Vandaag is het Earth Day 2022!

Hoe lang staan we nog toe dat gezonde dieren in de pluimveehouderij worden ‘geruimd’?

Kip is nog altijd een populair stukje vlees. Jaarlijks worden wereldwijd zo’n 50 miljard vleeskippen geslacht voor voedsel met aan kop China, VS en Brazilië. In 2019 werd er wereldwijd 130 miljard kilogram kippenvlees geproduceerd en de productie van kippenvlees neemt alleen maar verder toe. Daarmee is het het meest gegeten stukje vlees. Er mag dan zo’n diversiteit aan vleesvervangers in de supermarktschappen te vinden zijn, het heeft geen enkel effect op de consumptie van kippenvlees. Hoe komt dat?

Verbinding

Deels door eenvoudige huis- tuin- en keukenpsychologie. Om iets van wat de ander doormaakt volledig te begrijpen, moet je het eigenlijk eerst zelf ervaren hebben. In het geval van ziekte en verlies bijvoorbeeld, maar ook rouw, echtscheiding, en de geboorte van een kind. We moeten nog altijd eerst ergens zelf door geraakt worden alvorens we tot begrip en compassie komen, ja werkelijk doorvoelen van wat er gebeurt en wat mede zorgt voor de nodige verbinding. Pas dan verandert er wat. Ik vraag me af, of dat ook geldt voor het stoppen met het eten van dieren. 

Nu ikzelf een aantal kippen en een haan heb rondlopen in de tuin en ze beter heb leren kennen (ieder heeft zo zijn of haar eigen grappige karakter) en ze bijna net zo leuk zijn als de huispoes, grijpen de laatste berichten over de vergassing van honderdduizenden gezonde Nederlandse soortgenootjes me naar de keel. Sterker nog dan voorheen. ’Preventief ruimen’ wordt dat ook wel genoemd. Alsof het over een zooi spullen gaat, waar we heel snel vanaf moeten. En er komt geen einde aan. Van 2020 tot 2021 werden er 2,2 miljoen kippen, kuikens, kalkoenen en eenden in Nederland gedood door nieuwe uitbraken van vogelgriep. En nu op het nieuwe hoogtepunt van de uitbraak, gisteren alleen al 145.000 dieren in een bedrijf in Lunteren, worden het er steeds meer. 

Politieke wil

Wat mij nog het meest frustreert is dat de politieke wil ontbreekt om aan de voortdurende kwelling en het gezondheidsgevaar een einde te maken. Het is geen hogere wiskunde: minder kippen houden, minder dicht op elkaar zetten en ze inenten. 

‘Dodelijke vogelgriep is verschrikkelijk voor kippen zelf. Daarnaast creëren we ook een groot probleem voor wilde vogels, die toch al in de verdrukking zitten door hun slinkende habitat. En natuurlijk is het een gevaarlijk risico voor de mens. In de afgelopen honderd jaar is het meermaals bewezen dat intensieve veeteelt leidt tot dodelijke pandemieën,’ zegt hoogleraar Virologie Thijs Kuiken in dit lezenswaardige interview in De Correspondent.

Inkrimping

De pluimveehouderij moet drastisch inkrimpen ter voorkoming van nóg meer dierenleed, maar ook om de volksgezondheid te bewaken. Een nieuwe pandemie wordt uitgebroed in de kippenschuren en er gebeurt niets om dat te voorkomen. 

Kun jij het stukje kip bannen van je bord? Of liever gezegd, vind je het belangrijk genoeg? Er gewoon mee stoppen, omdat dat kan? Want bij gebrek aan politieke wil, ben jij als consument er ook nog om druk uit te oefenen op de pluimveehouderij, zodat die noodzakelijke inkrimping er gaat komen. En dat gebeurt al door geen kipfilet of kippenboutje meer te kopen. Zo simpel is het. Ik ben er al jaren geleden mee gestopt, omdat door alles wat ik over de pluimveehouderij te weten kwam, dat stukje kippenvlees me acuut misselijk maakte. Zo ook met de kippeneieren. 

Gebroken borstbeen

Vergeet vooral ook het gezellig klinkende ‘scharrelei’ niet. Daar is niks leuk scharrelen in de ruimtelijke, vrije buitenlucht bij. Doorgefokte leghennen moeten bovendien zoveel eieren produceren (meer dan 300 stuks per jaar), dat de meeste kippen volgens de organisatie Wakker Dier met een gebroken borstbeen door hun miezerige leventje gaan. Nee, dank je. Mocht je een (hobby)boer met kippen die écht kunnen scharrelen in de buurt hebben, koop ze dan voortaan daar.

“How do you like your eggs in the morning?” vraagt Helen O’Connell liefjes aan Dean Martin. “I like mine with a kiss,” geeft hij haar als mierzoet antwoord in het bekende vijftigerjaren liedje. Zo’n eitje gaat er wel in natuurlijk, heerlijk, maar het komt van een industrie die voor de kip verwoestend is. Helemaal nu met de vogelgriep op een bedroevend nieuw hoogtepunt in Europa. 

Voortbestaan

Willen we als mens nog lang op deze aardbol kunnen leven, dan moeten we hoognodig rekening gaan houden met dieren en de wijze waarop de mens dieren houdt. En daar moeten we ook iets voor willen doen, of eigenlijk vooral laten.

Vandaag 22 april is het Earth Day, ofwel de Dag van de Aarde. Wat doe jij vandaag om beter voor haar te zorgen?

Con Amor,

Eva 

Ik bepaal wat er met mijn lichaam gebeurt {Dutch}.

Het lijkt wel of ik naar een slechte B-film zit te kijken. Het voelt in ieder geval als een noodzaak hierover te schrijven. Zo langzamerhand is de tweedeling in de samenleving naar aanleiding van het vaccinatie-debat op z’n minst zorgwekkend te noemen. In Nederland en in de omringende Europese landen. Ik verzet me tegen het indirect verplichten en de sociale dwang en drang die er momenteel wordt uitgeoefend op ongevaccineerden.

Politici en IC-hoofden die beweren dat besmettingen met tienduizenden zullen oplopen als die minderheid niet geprikt wordt en beperkende maatregelen worden opgeheven. De honderden nieuwe ziekenhuisopnames waartoe dat zal leiden. De nieuwe varianten die er zullen komen. De vrijheidsbeperkende maatregelen die zullen moeten voortduren. Het beschuldigende vingertje zwaaiend naar de ongevaccineerde minderheid. Iedere dag kun je in de mainstream en social media lezen over de zelfzuchtigheid en het egoïsme van deze groep mensen. Onbeschaamde shaming and blaming.

‘De overheid verliest zijn geduld met deze groep mensen.’  ‘We kunnen de druk op de ongevaccineerden nog wat verhogen, bijvoorbeeld met indirecte drang, zoals toegangseisen,’ aldus een IC-hoofd.  Een kleine greep uit de vele berichten in voornamelijk De Volkskrant en Trouw. 

Neerbuigend

Zo makkelijk gaat dat dus: uitsluiting. Als ik iets mag noemen wat deze pandemie pijnlijk duidelijk heeft gemaakt, is dat we wel heel gemakkelijk in staat zijn tot uitsluiting van de ander. Het gemak waarbij we het recht van de ander aan de kant schuiven, voorspelt weinig goeds. Het begon allemaal hoopvol: “We doen het samen.” Dit gevoel van verbondenheid heeft niet erg lang mogen duren. Nee, liever scheren we alle niet-gevaccineerden over één kam, labelen we ze als wappies, anti-vaxxers, complotdenkers, spiris, extreem rechts aanhangers, niet bijster intelligente mensen en laag opgeleiden. Kortom: we kijken neer op de ongevaccineerde minderheid en praten neerbuigend over ze.

Medische apartheid

De nuance is volledig zoek. De media hebben je al als schuldig gebombardeerd en met deze ongekende beïnvloeding en propaganda dragen zij bij aan een scherpe polarisatie in de samenleving. En dat is nooit zonder gevaar. Een medische apartheid is in aantocht. In landen als Frankrijk is het al zover. De Fransen kennen een ‘pass sanitaire’ en moeten deze tonen willen ze naar een café, restaurant, bioscoop of museum gaan. Elke keer een test laten doen is niet meer leefbaar. Dan maar die prik. En zo wordt er indirect drang uitgeoefend.

Honderdduizenden Fransen zijn de afgelopen weken de barricaden opgegaan om tegen de pass sanitaire te protesteren, zonder resultaat. De Franse overheid heeft het coronabewijs binnen no time tot beleid gemaakt, in navolging van Israël, waar al wat langer een ‘groen paspoort’ bestaat, het document dat je als gevaccineerde toegang verleent tot het openbare leven. Hiermee is het coronapaspoort een middel geworden om drang uit te oefenen op ongevaccineerden.  

Misselijk makend is dat er mensen zijn, die zich ‘trotse eigenaar’ noemen van zo’n pas. Mag ik even… Ze hebben immers gedaan wat van hen verwacht werd: zogenaamde solidariteit tonen door die naald in hun arm. De wereld is daarmee weer voor hen opengegaan. Ze kunnen weer in het vliegtuig stappen zonder gedoe en genieten van hun vakantie. Zo lang er mensen zijn die niet solidair zijn, moeten we vooral de druk blijven opvoeren en hen de schuld in de schoenen schuiven als er weer nieuwe besmettingen zijn, of een of andere variant de kop opsteekt en de ziekenhuizen weer vol liggen. Dat is het klimaat waarin we momenteel leven. 

Tot inkeer gekomen

Op social media zag ik een filmpje voorbij komen van een wanhopige arts die laat zien wat intubatie betekent: kijk, als je blijft weigeren en je wordt ziek, kan er dit met je gebeuren. Ook komen deze dagen krantenartikelen van geïnterviewden voorbij die zeggen dat ze verkeerd beïnvloed waren door het vaccin te weigeren, en erop terugkomen nadat ze ziek werden. Het besef dat ze fout zaten, werd nog eens goed benadrukt door de krant. Of artsen die zeggen dat mensen ‘nu lang en breed de kans hebben gehad om zich in te enten’, maar nee, natuurlijk mag je als arts nooit iemand medische hulp weigeren. Er wordt nog net niet ‘eigen schuld, dikke bult’ achteraan gezegd, mocht je als ongevaccineerde geïnfecteerd raken en in het ziekenhuis belanden.

Zorgpersoneel dat dag en nacht werkte gedurende de gehele pandemie en waarvoor eerder hartstochtelijk werd geklapt, verliezen nu in omringende Europese landen hun baan wanneer zij besluiten het vaccin om wat voor reden dan ook niet te nemen. Is dat wat we willen? Willen we in zo’n wereld leven? 

Bezorgdheid

Dat de gevaccineerde vriend bezorgd zou zijn om mij en mij het beste wenst en daarom maar blijft aandringen om die prik nu eens eindelijk te nemen. Dat de woorden er beroerd uitkomen en dat het bijna op een ruzie aankomt – er gaat nog net geen glas kapot tegen de vloer – nee, zo is het allemaal echt niet bedoeld.

Het geeft alleen maar aan dat hij om mij geeft, en niet wil dat ik ziek word. Dit heb je ongetwijfeld binnen families en vriendschappen waar mensen tegenover elkaar komen te staan. Je geeft om de ander en wil dat hij of zij gezond blijft. En dat geldt ook voor die zus die besluit tot vaccinatie over te gaan. Je wilt niet dat zij hierdoor ziek wordt. Maar geef elkaar het vertrouwen dat we ieder voor zich in staat zijn de juiste beslissing te maken.

Want ik ben het die bepaalt wat er met mijn lichaam gebeurt. Of die naald door mijn huid gaat, is mijn beslissing.

Zo kan ik ook bepalen wie er aan mijn lichaam komt en waarmee ik het voed. Of ik mijn lichaam vol stop met plofkip, knakworsten en MacDonalds, besluit drugs te nemen, en teveel drink om even te ontsnappen uit de sleur, of elke ochtend een groene smoothie neem en dierlijke producten uit mijn leven ban, het is mijn keuze.

Het overgaan tot vaccinatie is een afweging die ieder mens voor zichzelf in vrijheid dient te maken. Drang, ook indirect, hoort hier niet thuis. Het is ongrondwettelijk. 

Vaccinatieplicht?

Het recht op onaantastbaarheid van het lichaam is in Nederland in artikel 11 van de Grondwet opgenomen: ieder heeft, behoudens bij of krachtens de wet te stellen beperkingen, recht op onaantastbaarheid van zijn lichaam. De Spaanse grondwet kent dit recht ook.

