Troost in mindere dagen {Dutch}.

Wat een lelijke tijden waarin we wereldwijd zijn beland. Dit, in combinatie met nog een aantal factoren, zoals de vermissing van onze kater Liefje, heeft me de laatste tijd aangeslagen en ziek gemaakt. Waarschijnlijk was mijn griep waardoor ik de afgelopen anderhalve week een groot deel van de dag in bed doorbracht niet rechtstreeks daardoor veroorzaakt, ook het slechte weer op Mallorca dat nu al weken voortduurt en constant in tochtige, vochtige ruimten half buiten te hebben gestaan, hebben niet bijgedragen aan een goede gezondheid. Nu de laatste hoestjes en snot neus langzaam verdwijnen, is dat dus bijna achter de rug. Gelukkig. 

Nu ik dit schrijf, regent het weer pijpenstelen en dondert en bliksemt het erop los in Mallorca. Als mijn gedachten afdwalen (en dat doet het veel de laatste dagen) naar onze vermiste kat, doet mijn hart pijn. Hij is altijd bang voor onweer. Waar is hij? Schuilt hij ergens? Is hij opgejaagd? Leeft hij nog? Het heeft me momenteel verlamd en lusteloos gemaakt. Zelfs in schrijven heb ik amper zin. Ik denk er wel steeds aan om te bloggen en nieuwe artikelen te schrijven, maar ik ben te slap en te lusteloos om iets op papier te zetten. Toch doe ik het nu. Omdat schrijven heelt.

Ik doe het om je te vertellen dat we troost kunnen halen uit de kleine, op het eerste gezicht onbelangrijke, dingen als het leven tegenzit. Voor mij is dat een eerste warme douche na maanden alleen koude douches te hebben gehad, een vuur om me aan te verwarmen, een droog en warm huisje, banana pancakes van Dorus, ’s avonds samen in bed ‘Better Call Saul’ kijken, een mooi boek, nostalgische soul muziek….

De komende weken gaat ons Green Gorillas team het tiny house afmaken dat we in oktober zijn begonnen te bouwen. En dan gaat het in de verkoop. Ik hoop op betere energie de komende tijd, zodat ik lekker voor de bouwers kan koken. Misschien helpt het ook mijn eetlust weer op te krikken. 

Deze regenachtige en grijze November dagen doen me aan Nederland denken. Mét verschil: comfort. Even de verwarming een standje hoger zetten, neer te dalen in een warm bad met heerlijke geuren, droge vloeren. 

Voor mij, hier in ons tiny home, staat comfort gelijk aan het branden van de rocket stove. Zodra het vuur aangaat, lijken moeilijkheden af te nemen. Zodra het vuur vlamt, lijkt verdriet te verzachten en ziet de wereld er opeens vriendelijker uit vanuit het Mallorcaanse platteland. Zodra het vuur spat, komen beelden van romantische etentjes naar me toe. Zodra het vuur verwarmt, vraag je je af waarom groepen mensen zich zo hatelijk tegen elkaar verzetten en waarom we niet vaker zeggen “ik weet het niet”, in plaats van altijd maar het gelijk af te moeten dwingen. Zodra het vuur brandt, is het soms moeilijk voor te stellen waarom verbinding soms zo ontzettend ver te zoeken is. 

Waarin vind jij troost en comfort?

Con Amor,

Eva 

An eco warrior interview by Marlot Cathalina.

A few weeks ago I had the honour of being interviewed for a new Dutch blog about eco warriors, adventurers and free spirits.

Seven years ago I met Marlot, founder of the blog, in Casita Verde, an ecological community, on Ibiza. Dorus and I were living here for two months and Marlot used to live in Casita Verde as well, before our time in 2014. I still remember how she embraced me full of enthusiasm, the first time we met; quite unusual in our own, down-to-earth, country. Both Dutch we had things in common. 

Marlot lived on a classic sailboat for six years together with her partner Hugo, el capitán, from Argentina. With Once Upon A Boat they organised sailing tours around Ibiza and her dreamy little sister, Formentera. Once we booked a sail-trip with them and took our friends and family on their classic boat to the crystal clear, blue waters of Formentera. And one summer-day we were so lucky to be invited on their sailboat for a video-shoot (we were in it, see below:)

When I speak of minimalists, Marlot and Hugo are the first people I think of, they truly lived the minimalist and wild way with a minimum amount of stuff and “having showers” in the sea to save up water on the boat.

When I told her the end of 2019 that we were planning to move to Mallorca, she and Hugo were thinking to change course, sell the boat, and Mallorca was on their mind for their next adventure as well.

They bought a sweet home on rural Mallorca with gardens and chickens, one village in between. Such a miracle! They exchanged boat-life for a rural life. Water for earth. Together they took the leap of faith. Again. 

Marlot just started a blog www.marlotcathalina.com

Here you can follow her adventures and contemplations, read about eco-warriors and free spirits. 

Thank you for the interview Marlot! It was fun and it made me think again about the choices in life.

Read it here. 💚

Con Amor,

Eva 

Image: Formentera by David Svihovek.

Lang Weekend In De Bergen {Dutch}.

Grenzen aangeven, behoeften benoemen en ongenoegens uiten, je mag dan wel een communicatief vaardig persoon zijn, makkelijk is anders. Of het nu om een vriendschap, werk- of liefdesrelatie gaat, om het gezond en in balans te houden, moeten er wel eens dingen gezegd worden, die soms moeilijk zijn. En vooral ook tijdig, het opkroppen totdat het opeens één grote misère wordt, is wat je zeker niet moet doen.

Kort geleden vielen er bijna slachtoffers, omdat ik het laatste had gedaan en me er tot voor kort niet eens van bewust was. Toen het belangrijkste er uitkwam, heb ik – gelukkig – een heftige woede-aanval kunnen voorkomen. Maar mijn frustraties hadden hun hoogtepunt bereikt, zover was duidelijk. Ik had te lang niets gedaan om het kenbaar te maken. Mijn geliefde en ik, we waren amper samen, en zo ging het al zeker meer dan een jaar. Altijd omringd door anderen, het begon me hevig te storen. Ik voelde me verwaarloosd, gefrustreerd. 

Toen ik laatst een week lang alleen thuis was, schreef ik weer eens in mijn dagboek. Ik begon alles op te schrijven: wat ging er niet goed, waardoor vocht ik  al zo lang zowat dagelijks tegen allerlei negatieve gedachten, ik was nou niet bepaald in een jubelstemming de laatste maanden. Ik probeerde het allemaal te verwoorden. Alles leek opeens op losse schroeven te komen staan. Ik was volledig de controle kwijt, zo leek het wel. En zo was het ook. Ik kreeg zo’n enorme heimwee naar mijn tijd in Amsterdam toen ik net met mijn liefde samenwoonde en we in de weekenden volop de tijd voor elkaar namen. Ook het gemak om familie en vrienden op te zoeken, met een brok in mijn keel drong het besef ineens diep tot mij door dat dit tot het verleden behoorde. Liet ik het soms niet eerder toe? Of is het door het corona-virus naar de oppervlakte gekomen? Ja, scherper en genadelozer dan ik ooit had kunnen vermoeden?

Eén ding werd me duidelijk toen ik alles zo opschreef: ik moest de controle weer terug zien te krijgen, te beginnen met hoe ik mij voel over mezelf en over mijn grote liefde. We moesten er samen uit. Dat was het begin dat we nodig hebben. Een lang weekend weg naar een, voor ons, onbekende plek op het eiland, waar we alle tijd voor elkaar zouden hebben. Alleen wij met z’n twee. Ironisch is het wel, juist wij, die hebben gekozen voor een niet-stressvol, rustiger bestaan op een zonnig eiland, hadden te weinig aandacht voor elkaar. Onze levens maakten we zo veel meer eenvoudiger dan voorheen en toch slipten we bijna door elkaars vingers. Althans, dat gevoel kreeg ik opeens zo sterk. Of misschien wel juist daarom. Misschien hebben onze keuzes het juist moeilijker gemaakt. 

De bergen, de wilde geiten gevaarlijk op de randen, de hoge rotspartijen in de zee, de slingerende weg naar de top en het bergaf naar beneden roetsjen, de wijn uit het chique zaakje, ze gaven het uiten van onze teleurstellingen betekenis. Er was weer aandacht voor elkaar. Er was weer volop liefde. 

Wacht niet op de ander voor het oplossen van je gemis. Verwacht nooit dat anderen hetzelfde denken en voelen als jij. Denk niet dat hij of zij het wel aanvoelt wat er in je leeft en er dan ook nog eens wat mee doet. Ook aan liefde moet je beiden werken. Het gaat niet vanzelf. Zoals eigenlijk niets vanzelf gaat. Liefde is er om sterker en beter te worden. Toch ben jij het, die ’s avonds in slaapt valt en met wie je weer wakker wordt. Jij bent de persoon, die je moet waarderen, waarin je moet geloven, en vertrouwen. Jij weet wat bij je past en wat je nodig hebt. Jij alleen. Je sterke jij. 

Con Amor,

Eva 

A Taste of French Life, Green Gorillas in Autumn, and my Return Home.

Sometimes coming home is not as good as you hoped it would be. Coming back to the island however, it surely was. When I arrived last Wednesday by ferry early in the morning in Palma and my feet stepped on Mediterranean soil again, I felt butterflies in my stomach. Somehow I feel I belong to this soil. 

As I passed the marina the sun was rising, a few men and women were running along the marina in the fresh morning air, early cyclists passed me by on their fast bikes. “No gracias,” I said to the taxi driver. I didn’t need one, I just wanted to walk and roam a bit. I have time, nobody was waiting for me anyway — except for the cats. 

City life

After a month in the quiet French countryside where I stayed moreless at one location all the time, I enjoyed the dynamics of a city, especially a city in the early morning when a part of it is still asleep. I entered Santa Catalina, a popular part of Palma, which has a creative vibe with its vintage shops and trendy, cute cafes where it’s possible to eat healthy and glutenfree tostadas

I stayed in Palma the whole morning and took a bus which brought me to the village of Algaida later that day. From the village I walked home, which was long. As I walked home, the weather started to turn and the clouds were closing in. As I got closer, I couldn’t wait to see our cats again. I never left them alone for that long, but they were taken care of, foodwise.

Sad arrival home

A t first glance the cats looked confused, a bit upset even. Our shed was messy, no water, no food for the cats (probably they already ate everything). The garden overgrown by weed, our bathroom (which Dorus built for the two of us) dirty. In short: it felt sad to arrive home, it wasn’t good. The wife and daughter of our landlord moved to Asturias, the north of Spain, and I suspect he is busy with other things than pulling out weed. Times are uncertain right now and he has to keep his head above water. Suddenly I noticed how dark our home is. It felt depressing and heavy. 

Howard’s country house in France, where we stayed, is just fantastic, so spacious and warm with wooden beams, a cozy fireplace and the bedroom Dorus and I stayed in, was huge! The kitchen has everything you need to cook delicious meals. It’s an old house — a former barn — and I adore these kind of houses with history and character. To me, these are the best houses. 

Time for change

I think the change from this warm place to our dark, tiny shed was just too big. All of a sudden I realize I can’t stay much longer here, also because another tenant arrived to live here in a caravan in the garden with two little girls, his daughters (he will take over the shed when we are gone the 15th of December). It isn’t for long anymore, only one more month to go and we will move to our land and start creating our own home, just for us. No more being a guest at what is supposed to be home. I’m so over it. After almost two years (it began in Casita Verde) of being a guest somewhere, I can’t wait to have a home, a place which is ours and we take all decisions, nobody else. Where we are in control. I think for me that’s the most difficult part right now: not having control in relation to our housing situation. It has been a financially good solution and it was supposed to be temporarily, and it still is, but time has come for change.

Medicine

In the meantime I make sure to leave the house every day and go out on my bicycle and enjoy the soft, sunny weather (the best now!). Cycling is my medicine when I’m alone. Bring my laptop and write somewhere where it feels light and I can leave the heaviness behind. The cats, especially Luna, is constantly around me when I’m home and is more affectionate than usually. Maybe she knows I’m not having the best time right now. She’s so adorable and it probably sounds crazy for some readers, but she’s my friend. And so is Liefje, our Amsterdam cat. Love them.

Our month in France has been wonderful and the Sustainable Living course a success, although we only attracted a small group of people. More people said they wanted to book, but they couldn’t travel or didn’t have the time. We were extremely lucky that we were able to have these great men and women on board and in these times of Corona, it isn’t an easy job to get people booked (we worked on that whole summer). 

Grateful

When I first met the participants, I felt immediately grateful for this group. We had a beautiful two weeks together. Most of the time, however, I was in the kitchen by myself preparing food. Some of the people weren’t vegetarians or vegans to begin with, so it felt so good to hear they didn’t even miss the meat and animal products as this is mostly the case when people just start to quit meat. I can say mission completed. Thank you so much!!

It was quite a challenge to arrange the materials needed for the course, but Vanessa, Howard and Dorus managed to get all of it (through market place, Howard’s friends and construction stores). 

The shopping for the vegetables and fruit I did as much as possible at the local markets. And wow, it was expensive! (Two cauliflowers seven euros!). Such a difference with the vegetable – and fruit markets in Spain, but the people earn way less too in Spain; salaries here are extremely low. 

French songs

My French was terrible though. Once at school I loved learning French and I wasn’t bad at it. But when you never practice a language, you really lose it. Only reading French went quite okay. Maybe in a next life as a Parisian, I will learn to use the words like Jacques Brel, Edith Piaf and Charles Aznavour did – I (re)discovered and played their music when I was cooking and what a great music these people made! I remember my mum used to play Charles Aznavour at home, the French Sinatra. La Bohème is just one of his master pieces and I couldn’t stop listening to it. 

It was special to experience the falling leaves and the colors of autumn again after quite some years in the Mediterranean where this change of season doesn’t exist. One day when I walked through the forest, right next to the house, I thought I heard raindrops falling down. It wasn’t, the  leaves were making that sound. I stopped and looked to the sky. These falling leaves were so noisy for a moment, just surreal. I looked above to each of them, watching their fall. Never before I saw this remarkable rain of falling leaves.

Polite

Despite the autumn colors, the surroundings in France look quite grey, without any color. It was hard to imagine, a life in France, but I understand for our host Howard that he feels happy there. The people on the markets were super polite and friendly, addressing me with “madame” constantly. “Bonjour, Madame”. “Bonne journée, Madame”. The cashier in the supermarket waited patiently until I had put all groceries in my bags before she helped the next customer. I can’t remember the Dutch were that polite. Obviously life in the village differs from life in the big city, nevertheless it felt refreshing and welcoming.

France went in complete lockdown again. Yet, I was still able to travel by train to Barcelona. A very recommendable, environment-friendly, safe and economic way to travel (a ticket for only 80 euros). The true eco-warriors are Dorus and Vanessa though, as they chose to travel by bicycle. They’re still on their way to the south.

The innocents 

While in France I watched some videos on YouTube on my laptop and this video below suddenly popped up. I got immediately drawn in. This video is so incredibly well made with these actors in it. You can turn on subtitles of other languages, so you can understand what the judge has got to say. It was on my mind for days. I showed the video to the others and we were all breathless. Its message is incredibly sad. Really, animals, and children in need – the loyal innocents – they should deserve only but our love.

A quite unexpected note to — almost — end this blogpost, but somehow these true words showed up in this very moment. 

The American dream

World events didn’t stop when we were in our small French bubble. Trump lost the US elections. The first woman (of color) as vice president in the American White House. Yes, it’s on the other side of the ocean. No, it isn’t my country, but it feels kind of good and positive and hopeful. Although my mum speaks of this lady, Kamala Harris, as a “leftish witch,” I do like this woman. She’s intelligent, charming, a true powerwoman. Her speech and her white suit made me happy. Kamala Harris is the realization of the American dream, and better. 

N.B. For those who want to know more about our sustainable living courses and tiny house builds make sure to follow us, Green Gorillas, on social media:

Instagram: https://www.instagram.com/greengorillas.eco/

Facebook: https://www.facebook.com/greengorillas.eco

Website: www.greengorillas.eco

Next year Mallorca! 

Con Amor, Eva

De Nuchtere Boerin, Mallorca, en Haar Wereldse, Onbevangen Zusje, Ibiza {Dutch}

Deze twee zuster-eilanden zijn als dag en nacht. Waar het ene zusje de boho-queen en de artistieke, hedonistische, zwevende vrijheidsliefhebber is, niet zelden in een witte Range Rover, is het andere zusje, back to basics, stevig met twee benen op de grond, en doet zich niet beter voor dan ze is; ze durft echt te zijn, neemt niet meer, maar zeker ook niet minder plaats in, is no-nonsense en rijdt in een oude pick-up of op een snelle racefiets.

Afgelopen december, een week voor kerstmis, verhuisden we naar Mallorca. Na bijna zes, zonnige jaren op Ibiza te hebben gewoond, vonden we het tijd voor verandering. We begonnen ons Ibizaanse avontuur bij een ecologische woongemeenschap, waar we ruim twee maanden woonden in een bijzonder ecologisch kalkhuisje van waar we uitkeken over een idyllische vallei met aan de horizon een puntje zee van het geliefde Cala Comte.

Vakantie-gevoel

We besloten dit eco leven te verruilen voor een leven pal aan zee, aan de zuid-west kust van Ibiza. Via een lieve Spaanse vriend konden we een klein appartement huren dat ver uitkeek over de Middellandse Zee. Daar woonden we vijf droom-jaren, dat veel weg had van een eindeloze vakantie, maar na vijf jaar was het wel weer goed en we vertrokken naar waar we begonnen waren. Dorus had de afgelopen jaren kunnen experimenteren met het bouwen van een ‘tiny home gypsy wagon’, dus nu was het tijd om deze woning, gebouwd met bloed, zweet en tranen, van pallets en gerecyclede materialen, te testen. 

Narcist

Na een maand wisten we al dat we geen jaren zouden blijven (en dat was zeker geen complete verrassing). Dat lag niet aan de woning, maar aan de man die aan het roer stond van de ecologische woongemeenschap. De man, die vermoedelijk een narcist is, en waardoor het extreem moeilijk was zijn lelijke gedrag te negeren. 

Ik kan gerust zeggen dat we, en de voornamelijk fijne mensen die we daar ontmoet hebben, omringd waren met niet al te beste energie zodra hij in de buurt kwam. We trokken elkaar er doorheen, lachten erom hoe bizar het allemaal was en ondanks de woede die ik zo nu en dan voelde als ik merkte hoe deze man – die in eerste instantie charmant kon zijn – neerkeek op vrouwen, inclusief zijn eigen vriendin, had ik deze laatste negen maanden “community life” op Ibiza niet willen missen. Ik ben er flexibeler en meer open door geworden, heb geleerd plantaardig te koken voor grote groepen, mijn zenuwen of het eten wel goed en lekker is, te bedwingen en het heeft mij een inkijkje gegeven in de menselijke psyche.

Popie-jopie

Ibiza, ik mis het wel eens. Wat ik dan mis is het kleinschalige (Mallorca is 6,5 keer zo groot), het hippie-achtige, vrijzinnige en hedonistische. Maar de groepjes, popie jopie, vaak zelfingenomen Nederlanders die op het eiland wonen of als toerist komen, en die je al van veraf hoort, ik ben zo blij dat ik daarvan verlost ben. Ik heb altijd geweten dat er een moment zou komen dat ik daar genoeg van zou krijgen, ook aan de grote stroom (Nederlandse) toeristen die het eiland jaarlijks aandoet en de schadelijke impact die dat op het eiland heeft (water-schaarste, vervuiling van de zee en de natuur).

Waar de Nederlandsers geen genoeg van Ibiza kunnen krijgen, lijkt het hier op Mallorca de Duitsers te zijn, die hier een tweede huis hebben en volop vakantie vieren. Wie had ooit gedacht dat ik momenteel liever Duits hoor dan mijn eigen taal? Toch zijn het vooral de lokale mensen, die op het kneuterige dorpsplein een biertje of wijntje komen drinken op een van de terrasjes, dat niets meer is dan her en der een paar tafels en stoelen. Gisteravond kon je ons hier ook vinden. Er wordt amper Spaans gesproken, het is de lokale taal, het Mallorquin, dat hier de voertaal is. Om nou te zeggen dat het een mooie taal is, nou nee.

Puur Spaans

Waar Ibiza pittoreske is met haar prachtige baaitjes en een vrije, dromerige sfeer ademt, vind ik Mallorca – vooralsnog – rustiek, landelijk en “puur Spaans” aanvoelen. We moeten nog veel ontdekken, vooral de kust en de bergen, dus mijn beeld van Mallorca is weliswaar incompleet. 

Maar deze twee zuster-eilanden zijn als dag en nacht. Waar het ene zusje de boho-queen en de artistieke, hedonistische, zwevende vrijheidsliefhebber is, niet zelden in een witte Range Rover, is het andere zusje, back to basics, stevig met twee benen op de grond, en doet zich niet beter voor dan ze is; ze durft echt te zijn, neemt niet meer, maar zeker ook niet minder plaats in, is no-nonsense en rijdt in een oude pick-up of op een snelle racefiets.

Schamel loontje

Nu is het leven op Ibiza echt niet altijd een leven, zoals je vaak op Instagram voorbij ziet komen: glamorous, happy en een en al hippie-vrijheid. Een Spaanse vriendin van me, die in de hotellerie werkt, maakt in het zomerseizoen wel 70 of meer uur per week, tegen een schamel loontje, maar wel met een belachelijke hoge huur elke maand. Want alles is langzamerhand steeds duurder geworden op Ibiza: woningen, horeca, winkels. De hebzucht waait hier rond. In de winter heeft ze het altijd moeilijk, omdat er geen werk is en ze altijd bezig moet blijven van zichzelf. Ze krijgt “paro”, een uitkering in de winter, zoals zo velen werkzaam in het hotelwezen, maar gelukkig is ze er allerminst onder. 

Overleven

Een Nederlandse vrouw die ik kende, een yoga-docent, vond de winters eenzaam en stil en ze moest overleven door een gebrek aan financiële middelen. Inmiddels is ze vertrokken van het eiland. Door de hevige gevolgen van Covid-19 kon ze de aanstaande winter op Ibiza niet meer met een gerust hart tegemoet gaan. En zo zijn er nog veel meer verhalen; van mensen die komen en gaan. Want dat zijn er heel wat. Ook mijn dierbare vriendin uit Nederland heeft een tijdje op Ibiza gewoond, maar het was niet wat ze ervan verwachtte en ook de winters waren moeilijk voor haar.

Toen ik op Ibiza werk vond, was het eerste wat mensen aan me vroegen of het werk het hele jaar door was. Dat was het ja, dus ik had blijkbaar geluk. En voor een tijdje werkte dat prima.

Ik las laatst treffende woorden over Ibiza van een Zweedse schrijfster, die ik een keer heb mogen ontmoeten:

“ Ibiza gets so many attributes by its lovers and haters. An island that leaves no one untouched — everyone has an opinion. When I first came here, I fell in love with the feeling of freedom that so many of us feel here. No judgement, just be yourself- vibe. I still love that about Ibiza and I think it’s the most important connection I have to this place. 

But there is so much more lurking beneath the surface. So much jealousy, back stabbing, gossiping, money related darkness and of course the whole drug world. The underbelly of the place is massive and should not be brushed under the beautiful surface. This island has always attracted the freaks, the artists, the freedom lovers and the creators. But it’s also hosting a lot of toxic and addicted people, narcissists and psychopaths, money hungry/power hungry people and general darkness. 

We cannot be whole if we don’t see the full picture. We cannot be real and authentic by closing our eyes to the truth. There is no light without darkness.

(@lindamariakarlsson/instagram)

Warme deken

Ik mis Ibiza wel eens. Ik zal altijd van dit Mediterraanse eilandje blijven houden, wat ze ook over haar zeggen. Als ik terugdenk aan onze Ibizaanse jaren, word ik zowat overspoeld door een golf van liefde. Ondanks de teleurstellingen die ik ook heb gekend, voelt ze als een warme deken, die ons weer verwelkomt, zodra we voet aan wal zetten. Zo is het.

Vooral elke keer wanneer vrienden en familie ons trouw bezochten (en we hebben heel wat bezoekjes van ze gehad), leek de tijd zorgeloos te zijn.

Achteraf heb ik me gerealiseerd dat ik in de loop der jaren heel wat mensen heb ontmoet op Ibiza, terwijl we samen echt nog veel socialer hadden kunnen zijn, en ik ook best wat tijd alleen heb doorgebracht. Het zijn geen diepe vriendschappen, maar toch op een bepaalde manier waardevol; en dan vooral de momenten van de “masker-af” gesprekken. Er is veel “lucht” op Ibiza en als je niet uitkijkt, waai je zo weg.

Mallorca is het nu. Het is het aardse dat ik heel sterk voel hier, het boerse, landelijke, rustieke, maar nog steeds Mediterraanse. Het bevalt me. Geen fel witte, blok-achtige huisjes, maar aarde-kleurige, stenen huizen. Zal ik van het no-nonsense, toch wel ingetogen, zusje net zoveel gaan houden?

De tijd zal het leren. 

Con Amor,

Eva

%d bloggers like this: