De zon schijnt, maar de wind is guur. Hier is rust met alleen het geloei van de wind, het gekraai van de hanen en het geluid van een zaagmachine een stuk verderop. Het onweerde in de vroege ochtend. Zwaar en donker. Ik heb de rocket stove aangestoken en ik ben niet vooruit te branden. Er is weinig in huis, maar ook dat helpt me niet van mijn plaats naast het warme vuur. Waarschijnlijk heb ik nog net genoeg verse ingrediënten om een lekkere soep te maken voor als Dorus thuiskomt. Dit zijn de soep-weken. Rocket stove aan en als de soep eenmaal kookt lekker een tijd lang laten pruttelen op het rocket-vuur. 

Luna, de poes, heeft ook geen zin om naar buiten te gaan in de gure wind. Dieren zijn net mensen. Ze ligt naast me en maakt snurkende geluiden. Boomtakken krassen wild tegen het afdak. Het vuur knispert. Hypnotiserende muziek van de Thievery Corporation schalt uit mijn telefoon. Het internet is uitgevallen. Misschien wel door de harde wind. We zijn het gewend hier. Toen de Wifi het net nog deed, las ik een lang stuk van oud-advocaat Oscar Hammerstein op Substack over het internationale recht en waarom het nogal eens gefaald heeft. Ik werd er stil van. De man heeft gelijk. Niet alles wat hij schreef, was mij bekend, dus een erg leerzaam stuk en een ware eye-opener. Als landen zoals Iran voorzitter kunnen worden van de VN-mensenrechtenraad – Iran en bescherming van mensenrechten zijn een giller om in één adem te noemen – dan weet je dat er niet veel van deugt. Daar kwam mijn wantrouwen jaren geleden al vandaan. Maar dit gaat nog even stukken dieper. Lees het artikel van Hammerstein mocht het je interesseren. 

De kippen heb ik door de storm heen nog even wat groen gebracht en het poortje open gezet naar het land naast ons. Dan hebben ze een groter gebied om te scharrelen. Van wie dat landje naast ons is, weten we niet. We hebben nooit iemand aangetroffen. Hopelijk blijft het zo. Of we moeten slapende honden wakker maken en de eigenaar proberen te achterhalen om misschien dat landje te kunnen kopen. 

Afgelopen week kreeg ik bericht van mijn schoonmoeder. Ze had ‘meer prikkelende en meer uitdagende artikelen’ van mij verwacht, zo schreef ze op WhatsApp. Ze heeft maar twee artikelen van mij gezien, waarvan ik de link naar haar stuurde. Ze vroeg er opeens naar. Leuk dacht ik, ze heeft interesse en dat is altijd fijn. ‘Je bent toch een activist?’ schreef ze. Vandaar dat mijn artikelen ‘meer zouden moeten pushen op people’s buttons’. Ja, ben ik dat? Ben ik een activist?

Ben je een activist als je geen dieren eet? Als je tiny woont? Een stukje land met een groentetuin hebt? (behalve deze winter, nu komen ze allemaal van de ecologische markt). Je liever geen nieuwe kleding koopt, maar tweedehands of ‘vintage’ zoals dat zo mooi heet? Bij een activist denk ik meer aan iemand die de straten opgaat en demonstraties organiseert. Iemand die campagnes maakt en een maatschappelijk probleem aankaart, misschien wel lezingen erover geeft. Iemand dus naar buiten tredend met haar doel, luid en aanwezig. En waarin zou ik dan een activist zijn? Een milieu-of dierenactivist? Ik heb mijn schoonmoeder maar een aantal keren ontmoet, want ze woont aan de andere kant van de wereld. Vandaar dat er blijkbaar geen goed beeld van mij is ontstaan in de jaren, haha. Helaas, maar goed, dat gaat zo als er zo’n enorme fysieke afstand tussen mensen zit. 

Wat is een activist? Google zegt: ‘Iemand die zich actief en doelgericht inzet om sociale, politieke, economische of milieuhervormingen teweeg te brengen. Ze voeren actie—vaak in groepsverband—door middel van demonstraties, petities, stakingen of creatieve acties in de publieke ruimte. Activisten streven naar verandering, vaak buiten parlementaire kaders’. Ja, dat klopt wel.

Dus nee, ik zie mijzelf totaal niet als activist. Als ik dat al ben, dan een stille. Een hele stille.

Gisteren was de derde zondag van de snoeicursus, die Dorus mede-organiseerde. Bij mensen op hun fincas leren om bomen te snoeien (niet drastisch, maar meer soft) bleek een leuke activiteit te zijn. Wat theorie leren over bomen, de structuur van de takken, de wond op de tak als je knipt of zaagt, het evenwicht tussen de boom en zijn wortels etc, en dan met de snoeischaar aan de gang. Soms komt er wat meer heavy material aan te pas. We waren in een sinaasappelboomgaard op een mooie plek en met zo’n negen mensen veel dode takken kunnen knippen. Hierover hoefde je niet na te denken en ik vond het een heerlijk meditatief werkje. Fijn in de winterzon. Ontspannend. Daarna een bord heerlijke soep. De storm van de dag ervoor was gaan liggen, maar kwam in de avond weer op toen we naar huis fietsten. We stopten bij café Paris in een nabijgelegen dorp en namen een drankje op het terras. Geen last daar van de wind. Het was al bijna donker en de kerstversiering sprong aan. De vertraagde tijd van de eilanddorpjes waar het nog steeds kerst is. Zo fijn kan dat zijn.

Con Amor,

Eva 

~

Bijgevoegd een link naar een recent stukje voor nog wat meer leesvoer:

In Gods naam geslacht