Uitzonderingen op dit recht zijn alleen toegestaan bij wet. Een voorbeeld van een inbreuk op dit recht is het belang van de volksgezondheid. Op dit moment bestaat er in Nederland geen wettelijke uitzondering, die een inbreuk rechtvaardigen. 

In het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) staat in artikel 8 het recht van eerbiediging van privé-, familie- en gezinsleven. Ook hier kan de wet uitzonderingen maken, bijvoorbeeld voor de bescherming van de gezondheid of de bescherming van de rechten en vrijheden van anderen.

Kleuterschool mag ongevaccineerd kind weigeren

Op 14 april 2021 heeft het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in de zaak Vavřiĉka and Others V. The Czech Republic bepaald dat kleuterscholen kinderen mogen weigeren die niet zijn gevaccineerd tegen bepaalde kinderziekten (mazelen, bof en rodehond) en boetes opgelegd mogen worden.

Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens stelt voorop dat verplichte vaccinaties inderdaad een inperking vormen op het recht op respect voor de lichamelijke integriteit en daarmee inbreuk maken op het recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer. Deze inbreuk is alleen gelegitimeerd als die dringend noodzakelijk is voor een legitiem doel en het middel proportioneel en geschikt is om dit doel te bereiken. 

Het Europese Hof oordeelde dat in de onderhavige zaak sprake was van een legitieme inbreuk: het beschermen van de individuele – en volksgezondheid. Deze uitspraak van het Hof betekent echter niet dat elk land nu zomaar verplichte vaccinaties mag opleggen. De legitimiteit moet namelijk per geval beoordeeld worden. Een vaccinatieplicht voor andere ziektes of voor andere doelgroepen, plaatsen of activiteiten, zal telkens in de specifieke context beoordeeld moeten worden. 

Veilig, geschikt, en proportioneel middel?

In het geval van het Covid 19-vaccin is het nog maar de vraag of het middel (het vaccin) veilig, geschikt en proportioneel is om het legitieme doel te bereiken. We hebben inmiddels gezien dat het vaccin zich nog in de experimentele fase bevindt, de werking van het vaccin afneemt en dat boosters nodig zijn. Bovendien kunnen mensen ziek worden of zelfs komen te overlijden. Ondertussen komen er andere varianten. Hoeveel injecties zijn er straks nodig, drie, vier, vijf, zes? Niemand weet het nog. Het is helemaal niet gezegd dat een inbreuk op het recht van bescherming van de persoonlijke levenssfeer en het respect voor de onaantastbaarheid van het lichaam hier gerechtvaardigd is. 

Wel is duidelijk dat het coronavirus voorlopig niet van plan is te verdwijnen. Gezond blijven dus.

We moeten weer leren om in een risico-samenleving te leven. En hiervoor is het belangrijk, voor wie dat kan, om aan een gezond immuunsysteem te werken. Het zal infectie nooit helemaal kunnen voorkomen, maar helpt het lichaam het gevecht aan te gaan en te herstellen. 

Ongrondwettelijk

Het maar blijven hameren op de vaccinatie als enige uitweg voor iedereen en het shamen van degenen die om wat voor reden dan ook besluiten te weigeren, is verkeerd. Temeer nu is gebleken dat de vaccinatie niet zo effectief en niet zo veilig is als het had moeten zijn. Het recht op onaantastbaarheid van het lichaam blijft overeind. Indirecte verplichting, dus het stellen van voorwaarden om deel te kunnen nemen aan het openbaar leven (het digitaal corona-certificaat) en zo mensen tot vaccinatie te bewegen, is een ongerechtvaardigde inbreuk op dit recht en dus ongrondwettelijk. Het is een vorm van uitsluiting en discriminatie.

Het verbaast me dat we bijvoorbeeld nooit horen over die jaarlijks 800.000 extra doden in Europa. Dood door luchtvervuiling. Wereldwijd zijn dat jaarlijks zelfs 8.8 miljoen doden. Tegen tot nu toe 1.221.930 Europese dodelijke slachtoffers als gevolg van COVID-19 en 4,47 miljoen COVID-19 sterfgevallen wereldwijd. En die vervuilde lucht ademen we in. We kunnen er niet aan ontkomen. Waar blijven de krantenkoppen?

Gepubliceerd op Reporters Online.

Meer Nederlandstalige, journalistieke artikelen van mij lezen? Click hier . 🤓

Ook te lezen via Blendle!

Wil je een bijdrage doen voor dit of een ander artikel op Reporters Online? Dat kan, onderaan het artikel! Veel dank 🙏🏽

Con Amor,

Eva

Foto: Ava Sol/Unsplash

You Love Animals: How to Respond to an Invitation to a Summer BBQ?

Summer is here, time for BBQ parties! The more, the better, no?!

Julia, a woman who I had just met, wanted to thank me. I found her dog that escaped the day after she had adopted her. This lost dog was roaming on the streets, looking at me with a please-don’t leave me look in her-eyes, so I stayed with her the whole day and took her home. With help from the local police I was able to find her owner, Julia.

Happy she and her new adopted dog were reunited again, Julia invited me to come to her BBQ that Sunday. “We would love to have you there,” she said. I felt some hesitation, but appreciated her spontaneous gesture. We exchanged telephone numbers and I said I would write her a message. Her Spanish words left her mouth so rapidly, that I had to do my utmost best to understand her.

The flow of Spanish words wasn’t the only reason. I noticed that I just wasn’t sure if I wanted to be at a BBQ, where — of course — meat and/or fish are served. I can’t even remember when I was at a regular BBQ since I have decided to stop eating animals.

Days passed by without thinking of the invitation until I received a WhatsApp message. Julia asked me if we wanted to come to her BBQ and therefore she wanted to know if my partner and I eat meat. Reading her message I decided to just share my feelings with her. I thanked her for the invitation and said we don’t eat meat, as we follow a vegan life style, in which we only eat plant-based food. I wrote her that I (I didn’t want to speak for Dorus), prefer not attending BBQs where animals are eaten. I didn’t want to be rude, or unthankful, so I weighed my words carefully.

Spain has a true meat- and fish culture. 

Spaniards eat more meat than any other EU country (the average Spaniard puts away more than 1 kg a week), slaughtering 70 million pigs, cows, sheep, goats, horses and birds each year to produce 7.6 m tonnes of meat. In a country facing rapid desertification in the coming decades it makes little sense to use 15.000 liters of water to raise each kilogram of meat.

Recently the prime minister of Spain, Pedro Sánchez, said on television in very precise words that to him a medium steak is “imbatible” (unbeatable), in reaction to the brand new nationwide campaign “Menos Carne Más Vida” (Less Meat More Life) of the Minister of consumption. This campaign has been launched to make Spaniards aware of the need to reduce their meat consumption for health and environmental reasons. It has found a lot of resistance by the Spanish agricultural industry, as they are afraid of jeopardising jobs. Sánchez’ performance certainly won’t help to change the meat- and food industry, which is a hell of a rotten system.

“I can’t come, Julia.”

“OK,” she said, “if you ever need anything, you have my number.”

Since I have learned more about the environmental impact of meat and fish and what harm and suffering humans cause to animals, in Big Agriculture and in the slaughterhouses, I have changed. I’m done. I can’t go back to consuming products that contain suffering, stress, torture and death. I can’t. I don’t want to be part of it. 

A few years ago friends and family from the Netherlands and New Zealand came to visit us  in our new home on Ibiza where we lived back then. It happened to be my birthday too. New Zealanders love to barbecue, and I knew they would love to eat some good meat and fish. Our friend, who is chef, organized the BBQ. I wanted everybody to enjoy at our BBQ party, and I thought that was only possible when animals were eaten. So we served lots of chicken wings, steak, beef, sausages and salmon. Because that’s what you do at a BBQ, right? Coming together, having beers, wines, and fun, while there’s meat on the grill, causing that particular scent of grilled flesh. To me it has always been the scent of summer afternoons. But not anymore. I was a pescarian back then, and I already read a lot of the industry, but still I wanted to please my family and friends.

When I said to Julia I couldn’t come, I wondered: Am I too sensitive? I, who occasionally shivers reading of woke and cancel culture that is inclined to censor those, who don’t think the same. Freedom of speech that isn’t so free anymore. 

In these current times of polarization, it seems we can’t discuss differences in opinions in a healthy way. We often feel insulted, hurt, attacked even, when important topics as racism, discrimination, and inequality arrive to the — heated — conversation as we express our political correct opinion. 

We live in our own bubbles, the environment in which we interact with people who all think moreless the same. Both in the real and in the digital world, enforced by the pandemic.

I’m aware I’m living in an ecological and vegan bubble and I know damn well, veganism is a lifestyle not everybody agrees with, because we simply aren’t preoccupied by the same things. 

We will always live in a world where animals are used and killed for human consumption, because for many people animals are objects and food, not autonomous creatures that feel emotions, like pain and stress and even grief. And giving up meat for environmental reasons, is for the majority of people still non-negotiable. 

Once I was at a BBQ for which our friend slaughtered one of his lams. One of my friends, who was vegan, was also invited. I said to her that I would understand if this wasn’t her kind of party. I also had my doubts. But we decided to go anyway. The lady of the house was surprised to see us not eating anything. We could see with our own eyes where the meat came from: a healthy and loved animal of which she had taken good care of since it was born, right? So why didn’t we take some of the meat? We said we just wanted to enjoy the company of the people and some drinks, not the food, as we were vegetarian (I) and vegan (my friend). My friend asked if the little lam perhaps had given a name. The lady of the house replied indignantly “Oh no, of course not. If I had given the lam a name, we would never ever have killed it.”

Uhhm okay..right. My friend and I, we finished the bag of chips. 

If I had more energy left in the summer heat that Sunday, I would have spent some time in my tiny kitchen and would have taken a few vegan dishes to Julia’s BBQ. Lentil burgers and almond cheese, home made humus and veggies from the garden. But I rather stayed home in my own vegan bubble and didn’t want to be confronted with tortured flesh on the grill and people enjoying it.

Maybe BBQ loving friends and family are reading this, and think oh no…what is she being silly. Totally in her own vegan world!

If I am in a James Aspey kind of mood, I decline the invitation to your BBQ party and we will catch up another day.

My friend,

Oeff! That’s quite harsh, isn’t it? Maybe yes, but like the American feminist and political activist Gloria Steinem said:

The truth will set you free, but first it will piss you off!”

A second way to respond is this: I say yes, and bring good, tasty food to your BBQ no animal had to be exploited and killed for. We would drink and dance together till the early morn. Patience and stepping out of my vegan world, is what it takes.

Happy Summer – with lots of meatless BBQs!

Con Amor,

Eva

*The name of the person Julia is fictitious.

**James Aspey is an Australian fitness coach and animal rights activist who speaks of an animal holocaust. He is known for remaining silent for an entire year to raise awareness of animal cruelty.

Watch his story here:

De Wereld op z’n Kop!

In de strijd tegen het virus, Covid-19, zijn er volop discussies gaande over de noodzaak van het laten vaccineren, terwijl overheden nauwelijks, of zeg maar gerust niet, spreken over het belang van een gezonde levensstijl ter bevordering van de algemene gezondheid. Campagnes daarover moet ik nog altijd zien. 

Nergens een geluid over gezonde voeding. Goed voedsel voedt ons lichaam niet alleen met energie, maar dient tevens als medicijn tegen ziekten en kwalen. En mentale gezondheid, daar wordt evenmin amper over gerept door de experts, ja alleen nu toch zo langzamerhand naar buiten komt hoe moeilijk jongeren het hebben in de huidige corona-maatschappij. Een mentale gezondheidszorg-crisis sluimert aan de horizon. Jonge levens staan stil en jongeren hebben geen idee hoe hiermee om te gaan.

En wat te denken over ouderen in de verzorgingstehuizen. Afgeschreven en eenzaam brengen ze hun laatste levensdagen door. Een triester beeld bestaat niet. 94-jarigen krijgen een vaccin toegediend en het is nog maar de vraag of ze daar blij mee moeten zijn. 

Op straat of in een winkel worden we telkens weer herinnerd aan de “1,5 meter-regel”. In de supermarkt herhaalt een vrouwen-stem op een bandje eindeloos dat men afstand moet houden om zo veilig mogelijk boodschappen te kunnen doen. Ga vooral met een wijde boog om elkaar heen. En lach niet. Alleen de rimpels bij lichtjes samengeknepen ogen verraden een glimlach achter het gezichtsmasker.

Ziekenhuizen zijn overvol, en een geplande operatie om een hersentumor bij die vader van twee jonge kinderen te verwijderen, moet wachten. De operatie is al twee keer uitgesteld. Zijn arts kon de fatale woorden maar amper over zijn lippen krijgen. De man, die zijn leven in handen van de chirurgen legt, werd weer naar huis gestuurd.

Nooit eerder werd duidelijk hoe kwetsbaar de maatschappelijke systemen zijn. Gezondheidszorg, onderwijs, economie. Landen op slot, omdat ziekenhuizen de zorg niet aankunnen. Artsen en verpleegkundigen, die zich helemaal rot werken. Dit zal niet het laatste virus zijn dat van dier op mens overgaat. Zoönoses zijn al langer een groot risico voor de volksgezondheid. Toch vinden overheden de oorzaken van zoönoses en hoe een volgende pandemie te voorkomen nog steeds niet uiterst belangrijk. Dat is merkwaardig als je ziet welke immense gevolgen de huidige gezondheidscrisis heeft en hoe levens zijn – en worden – verwoest. We mogen toch echt veel en veel meer van regeringsleiders verwachten dan een vaccin dat niet eens zorgvuldig getest is.

Ondertussen ademen de straten in de Amsterdamse binnenstad een ongewone rust uit. Her en der wat voorbijgangers in de serene straten, die eens dagelijks overladen waren met toeristen. Ik loop langs een café en zie de eigenaar voor het café-raam zitten, een kop koffie in zijn hand. De café-kater zoet op een bar-kruk. Zijn baasje kijkt wat sip naar buiten en ik glimlach naar hem. Ik benijd hem niet. In plaats van koffie, zou hij naar de fles kunnen grijpen, de uitzichtloosheid verdoven en in een roes verkeren, in dromen waar alles beter is. Beter dan dit. Om dan vervolgens weer te ontwaken in die nachtmerrie-achtige wereld. De wereld van vandaag. Dystopisch. Het is leven in overlevingsstand. Een donkere schaduw hangt over de stad en tegelijkertijd een sereniteit zo mooi. Donker en licht met elkaar verweven, zoals yin yang.

Duiven hebben de Dam inmiddels helemaal overgenomen en vliegen rakelings langs mijn hoofd. Ik moet plassen, maar kan nergens terecht. Een klein lunchzaakje is open en ik vraag aan de dame daar of ik van het toilet gebruik mag maken. Dat mag. Ik beloof haar wat te kopen. Glutenvrij en veganistisch is lastig, dus het wordt alleen een koffie. Met de warme koffie in mijn hand, loop ik verder. Het is koud. Ik weet dat er iets gigantisch niet klopt hier nu, en toch geniet ik van die ongekende sfeer. De scheve panden aan de gracht lijken nog schever dan voorheen. De wereld is scheef, of was het nou op z’n kop? 

Zal het gebeuren, moeten we allemaal een spuitje om te kunnen reizen, te werken in de zorg, te feesten, te proeven van eten buiten de deur? Ja, om weer sociaal en “vrij” te “mogen” zijn, toch maar een prik in die arm?

Con Amor,

Eva 

Amsterdam, December 2020

Eating Animals, but at What Price? {Editor’s Pick on Elephant Journal}.

“Oh, how I wish this information would be taught at schools, even starting with kindergartens. The fact is, waiting or pushing for a change from the top is very difficult, also having in mind the amount of money and high politics involved in conventional agriculture and industrial animal farming. There is still too much demand for meat, with emerging and fast-developing economies pushing the numbers even further. But the change can gradually come from the bottom, the grassroots. And people like you, any many others in this community, give me hope that it is possible. We just need to grow bigger and stronger.

~ Monika Zollerova

One of the comments to a new article I wrote for Elephant Journal. Thank you Monika!

Ten years ago “Eating Animals” was published, a book by Jewish American writer Jonathan Safran Foer. This important book, a fine mix of arguments, science, and storytelling, helps you understand “big agriculture” and what it means if we sustain this model. Animal cruelty is one thing, but there’s so much more to tell and this book will open your eyes.

I wrote a piece about this uncomfortable subject after I read the book. This is always a topic very close to my heart. I hope you will click on the link and read it. And if you might feel inspired, comment below the article and share it with friends, family and colleagues.

This stunning illustration has been created especially for this article by my friend Vanessa. You can see more of her amazing art here .

https://elejrnl.com?p=2601196

Thank you 💚

Con Amor,

Eva

%d bloggers like this: