Ze vond Daisy Mohr vanuit Beiroet wel goed. En die andere Midden-Oosten correspondente Nasrah (Habiballah), allebei werkzaam voor NOS, ook. Ik wist afgelopen week pas wie Daisy Mohr was toen zij op het NOS-journaal zo’n mooie ode gaf aan de Iraanse Ayatollah Khamenei, de meester massakiller en grote exporteur van jihad wiens lichaam een week geleden dood onder het puin werd gevonden. Gedood door bommen van zijn ergste en grootste vijanden.

Ik las over Mohr via Nijmans Nieuwsbriefje van Bart Nijman en zag het fragment van haar waarin zij verslag deed van de gebeurtenissen in Iran. Wij hebben al jaren – thank G*d – geen tv meer en Nederlands journaal zie ik al jaren niet meer. Dat ene fragment zei mij al voldoende. Ik wist dat ik helemaal niets heb gemist in de afgelopen jaren van de verslaggeving van Daisy Mohr. Over Nasrah Habiballah’s verslaggeving weet ik zeer weinig, maar waarschijnlijk hoef ik hierover evenmin rouwig te zijn dat ik een informatieve en feitelijke blik zou hebben gemist in de Gaza-oorlog de afgelopen jaren.

‘Daisy Mmmwohr…echt?’ Gelukkig vroeg ze niet door. En daar ben ik blij om. Want uitgenodigd worden voor een etentje door nog onbekende mensen bij hen thuis mag niet door politiek in een wellicht ongemakkelijke sfeer belanden. Dat wil je gewoon niet. De gastvrouw vond ik vrijwel meteen warm en interessant. De liefde voor Rotterdam hebben we gemeen. De gastheer, een oud-oorlogsverslaggever die van alles, vaak ook met haar, zakelijk onderneemt en nu mooie boeken schrijft, blijkt een veelzijdig mens. Een piano siert de kamer. Wat heeft deze man niet gedaan? In ieder geval hebben hij en zijn vrouw veel centen verdiend met hun grotendeels idealistische en activistische ondernemingen en projecten. Ze hebben een goed leven, deels op het eiland en deels in Nederland. 

Het regende pijpenstelen die avond en wij kwamen op de fiets aan. Het monsterlijke regenpak deed ik bij aankomst om de hoek snel uit. Het hield me in ieder geval droog. De idyllische landweggetjes brachten ons naar een prachtige villa waar het stel woont. Een statige vijver kon ik nog net zien, het was al donker. Mallorca kent de meest mooie plekken waarop vaak prachtige landgoederen schuilgaan. Dit is er zo één. Wat een geluksmensen. 

De Spaanse premier Pedro Sánchez kan ook op enthousiasme van de gastvrouw rekenen. Dorus onderdrukte een gesmoord lachje, want hij weet dat ik geen fan ben van Sanchez die ik in de afgelopen jaren heb zien knielen voor het terreurbewind in Gaza door bedenkelijke uitingen die hij deed. ‘Dat linkse’ van Sánchez vindt ze leuk. En dat mag iedereen uiteraard vinden en zeggen. Maar ook nu was ik blij dat ze mijn afkeer van de Spaanse premier niet opmerkte. Of misschien deed ze dat wel, maar maakt het haar niet uit wat ik vind. Ik hoop dan dit laatste. Dat zou ik sterk vinden. Want is het niet doodzonde als politiek tussen mensen in gaat staan? In de hal van hun villa hangt een portret uit de tijd van de Spaanse Burgeroorlog dat laat zien ‘dat zij aan de goede kant staan’, zo zei de gastvrouw. Een man met gebalde vuist in de lucht. Laat daar geen misverstand over bestaan. Salonsocialisten dacht ik, maar toch is het niet alleen bij mooie linkse praatjes gebleven. Deze mensen hebben wel degelijk initiatieven genomen die de wereld mooier maken. 

De groene, ‘wereldverbeterende’ scène waarin wij ons zoal bevinden, hangt meestal links gedachtegoed aan. In de loop der tijd ben ik van dit gedachtegoed (maar zeker niet van alles hiervan) chagrijnig geworden. Maar we struikelen onderling nooit over de verschillen. We hebben andere dingen te doen dan het voeren van verhitte gesprekken over ‘de mannen die de genocide naar Gaza hebben gebracht’; over ‘grote witte mannen die vrouwen het liefst ziek, zwijgend en hongerig zien en de wereld naar de kloten helpen’. Over vrouwen die gewelddadige immigranten beschermen ten koste van andere vrouwen. De dadels uit Israel die haram zijn. De onderverdeling van de wereld in onderdrukkers en onderdrukten die nooit van plaats veranderen. Het overboord gooien van de biologische definitie van vrouw. Dat soort (s)linkse zaken. Die maken mij chagrijnig. 

Gelukkig blijft het in de groene eilandscène bij: wanneer gaan de broccoli-plantjes de grond in? Waar koop jij compost? Of gewoon: bij elkaar zijn, eten, wijn drinken, interesse in elkaars leven hebben en living the simple life. Maar jammer is het wel als je online zo’n weldenkende wereldverbeteraar een post van beroepsopportunist Greta Thunberg ziet delen of een t-shirt ziet dragen met de tekst waarop zionisten vriendelijk worden verzocht op te sodemieteren. Te veel van deze confrontaties met leuke mensen die – voor mij – lelijke dingen delen. Dat gebeurde de laatste jaren. Die tijd lijkt, na een korte en welkome pauze, helaas weer terug te zijn. De manipulatie en beïnvloeding zijn weer in volle gang.

Con esperanza, amor y libertad, 

Eva