Troost in mindere dagen {Dutch}.

Wat een lelijke tijden waarin we wereldwijd zijn beland. Dit, in combinatie met nog een aantal factoren, zoals de vermissing van onze kater Liefje, heeft me de laatste tijd aangeslagen en ziek gemaakt. Waarschijnlijk was mijn griep waardoor ik de afgelopen anderhalve week een groot deel van de dag in bed doorbracht niet rechtstreeks daardoor veroorzaakt, ook het slechte weer op Mallorca dat nu al weken voortduurt en constant in tochtige, vochtige ruimten half buiten te hebben gestaan, hebben niet bijgedragen aan een goede gezondheid. Nu de laatste hoestjes en snot neus langzaam verdwijnen, is dat dus bijna achter de rug. Gelukkig. 

Nu ik dit schrijf, regent het weer pijpenstelen en dondert en bliksemt het erop los in Mallorca. Als mijn gedachten afdwalen (en dat doet het veel de laatste dagen) naar onze vermiste kat, doet mijn hart pijn. Hij is altijd bang voor onweer. Waar is hij? Schuilt hij ergens? Is hij opgejaagd? Leeft hij nog? Het heeft me momenteel verlamd en lusteloos gemaakt. Zelfs in schrijven heb ik amper zin. Ik denk er wel steeds aan om te bloggen en nieuwe artikelen te schrijven, maar ik ben te slap en te lusteloos om iets op papier te zetten. Toch doe ik het nu. Omdat schrijven heelt.

Ik doe het om je te vertellen dat we troost kunnen halen uit de kleine, op het eerste gezicht onbelangrijke, dingen als het leven tegenzit. Voor mij is dat een eerste warme douche na maanden alleen koude douches te hebben gehad, een vuur om me aan te verwarmen, een droog en warm huisje, banana pancakes van Dorus, ’s avonds samen in bed ‘Better Call Saul’ kijken, een mooi boek, nostalgische soul muziek….

De komende weken gaat ons Green Gorillas team het tiny house afmaken dat we in oktober zijn begonnen te bouwen. En dan gaat het in de verkoop. Ik hoop op betere energie de komende tijd, zodat ik lekker voor de bouwers kan koken. Misschien helpt het ook mijn eetlust weer op te krikken. 

Deze regenachtige en grijze November dagen doen me aan Nederland denken. Mét verschil: comfort. Even de verwarming een standje hoger zetten, neer te dalen in een warm bad met heerlijke geuren, droge vloeren. 

Voor mij, hier in ons tiny home, staat comfort gelijk aan het branden van de rocket stove. Zodra het vuur aangaat, lijken moeilijkheden af te nemen. Zodra het vuur vlamt, lijkt verdriet te verzachten en ziet de wereld er opeens vriendelijker uit vanuit het Mallorcaanse platteland. Zodra het vuur spat, komen beelden van romantische etentjes naar me toe. Zodra het vuur verwarmt, vraag je je af waarom groepen mensen zich zo hatelijk tegen elkaar verzetten en waarom we niet vaker zeggen “ik weet het niet”, in plaats van altijd maar het gelijk af te moeten dwingen. Zodra het vuur brandt, is het soms moeilijk voor te stellen waarom verbinding soms zo ontzettend ver te zoeken is. 

Waarin vind jij troost en comfort?

Con Amor,

Eva 

A Week when Everything Sucks and I Want to be a Cat!

An effortless, hot, carefree summer? Yes, please! Who doesn’t want that?

One minute after my cold shower, my face is glistering again. Sweat is pouring down my back. 

With temperatures of 30 degrees and even crossing the magical 30, I guess I reached my limit.  These temperatures seem only good and give you the summer vibes you maybe longed for on cold winter days, when you are without worries and without goals you have imposed on yourself. Just be and that’s all. Read books, write, walk, go for dips in the sea nearby, and relax with cold drinks. Or do just nothing! No obligations. Honestly, with these temperatures when all feels like an exertion, it’s all I wish for. Being effortless. Happy-go-lucky kind of woman. I want to throw the phone in the corner. Leave social media. Be a cat. And be free.

People who know me, know that I live a rather free life. Freedom doesn’t mean free of worries. Or free of expectations, or free of the things you said to yourself you have to do (to feel worthy?). 

It’s still impossible to live of air and sun alone. Voor niets gaat de zon op, as a  Dutch expression says. There’s no such thing as a free lunch. And if we want to achieve something, we need to put our efforts in it. Again, I need to find the motivation in myself to continue what I’m doing and to put effort in our Green Gorillas project. It all feels kind of heavy to me. I’m not having the best week. I have felt very low with no zest for life the past week and so tired (menstruation is doing that). But today I am back and start believing again. 

Life is also the low days, the doubts, the sweat, the tears, the failure, the resistance, the negativity, the shitty moods when everything sucks, the realisation that I can’t be like my cat Luna. Better accept it, than fight it. 

Today, I ran into these words of a Dutch woman and life coach, Fenja Ellen (@navigateontrust on Instagram):

“I don’t want to feel like this.

I wish I was in a different place right now.

I wish things were not like this.

The rebellion against “what-is” seemed to be the theme of this week. I saw it in others, I saw it in myself too.

And what I saw is that so much struggle -both internal struggle as well as resistance towards the world outside — comes from the fact that we just do not want to accept things as they are.

Not wanting to feel what you feel.

Not wanting to be where you are.

Not wanting to accept something as it is.

But the funny thing is this. It is only from the starting point of “what-is” that we are able to change our future.

Because the more I push against this moment, the more I hold on to the idea of how things  should be instead of what-is, the less space I give to things to flow in the present moment.

To flow beautifully.

To flow effortlessly.

To flow co-creatively.

Because the first step to get to where I really want to be, is to be with what-is totally. Without concessions, without filter.

I need to accept that doubt. Befriend that fear. Embrace that chaos. Feel that loss. And from there let life unfold. Into the future. Into where I need to be.”

I had to read these words. They hit home.

Con Amor,

Eva 

Lang Weekend In De Bergen {Dutch}.

Grenzen aangeven, behoeften benoemen en ongenoegens uiten, je mag dan wel een communicatief vaardig persoon zijn, makkelijk is anders. Of het nu om een vriendschap, werk- of liefdesrelatie gaat, om het gezond en in balans te houden, moeten er wel eens dingen gezegd worden, die soms moeilijk zijn. En vooral ook tijdig, het opkroppen totdat het opeens één grote misère wordt, is wat je zeker niet moet doen.

Kort geleden vielen er bijna slachtoffers, omdat ik het laatste had gedaan en me er tot voor kort niet eens van bewust was. Toen het belangrijkste er uitkwam, heb ik – gelukkig – een heftige woede-aanval kunnen voorkomen. Maar mijn frustraties hadden hun hoogtepunt bereikt, zover was duidelijk. Ik had te lang niets gedaan om het kenbaar te maken. Mijn geliefde en ik, we waren amper samen, en zo ging het al zeker meer dan een jaar. Altijd omringd door anderen, het begon me hevig te storen. Ik voelde me verwaarloosd, gefrustreerd. 

Toen ik laatst een week lang alleen thuis was, schreef ik weer eens in mijn dagboek. Ik begon alles op te schrijven: wat ging er niet goed, waardoor vocht ik  al zo lang zowat dagelijks tegen allerlei negatieve gedachten, ik was nou niet bepaald in een jubelstemming de laatste maanden. Ik probeerde het allemaal te verwoorden. Alles leek opeens op losse schroeven te komen staan. Ik was volledig de controle kwijt, zo leek het wel. En zo was het ook. Ik kreeg zo’n enorme heimwee naar mijn tijd in Amsterdam toen ik net met mijn liefde samenwoonde en we in de weekenden volop de tijd voor elkaar namen. Ook het gemak om familie en vrienden op te zoeken, met een brok in mijn keel drong het besef ineens diep tot mij door dat dit tot het verleden behoorde. Liet ik het soms niet eerder toe? Of is het door het corona-virus naar de oppervlakte gekomen? Ja, scherper en genadelozer dan ik ooit had kunnen vermoeden?

Eén ding werd me duidelijk toen ik alles zo opschreef: ik moest de controle weer terug zien te krijgen, te beginnen met hoe ik mij voel over mezelf en over mijn grote liefde. We moesten er samen uit. Dat was het begin dat we nodig hebben. Een lang weekend weg naar een, voor ons, onbekende plek op het eiland, waar we alle tijd voor elkaar zouden hebben. Alleen wij met z’n twee. Ironisch is het wel, juist wij, die hebben gekozen voor een niet-stressvol, rustiger bestaan op een zonnig eiland, hadden te weinig aandacht voor elkaar. Onze levens maakten we zo veel meer eenvoudiger dan voorheen en toch slipten we bijna door elkaars vingers. Althans, dat gevoel kreeg ik opeens zo sterk. Of misschien wel juist daarom. Misschien hebben onze keuzes het juist moeilijker gemaakt. 

De bergen, de wilde geiten gevaarlijk op de randen, de hoge rotspartijen in de zee, de slingerende weg naar de top en het bergaf naar beneden roetsjen, de wijn uit het chique zaakje, ze gaven het uiten van onze teleurstellingen betekenis. Er was weer aandacht voor elkaar. Er was weer volop liefde. 

Wacht niet op de ander voor het oplossen van je gemis. Verwacht nooit dat anderen hetzelfde denken en voelen als jij. Denk niet dat hij of zij het wel aanvoelt wat er in je leeft en er dan ook nog eens wat mee doet. Ook aan liefde moet je beiden werken. Het gaat niet vanzelf. Zoals eigenlijk niets vanzelf gaat. Liefde is er om sterker en beter te worden. Toch ben jij het, die ’s avonds in slaapt valt en met wie je weer wakker wordt. Jij bent de persoon, die je moet waarderen, waarin je moet geloven, en vertrouwen. Jij weet wat bij je past en wat je nodig hebt. Jij alleen. Je sterke jij. 

Con Amor,

Eva 

Moody.

When I look in the mirror and see my hair getting more grey lately, I can’t say I find it charming anymore.

When I open the tap and there’s no water running, as the water pump has been turned off again, I can’t say it doesn’t matter anymore.

When I try to find some summer clothes in the wardrobe and I don’t seem to find the right pieces as they are all in one box on one shelf, I can’t say I don’t care anymore.

I do my best lately to not be a grumpy, ungrateful woman.

I have a good life, the sweetest man beside me, who is always supporting and positive, we are healthy and alive, yet I wake up each morning feeling sad. I do my best to make something of the day. “I’m fine,” I answer them when they ask me how I’ve been lately.

What do you say when you feel that flaming fire that used to keep you alert, excited and happy, slowly quenched? It’s all so so. I have always been that person who enjoys the small things in life: the butterflies in the garden, the cup of coffee in the morning, the bike ride through the small caminos, being together with the one I love. I don’t need much to feel happy and alive, and I always appreciated this within myself, but somehow I lost it and this stop-and-smell-the-roses sentiment the past couple of weeks.

There’s a heaviness hovering between me and the world. My heart goes out to the elderly locked in nursing homes, who haven’t seen their families for months and are more likely to die from a lonely, broken heart at their old age than from this whole damn virus. Also, I think of my own mum who lives alone and doesn’t have close friends around her with whom she can exchange thoughts.

I know I will be able to shake that heaviness off me, but not now. I decide to not fight it any longer and just let it be. Accepting these uncertain, some say pivotal, times just as they are and let my plans in my head stay there a little bit longer, so they have time to develop into a better shape. Accepting that I’m moody lately and rather dive into another novel to escape a bit and be grateful that I can. Accepting that I can’t see my mum and family in the Netherlands for a while.

But I won’t accept these ridiculous restricting rules any longer. If I want to hug somebody it’s a choice of two people, no government has any right to tell otherwise. And I hope children with parents in nursing homes will stop accepting that they are refrained from visiting their emotionally broken parents. Because that’s the effect of these incomprehensible rules of European governments: broken bodies and broken spirits, which deserve much better after a long life. I hope that we all use our common sense and start breathing again.

P.S. Writing this down a bit, already makes a difference. If you perhaps feel the same lately, start writing. Let’s write together! ♡

Con Amor desde Mallorca,

Eva

Photo by Thomas Griesbeck / Unsplash 

13 Quotes to Stir Up the Wild Woman Within {article on Elephant Journal}.

“If we surrendered to earth’s intelligence, we could rise up rooted, like trees.” ~ Rainer Maria Rilke

Nervous breakdown

Aged 30, Dr. Sharon Blackie, psychologist and mythologist, found herself weeping in the car park of the multinational corporation where she worked, wondering if this was what a nervous breakdown felt like. Somewhere along the line, she realised, she had lost herself and so began her long journey back to authenticity, rootedness in place and belonging, says the description of her book “If women rose rooted.”

It happens every now and then; you’re reading a book and right from the first page it speaks to you. From the beginning to the end and beyond, you and this book are best friends. It’s comforting and it’s impossible to put away.

Deep wisdom

If women rose rooted” by Dr. Sharon Blackie is such a book. It’s a deep mythological book, like the classic “Women who run with the wolves” by Jungian analyst Dr. Clarissa Pinkola Estés. I read it last year and I will read it again this year. The wisdom she shares in this book is mind-blowing. Sometimes it reads like poetry; it wants to tell you something, something that lies deep down and we never took the time to listen until now.

Every woman, with or without a corporate job, being a mother or childless, in a relationship, married or single and regardless where she is on her path, this book helps to find back which was lost along the way. It’s about female strength, about heroines in cultures and history who have been forgotten in our Western society and whose stories are lost.

There are times I feel the urge to nourish my soul with profound wisdom, rather than eating cake, crisps, and chocolate, to find peace and consolation. This book gives me both comfort and the courage to look deeply into my life and the state of Mother Earth.

By this book I started to think about my journey, a “Heroine’s Journey,” as Blackie calls it. I started this journey some years ago when I left my legal profession behind and moved to a Mediterranean island with my love, because we wanted to live simply, with the values that were more aligned with whom we were.

On the way, I took some turns to find out I still wasn’t doing the work that truly meant something to me. I started to write, we moved to an ecological tiny home that my partner constructed for us, and I learned about plant-based food—these were the few things that changed my perspectives. I’m still on my way.

Weak moments & baked potatoes

Somehow this book opened my eyes to find more truth and meaning in my life. It’s certainly not the path society carved out for me. There are weak moments I heavily doubt our minimalist lifestyle, which feels uncomfortable at times. (not in the article: This last week I was overwhelmed by doubts and the negative feelings about myself, that I’m not enough and that kind of bullshit. I know I can reach out to some dear and wise friends, my family and my sweet man, but somehow I can’t even explain it to myself, so I rather go through it and find consolation in books and warm hugs and baked potatoes on the woodfire by Dorus (instead of the bag of crisps ;-). I’m lucky that I have so much love around me.

Such blue days are followed by days when I find myself in utter happiness and gratefulness for the choices we’ve made together so far.

Let me share some of Blackie’s wisdom by means of these thought-provoking quotes from her book and let it be of benefit for those women who are looking for authenticity and belonging in their lives.

“To change the world, we women need first to change ourselves — and then we need to change the stories we tell about who we are. The stories we’ve been living by for the past few centuries — the stories of male superiority, of progress and growth and domination — don’t serve women and they certainly don’t serve the planet.”

Would you like to read the rest of the breath-taking quotes? Click here !

Con Amor desde Mallorca,

Eva

%d bloggers like this: