Gezelligheid: deugtrut en wappie samen aan de koffie {Dutch}

Kijk je naar de (social) media dan zie je een strijdtoneel met grofweg de volgende twee kemphanen. Kemphaan één maakt zich zorgen om de leefbaarheid van de wereld aangaande de opwarming van de aarde. Kemphaan twee om de toenemende overheidscontrole. Zeg maar, aan de ene kant de ‘deugmensen’ en klimaatdrammers en aan de andere kant de ‘wappies’ en klimaathoaxers. En beiden zijn onverschillig voor de zorg van de ander. Een dodelijke trend.

Terwijl de aandacht gaat naar hoe vaak de gemiddelde klimaatactivist in het vliegtuig zit en hoe hypocriet hij of zij wel niet is door zich op Schiphol vast te ketenen aan een privé-jet, wordt het echte gesprek niet gevoerd. Net zoals de discussie rondom de corona-maatregelen tussen voor- en tegenstanders niet op het juiste niveau plaatsvond. 

Egoïstisch

De gedachte dat men vrij, zonder dwang en drang, moet kunnen kiezen voor de corona-vaccinatie en of er al dan niet sprake is van onevenredige inmenging van overheden met het lichaam tijdens de coronapandemie (en erna) raakte ondergesneeuwd door de vraag of de corona-vaccinatie veilig en effectief is en het heilige vertrouwen erin. Ondertussen werd een ieder geacht het vaccin (plus boosters) in te laten spuiten, wat de gemoederen van de tegenstanders, veelal ‘wappies’, hoog liet oplopen. Deed je dat niet zonder goede reden dan vond ‘deugmens’ je een egoïst en had je totaal niet begrepen wat solidariteit betekent. De weigeraar vormde een gevaar voor de volksgezondheid. Niet voor niets was de overheidsslogan ‘Je doet het voor een ander’.

Eenzijdige discussie

Coronatoegangsbewijzen, de drang en soms ook plicht tot vaccinatie, hoe ver mag de overheidsbemoeienis met het lichaam eigenlijk gaan? De discussie werd slechts eenzijdig aangejaagd, want iets van een gesprek aangaan met ‘wappies’, dwarsliggers, ‘conspiracyterroristen’ en ‘domrechtse’ Nederlanders die anti-overheid zijn, daar beginnen we toch niet aan?

Door het constant blindstaren, inzoomen op datgene wat niet de essentie is en framen van de ander, verliezen we de aandacht voor het vraagstuk dat erachter schuilt. Waarom lukt het niet om het grotere geheel te zien en komt men vaak niet verder dan een laf label, (moreel) verwijt en uitsluiting van de ander? 

Dus in het geval van de zorg rondom het klimaat: los te komen van beschuldigingen en elkaar de maat nemen en ingaan op waar het daadwerkelijk omgaat: het aandeel van industrieën, zoals gas- en olie-industrie, de bio-industrie en de luchtvaart in de uitstoot van schadelijke broeikasgassen, die ervoor zorgen dat de aarde verder opwarmt. De grote jongens zitten zich vast te verkneukelen om het gebekvecht tussen de twee kemphaantjes, die de aandacht compleet afleiden van hun rol in het geheel.

Amusement

Het wijzen met morele vingertjes naar elkaar in de klimaatdiscussie – ‘we moeten minder vlees eten’ versus ‘ga weg, jij vliegt’ en allerlei variaties daarop – is een soort amusement geworden. Klimaatactivisten beschuldigen van hypocrisie, omdat ze zelf vorig jaar een keer een vlucht hebben genomen, gaat niet helpen om de luchtvaart te betrekken in het vinden van oplossingen en maatregelen.

Aangaande de bezorgdheid over toenemende overheidscontrole zouden we de focus moeten leggen op de vraag: welk overheidsingrijpen zien we dan en wat betekent het? Met het verplicht stellen van een vaccinatie, toegangsbewijzen en lockdowns in de bestrijding van een pandemie zou de vraag moeten rijzen of een overheid naar dergelijke vrijheidsbeperkende maatregelen mag grijpen. De corona-vaccinatieplicht geldt overigens niet in Nederland, ondanks de support die de eventuele maatregel kreeg, maar wel bijvoorbeeld in Oostenrijk met hoge boetes als men weigert, of voor zorgpersoneel in Frankrijk met als straf baanverlies.

Bovendien, wanneer we hiermee instemmen: what’s next? De verplichting van een nieuw vaccin in de bestrijding van een nieuwe pandemie, misschien wel de mutatie van het vogelgriepvirus? Vlees- en vliegtaxes en CO2-budgetten om het klimaat te redden?

Meer ingrijpen overheid

Momenteel zie je dat het leeft om meer overheidsingrijpen te eisen. Vleesconsumptie, frequent vliegen, en het gebruik van fossiele brandstoffen moeten afgestraft of ingeperkt worden, vindt de ‘klimaatdrammer’. Dat kan bijvoorbeeld middels hogere prijzen, beperken van beschikbaarheid en het faciliteren van alternatieven. Als we het zelf niet kunnen om bewustere keuzes te maken, moet de overheid maar ingrijpen, is het geluid dat daarmee wordt afgegeven.  Afstraffen (en belonen) kan helpen, maar of dat de juiste weg is, valt nog maar te bezien. Zou het stopzetten van het subsidiëren van deze vervuilende industrieën niet een eerste overheidszet moeten zijn, alvorens de verantwoordelijkheid naar de burger af te schuiven?

Speelplaats Twitter

Het gevecht over deze kwesties is zichtbaar in de laffe, vliegensvlugge bombardementen tot wappie, domrechts, fascist, communist, deugmens en deugmuts, zonder maar in te gaan op wat de werkelijke, onderliggende issues zijn. Wederzijdse beschuldigen van fascisme vliegen je daarbij om de oren. En ondertussen lijkt niemand meer de ware betekenis ervan te weten. Zowel van politiek links tot (extreem) rechts is deze trend al langer zichtbaar, naar gelang welk label je cadeau krijgt. Zowel beschaafde als hufterige columnisten doen er aan mee. Gevoelens van superioriteit zijn daarbij niet vreemd. Vooral Twitter blijkt hiervoor de ideale speelplaats. Op zoek naar waardevolle artikelen en commentaren, neem ik dat maar op de koop toe. Met weliswaar een diepe zucht.

Zowel ‘wap’ als ‘deugmens’ zijn bezorgd als het om de leefbaarheid van de wereld gaat, al is het om compleet andere reden, namelijk een toenemende overheidscontrole respectievelijk de opwarming van de aarde als gevolg van klimaatverandering. Ik geef toe, de indeling is wat kort door de bocht, waarbij ik klimaat en overheidscontrole eruit heb gelicht: de ‘wappies’ zijn onverschillig als het over het klimaat gaat en doen het af als klimaatwaanzin, klimaathysterie, een verzinsel. De ‘deugmensen’ daarentegen maken zich allerminst druk om een overheid die meer controle uitoefent dan goed voor ze is. Enfin, misschien wordt het eens tijd dat de ‘wappie’ en de ‘deuger’ zich in elkaars zorgen verdiepen? Het is veel gevraagd ja, en lach erom, maar doen we dat niet dan gaan we allebei al bekvechtend en vingerwijzend ten onder.

Con Amor,

Eva

~

Foto: Annie Spratt/Unsplash

Deze week verschenen op Reporters Online, waar je het artikel ook kunt waarderen met een financiële bijdrage mocht het je bevallen. ☕️💚

Moody.

When I look in the mirror and see my hair getting more grey lately, I can’t say I find it charming anymore.

When I open the tap and there’s no water running, as the water pump has been turned off again, I can’t say it doesn’t matter anymore.

When I try to find some summer clothes in the wardrobe and I don’t seem to find the right pieces as they are all in one box on one shelf, I can’t say I don’t care anymore.

I do my best lately to not be a grumpy, ungrateful woman.

I have a good life, the sweetest man beside me, who is always supporting and positive, we are healthy and alive, yet I wake up each morning feeling sad. I do my best to make something of the day. “I’m fine,” I answer them when they ask me how I’ve been lately.

What do you say when you feel that flaming fire that used to keep you alert, excited and happy, slowly quenched? It’s all so so. I have always been that person who enjoys the small things in life: the butterflies in the garden, the cup of coffee in the morning, the bike ride through the small caminos, being together with the one I love. I don’t need much to feel happy and alive, and I always appreciated this within myself, but somehow I lost it and this stop-and-smell-the-roses sentiment the past couple of weeks.

There’s a heaviness hovering between me and the world. My heart goes out to the elderly locked in nursing homes, who haven’t seen their families for months and are more likely to die from a lonely, broken heart at their old age than from this whole damn virus. Also, I think of my own mum who lives alone and doesn’t have close friends around her with whom she can exchange thoughts.

I know I will be able to shake that heaviness off me, but not now. I decide to not fight it any longer and just let it be. Accepting these uncertain, some say pivotal, times just as they are and let my plans in my head stay there a little bit longer, so they have time to develop into a better shape. Accepting that I’m moody lately and rather dive into another novel to escape a bit and be grateful that I can. Accepting that I can’t see my mum and family in the Netherlands for a while.

But I won’t accept these ridiculous restricting rules any longer. If I want to hug somebody it’s a choice of two people, no government has any right to tell otherwise. And I hope children with parents in nursing homes will stop accepting that they are refrained from visiting their emotionally broken parents. Because that’s the effect of these incomprehensible rules of European governments: broken bodies and broken spirits, which deserve much better after a long life. I hope that we all use our common sense and start breathing again.

P.S. Writing this down a bit, already makes a difference. If you perhaps feel the same lately, start writing. Let’s write together! ♡

Con Amor desde Mallorca,

Eva

Photo by Thomas Griesbeck / Unsplash 

Let’s change the way we eat, let’s change the way we live…And let’s change the way we treat each other.

Remember Tupac’s “Changes”? I still love this song.

We’ve seen that it has been just a matter of weeks that our world has changed into a new one. The world isn’t the same anymore and there’s much uncertainty we need to deal with. It all seems quite surreal, but this is our new reality.

It’s possible

What strikes me most these days is that we are caught up by a health crisis that made governments decide which seemed impossible before: airplanes stay at the ground; traffic has been restricted dramatically; borders were closed; people stay home and can’t shop anymore, only to buy the most necessary; private rooms have become little home offices; schools are empty. Severe measures were taken which have resulted in an unusual world where speed and busyness no longer exist. Suddenly we are forced “to be”.

Stillness lives in city streets and the wild is seen in places which are usually occupied by human activities: dolphins in the waters of Venice and wild horses in the streets of Sarajevo.

Immediate threat

The fact that the health of our planet is suffering, that we breathe polluted air that kills us, that wild life slowly dies and that we see forests and its inhabitants devoured by ferocious flames, are no urgent reasons for our political leaders and for us, world citizens, to massively reconsider our choices, to make pressing regulations and to slow down for a change. This health crisis is an immediate threat to humans, whilst apparently the climate crisis isn’t; we don’t see the effects in our daily lives. But this could be — again — a new reality in the future to come.

Obviously, these weeks are about human fragility. We are fragile, but so are our systems — health, food, economy, livelihood. Let’s use this time to re-think and contemplate humanity. It’s a beautiful chance for everyone, isn’t it?

No bicycles

Yesterday morning I was pulled over by the policia local on my way to the eco centre “Centre de Resiliència Mallorca”, which we are developing with a few friends. I was on my bicycle and they said I wasn’t allowed to cycle. “Don’t you have a car?”, one of the police officers asked me. “Well, no I haven’t, this is my way of transport,” I answered him. I felt a bit intimidated and showed them the authorisation and my passport I carried in my bag. The police officer read it carefully and I was allowed to continue my journey.

A message

The night before I slept terribly bad and a sudden fear got hold on me. I felt total chaos and my head was spinning with so many thoughts and worries. In general, I have never been a really stressed person, but somehow a sleepless night has the power to change me into a fearful human during these dark hours. In my dreams I received a message from my deceased father which he had written on his typewriter. It was a piece of paper telling me that we must wait. With a date on it. Not sure who are “we”, my family or all the people?

Emotional

When I was cycling on the calm caminos and looked around me, I noticed not much of a difference with some days before, but yet it was a total new world I had encountered. After the police stopped me, I thought of the war-books I had read and the stories of my mum about my grandmother on the hunt for food in times of occupation and danger. Of course these were different times, but somehow it crossed my mind and tears welled up in my eyes. The whole day I felt emotional and thought about the people around me and the impact of this crisis on their lives. Imagine if even worse things will happen…

We are so fragile and we are so comfortable with our lives. I see this health crisis as a test, even as a warning of Mother Earth, The Universe, God or how you call it. It’s nature’s way of saying “enough”. This ego-driven world can’t continue the way it does.

Changes

The systems which we have created together, need to change. It makes sense to start community-gardens, to learn about growing our own food or, if you can’t, to make connections with local farmers or shops which sell their products. The huge dependence on supermarkets isn’t a healthy system. It makes sense to become self-sustainable and to build communities, we can’t do it all on our own. This doesn’t mean that viruses won’t kill us, but it makes us less fragile when we need to live through even bigger crises. It makes sense to become resilient beings.

“We gotta make a change
It’s time for us as a people to start making some changes
Let’s change the way we eat, let’s change the way we live
And let’s change the way we treat each other
You see the old way wasn’t working
So it’s on us to do what we gotta do to survive.” ~ Tupac Shakur

Let’s use this time to re-think and contemplate humanity.

Make the best of these weeks at home. I received a sweet message of a friend who said she feels quite calm and happy, as she spends more time with her little daughter now…this busy bee could finally slow down. Maybe we will miss these days when this is all over.

My thoughts are going to the heroes and heroines out there, who are caring for the vulnerable and the sick with so much dedication. Be safe.

Con Amor, Eva

%d bloggers like this: