met haar lichaam gebeurt, waar zo lang en hard om gevochten is door de Nederlandse vrouwen voor ons, is een verworvenheid die in twijfel wordt getrokken, wordt bekritiseerd en in landen vandaag de dag nog steeds zwaar wordt bestraft. Daarom is Internationale Vrouwendag nodig. Zo lang het recht om over haar eigen lichaam te beslissen nog steeds in handen is van staten, politici, religieuze leiders, koningen en presidenten, kunnen we niet zonder Internationale Vrouwendag.

“The possibility of terminating a pregnancy means our sexual autonomy, our freedom as women – which conservative sectors are so afraid of.”

Con Amor,

Eva

Photo by Artem Labunsky/Unsplash 

%d bloggers like this: