Raif Badawi and the Happy Shares on Social Media

Did you ever notice that when you post something on social media that isn’t a holiday picture, a gorgeous sunset, a selfie, your baby or cat, your fitness workout/yoga or you in a cool restaurant/club, your active friends/followers become all of a sudden quiet?

You hardly get any “likes” or comments?

It’s oh so quiet..shh shhh?

Happy stuff

Since I use social media platforms as Facebook and Instagram for several years now this is quite familiar to me.

Yesterday for example I reposted a video about the writer Raif Badawi who’s already 6 years in prison in Saudi Arabia, because he expressed his thoughts about the regime and Islam in Saudi Arabia. It almost cost him his life. Interesting to see that when I post a picture of a beautiful sunny Sunday on Ibiza quite some of my Instagram followers seem to like it whereas the video and words about Raif Badawi hardly has any views. And really this isn’t the first time and I always wonder why.

Do people only want to see happy stuff on social media? Or is it because they don’t know what to do about the injustice, it’s hopeless what they see, and therefore they decide not to pay further attention? Is it because it’s too far from their existence? Or is it because they just don’t care?

I always wonder why. Social media, it’s a fascinating subject. Earlier I wrote a piece about it on this blog. I was fed up with the fakeness on social media. I was disappointed about the way many of us are using social media. The emptiness I saw — and still see. Then quit if you don’t like it, stop whining about it (I hear you)!

Of course, I know I can, but I decided to stay as I — between the hollow words and images — still find inspiration on social media and it can be fun to have some glimpses into the lives of family and friends abroad.

I’m not the type of person who only shares how beautiful Ibiza is or post pictures of places where I’m having my dinner or glass of wine (in my warm home ;). At times I post about issues that are happening in the world and which mean something to me and that isn’t happy stuff: violations of human rights, injustice, people suffering from war, the brutal way animals are treated by humans, the plastic in the oceans. You see, the sad stuff.

Love-hate relationship

I accepted I just have a love-hate relationship with social media and I will stop complaining about it once and for all. Maybe also start accepting the possibility that quite some of us don’t want to see sadness and injustice on their social media pages, or at least don’t feel the need to comment on it, but rather see the sunny side of life in their social news feed.

Everyone should post on social media whatever they find worth sharing. It’s your place so you can do whatever you want. We are still the lucky ones who are free to express ourselves (in whatever way that is).

Raif Badawi wasn’t.

 

Con Amor,

Eva

 

P.S. Any thoughts? Be welcome to share them with me.

 

IMG_0770

Column Helden en Zondaars in Metro Nieuws {Dutch}

Helden en zondaars.

De laatste weken denk ik veel aan deze twee mensen. Ik heb hen nooit ontmoet. En zij elkaar ook niet. Misschien hebben ze van elkaar gehoord, zoals ik over hen gehoord heb.

Terwijl ik de ochtendzon op mijn huid voel, fiets ik over zanderige paadjes, de wind wapperend door mijn haar en vraag ik mij af hoe het met deze man en vrouw gaat. Daar achter die tralies, van vrijheid beroofd.

Het gebeurt dagelijks. In landen waar de “rule of law” ver te zoeken is en een islamitisch regime de politiek en het dagelijks leven zwaar in zijn greep houdt, is andersdenkend zijn of je werk uitoefenen als mensenrechtenadvocaat een doorn in het oog van diens leiders. De prijs die de twee mensen betalen, is hoog.

Ik heb het over Raif Badawi, een Saudische schrijver en activist, die sinds juni 2012 veroordeeld is tot tien jaar cel en duizend stokslagen, waarvan er tot nu toe vijftig publiekelijk zijn uitgedeeld. Nasrin Sotoudeh is een bekende Iraanse mensenrechtenadvocaat, die op 13 juni 2018 zomaar zonder verklaring in haar huis is gearresteerd. Sotoudeh heeft eerder drie jaar gevangen gezeten, waarvan een groot deel in eenzame opsluiting, en stond de “Girls of Revolution Street” bij. Zij zijn de vrouwen die op straat hun “hijab” afdeden en de wind door hun haren lieten gaan in protest tegen het verplicht dragen van de hoofddoek. Ook deze vrouwen betalen momenteel een hoge prijs.

Landen van elkaar verwijderd, maak ik mij daar druk om. Helden horen niet thuis in een armzalige gevangenis. Ongeacht het gevaar dat zij liepen om op een dag weggerukt te worden van hun geliefden, streden Badawi en Sotoudeh moedig voor rechtvaardigheid en vrijheid in hun land. Dat wat voor jou en mij vanzelfsprekend is, ons vrij kunnen bewegen, vrij onze meningen kunnen delen, ook al is het bullshit, het kán. Een sexy dansfilmpje van onszelf op Instagram zetten? Niemand zal daar wakker van liggen, laat staan dat we worden gearresteerd. Wel als je als 18-jarige jonge vrouw in Iran woont en huilend op de staatstelevisie geforceerd wordt een bekentenis af te leggen.

De helden, die durven opstaan en niet bang zijn om anders te denken en zich vrij uit te drukken in landen waarin dat fataal is. De vrouwen en mannen, die dagelijks de wetten van hun land overtreden om zich vrij te kunnen voelen. De dansende meiden in hun slaapkamers. De wereld moet over hen horen. Juist wij moeten hun verhalen delen.

Vandaag is deze column gepubliceerd in Metro Nieuws .

(Happy!)

 

 

Con Amor,

Eva

 

 

 

 

%d bloggers like this: