God doesn’t make junk ~ Holocaust survivor Edith Eva Eger.

“We don’t know where we are going, we don’t know what will happen, but nobody can take away from you what you put in your own mind,” said the mother of Dr. Edith Eva Eger when they were deported to the gates of Auschwitz.

The ballerina of Auschwitz, as Eger was called, was sixteen when she was taken away by the Nazis. In concentration camp Auschwitz she was forced to dance for Josef Mengele, the ‘angel of death’. She did so with her eyes closed. In her mind she wasn’t standing between the cold barracks, but in the Opera House in Budapest, and she was Juliet in the ballet Romeo and Juliet.

When the US Army liberated the camp on 4 May 1945, a soldier saw her hand move when she was left for dead among a number of dead bodies. He quickly called for medical assistance and therefore saved her life. She weighed only 32 kg at the time; her body was broken.

Two years ago I read her memoir The Choice. Sometimes I had to put it aside to catch my breath, only to pick it up again immediately and continue reading. An unforgettable book about the moving life of an extraordinary and powerful woman, who later, as a psychologist, helped veterans and soldiers with PTSD.

Here I would like to share some meaningful quotes from The Choice:

“Anti-Semitism wasn’t a Nazi invention. When I was growing up I developed a feeling of inferiority, and I became convinced that it was safer not to say that I was Jewish.”

“In Auschwitz, in Mauthausen, and during the death march, I survived by drawing on my inner world.”

“I found hope and faith in my inner life, even when surrounded by starvation, torture and death.”

“I did not yet know that nightmares do not adhere to land borders, that guilt and fear are boundless.”

“Maybe moving forward also means going back to the past.”

“We cannot choose to let the darkness disappear, but we can choose to cherish the light.”

“Every moment is a choice. No matter how frustrating, unpleasant, exhausting, painful or oppressive our experience, we can always choose how to respond.”

“You can take everything away from a person except one thing: the last of the human freedoms, which is to be able to choose what attitude to take in all given circumstances, to be able to choose your own path.” ~ Victor Frankl.

“I have nowhere to go to escape my discomfort; I just have to feel it.”

“By running away from the past, from my fear, I could not find freedom.”

“I turned my fear into a prison and locked it by remaining silent.”

“We can choose to be our own prison guards, or we can choose to be free.”

“Running away from the past or fighting against the pain we are experiencing now is equivalent to imprisoning ourselves.”

“Expressing yourself, i.e. self-expression, is the opposite of depression.”

“Mourning rites and rituals can be a hugely important part of grieving. I think that’s why religions and cultures contain distinct mourning rituals. There is a protected space and structure within someone begins to experience the feelings of loss.”

“To be passive is to let others decide for you. To be aggressive is to decide for others. To be assertive is to decide for yourself.”

“No one can make you a victim. Only you can do that.”

“If you can’t go through a door, go through the window.”

“To heal, we must embrace the darkness.”

“To heal means to tend the wound.”

‘Tempora mutantur, et nos mutamur in illis: times change and we change with them.”

“If we start believing that it is impossible for us to be loved if we are authentic, then we run the risk of denying our true nature.”

“Your own thoughts are the biggest prison and the key is in your pocket: the willingness to take total responsibility for your life; the willingness to take risks.”

Con Amor,


Joan Didion, the stylish writer.

I’m reading her essays, the work of Joan Didion. The well-known American writer, novelist and journalist, who passed away last month. She was 87 years old and suffered from Parkinson. I heard from her before, but never read her essays or books. Why is it that people have to die first to get noticed — by me?

The reason why my interest in this seemingly mystic, gloomy writer has grown, is the documentary The Centre Will Not Hold (2017) which I saw last week on Netflix. I watched an old lady vividly talking with her hands, like a conductor of an orchestra. Joan looked petit and skinny, wearing lipstick and huge sunglasses. Nevertheless, behind that frailty I saw a fierceness, intelligence, but also humbleness. 

Didion narrates that she went to San Francisco in search of work, convinced that writing was not important work. She began writing at age five, when her mother gave her a journal to start writing down her thoughts. The documentary was directed by her nephew and actor, Griffin Dune, who I recognised from an old Madonna movie. He took me on a journey through her life, her marriage, motherhood (she and her husband adopted a daughter, Quintana Roo), about being a writer, the places where she lived (Sacramento, New York, Malibu beach, Los Angeles). She started at Vogue Magazine by winning a writing contest, and later she wrote a variety of societal, political and personal essays for several American magazines and newspapers. On pictures she had a firm, somewhat tormented look, often with a cigarette in her hand. There was a certain coolness around her, a glamorous touch. 

In one of her essays she writes about her nervous breakdown in the summer of 1968. She felt detached from her environment, fragmented. Amidst her struggle she was the writer and journalist, loved by many, having parties with stars as Warren Beatty, Roman Polanski, Janis Joplin and lots of other creatives and artists. Juicy detail about Harrison Ford, who worked as a carpenter for Didion and her husband.

Her essay on hippydom ‘Slouching towards Bethlehem’ of the late sixties in America reveals another picture. Not much flower power here, but cultural chaos, sexual abuse, disintegration, parents who were more involved with taking trips on LSD than taking care of their kids. In the reportage she even writes about a mother who gave her baby the popular drug. Joan showed us a world of social breakdown in America. At moments uncomfortable to read. The Summer of Love took place in 1967 in Haight-Ashbury, a neighbourhood in San Francisco. That place was the centre of young people who were opposing the establishment and war in Vietnam. I always had the idea the sixties were more happy and playful, but it was a facade masking forlornness, it was a time of resistance without building something new. That’s what you feel throughout her story.

It seemed Joan Didion’s life was legendary. Especially the images of her and her husband, John Gregory Dunne, who was also a writer and novelist, while they overlooked the ocean from their home. However, meanwhile they had problems in their marriage and living near the beach helped Joan to deal with them. They wrote screenplays together, such as the movie A Star is Born (1976).

But then in 2003 loss and grief entered her life when her husband suddenly died and 16 months later her daughter passed away as well. 

She wrote two autobiographical works on these tragical deaths, The Year of Magical Thinking about the loss of her husband and Blue Nights about the death of her only daughter.

Grief turns out to be a place none of us know until we reach it.”

At the moment I’m reading a collection of her essays translated in Dutch. Her view on the assault and rape of a young white female jogger in Central Park in 1991 and the prosecution of five black young men, reveals a disrupted city where social issues and race have a deadly impact. Within that frail woman, resided a fierceness that found its way out in her sharp observations. 

“Character – the willingness to accept responsibility for one’s own life — is the source from which self-respect springs. To free us from the expectations of others, to give back to ourselves — there lies the great, singular power of self-respect.”

You Love Animals: How to Respond to an Invitation to a Summer BBQ?

Summer is here, time for BBQ parties! The more, the better, no?!

Julia, a woman who I had just met, wanted to thank me. I found her dog that escaped the day after she had adopted her. This lost dog was roaming on the streets, looking at me with a please-don’t leave me look in her-eyes, so I stayed with her the whole day and took her home. With help from the local police I was able to find her owner, Julia.

Happy she and her new adopted dog were reunited again, Julia invited me to come to her BBQ that Sunday. “We would love to have you there,” she said. I felt some hesitation, but appreciated her spontaneous gesture. We exchanged telephone numbers and I said I would write her a message. Her Spanish words left her mouth so rapidly, that I had to do my utmost best to understand her.

The flow of Spanish words wasn’t the only reason. I noticed that I just wasn’t sure if I wanted to be at a BBQ, where — of course — meat and/or fish are served. I can’t even remember when I was at a regular BBQ since I have decided to stop eating animals.

Days passed by without thinking of the invitation until I received a WhatsApp message. Julia asked me if we wanted to come to her BBQ and therefore she wanted to know if my partner and I eat meat. Reading her message I decided to just share my feelings with her. I thanked her for the invitation and said we don’t eat meat, as we follow a vegan life style, in which we only eat plant-based food. I wrote her that I (I didn’t want to speak for Dorus), prefer not attending BBQs where animals are eaten. I didn’t want to be rude, or unthankful, so I weighed my words carefully.

Spain has a true meat- and fish culture. 

Spaniards eat more meat than any other EU country (the average Spaniard puts away more than 1 kg a week), slaughtering 70 million pigs, cows, sheep, goats, horses and birds each year to produce 7.6 m tonnes of meat. In a country facing rapid desertification in the coming decades it makes little sense to use 15.000 liters of water to raise each kilogram of meat.

Recently the prime minister of Spain, Pedro Sánchez, said on television in very precise words that to him a medium steak is “imbatible” (unbeatable), in reaction to the brand new nationwide campaign “Menos Carne Más Vida” (Less Meat More Life) of the Minister of consumption. This campaign has been launched to make Spaniards aware of the need to reduce their meat consumption for health and environmental reasons. It has found a lot of resistance by the Spanish agricultural industry, as they are afraid of jeopardising jobs. Sánchez’ performance certainly won’t help to change the meat- and food industry, which is a hell of a rotten system.

“I can’t come, Julia.”

“OK,” she said, “if you ever need anything, you have my number.”

Since I have learned more about the environmental impact of meat and fish and what harm and suffering humans cause to animals, in Big Agriculture and in the slaughterhouses, I have changed. I’m done. I can’t go back to consuming products that contain suffering, stress, torture and death. I can’t. I don’t want to be part of it. 

A few years ago friends and family from the Netherlands and New Zealand came to visit us  in our new home on Ibiza where we lived back then. It happened to be my birthday too. New Zealanders love to barbecue, and I knew they would love to eat some good meat and fish. Our friend, who is chef, organized the BBQ. I wanted everybody to enjoy at our BBQ party, and I thought that was only possible when animals were eaten. So we served lots of chicken wings, steak, beef, sausages and salmon. Because that’s what you do at a BBQ, right? Coming together, having beers, wines, and fun, while there’s meat on the grill, causing that particular scent of grilled flesh. To me it has always been the scent of summer afternoons. But not anymore. I was a pescarian back then, and I already read a lot of the industry, but still I wanted to please my family and friends.

When I said to Julia I couldn’t come, I wondered: Am I too sensitive? I, who occasionally shivers reading of woke and cancel culture that is inclined to censor those, who don’t think the same. Freedom of speech that isn’t so free anymore. 

In these current times of polarization, it seems we can’t discuss differences in opinions in a healthy way. We often feel insulted, hurt, attacked even, when important topics as racism, discrimination, and inequality arrive to the — heated — conversation as we express our political correct opinion. 

We live in our own bubbles, the environment in which we interact with people who all think moreless the same. Both in the real and in the digital world, enforced by the pandemic.

I’m aware I’m living in an ecological and vegan bubble and I know damn well, veganism is a lifestyle not everybody agrees with, because we simply aren’t preoccupied by the same things. 

We will always live in a world where animals are used and killed for human consumption, because for many people animals are objects and food, not autonomous creatures that feel emotions, like pain and stress and even grief. And giving up meat for environmental reasons, is for the majority of people still non-negotiable. 

Once I was at a BBQ for which our friend slaughtered one of his lams. One of my friends, who was vegan, was also invited. I said to her that I would understand if this wasn’t her kind of party. I also had my doubts. But we decided to go anyway. The lady of the house was surprised to see us not eating anything. We could see with our own eyes where the meat came from: a healthy and loved animal of which she had taken good care of since it was born, right? So why didn’t we take some of the meat? We said we just wanted to enjoy the company of the people and some drinks, not the food, as we were vegetarian (I) and vegan (my friend). My friend asked if the little lam perhaps had given a name. The lady of the house replied indignantly “Oh no, of course not. If I had given the lam a name, we would never ever have killed it.”

Uhhm okay..right. My friend and I, we finished the bag of chips. 

If I had more energy left in the summer heat that Sunday, I would have spent some time in my tiny kitchen and would have taken a few vegan dishes to Julia’s BBQ. Lentil burgers and almond cheese, home made humus and veggies from the garden. But I rather stayed home in my own vegan bubble and didn’t want to be confronted with tortured flesh on the grill and people enjoying it.

Maybe BBQ loving friends and family are reading this, and think oh no…what is she being silly. Totally in her own vegan world!

If I am in a James Aspey kind of mood, I decline the invitation to your BBQ party and we will catch up another day.

My friend,

Oeff! That’s quite harsh, isn’t it? Maybe yes, but like the American feminist and political activist Gloria Steinem said:

The truth will set you free, but first it will piss you off!”

A second way to respond is this: I say yes, and bring good, tasty food to your BBQ no animal had to be exploited and killed for. We would drink and dance together till the early morn. Patience and stepping out of my vegan world, is what it takes.

Happy Summer – with lots of meatless BBQs!

Con Amor,


*The name of the person Julia is fictitious.

**James Aspey is an Australian fitness coach and animal rights activist who speaks of an animal holocaust. He is known for remaining silent for an entire year to raise awareness of animal cruelty.

Watch his story here:

De Kunst van het Achterover Hangen {Dutch}.

“Vanmorgen werd ik kwaad wakker. Nee, nee, de wereld bevalt me niks. De meeste mensen zijn dood zonder het te weten, of ze leven wel en bedotten de boel. En de liefde eist in plaats van te geven. En degene die van je houdt, wil dat je iets bent wat hij nodig heeft. Van liegen krijg je spijt. En niet-liegen is een gave die de wereld niet verdient. En ik kan niet eens doen wat een half verlamd meisje uit wraak deed: een vaas stukgooien. Ik ben niet half verlamd. Hoewel iets in mij zegt dat we allemaal half verlamd zijn. En dienstmeisjes, of laten we maar zeggen meiden, hebben is een belediging aan de mensheid. De plicht om zoals dat heet fatsoenlijk voor de dag te komen, irriteert me. Waarom kan ik niet rondlopen in lompen, net als mannen die ik soms op straat zie, met een baard tot op hun borst en een bijbel in hun hand, die goden die van de waanzin inzicht hebben gemaakt? En waarom denkt men dat ik moet doorgaan met schrijven, omdat ik daar ooit mee ben begonnen? Ik heb mijn kinderen gewaarschuwd dat ik met het verkeerde been uit bed  ben gestapt en dat ze er maar niet op moeten letten. Maar zelf wil ik dat wel. Ik zou iets definitiefs willen doen waardoor de gespannen zenuw die mijn hart beknelt, knapt.”

Gisteravond in bed las ik dit fragment uit het boek De ontdekking van de wereld van Clarice Lispector. Alhoewel het schrijfsel stamt uit de zestiger jaren van de vorige eeuw is het tijdloos en universeel. We stappen allemaal wel eens met het verkeerde been uit bed en niets is dan goed, alles kost moeite, de wereld is uiterst oneerlijk. En dan moet de dag nog beginnen. 

We hoeven niet altijd zo wakker te worden om te constateren dat de wereld een bedrieglijke plek is, waarin zoveel misstanden bestaan dat het amper bij te houden valt. De zucht naar macht is alom tegenwoordig en bepaalt menselijke verhoudingen en onze verhoudingen tot de niet-menselijke wereld, zoals de dieren, de zeeën en de bossen. Bovendien kent de huidige tijd een geëngageerdheid, dat als je je niet druk maakt om iets (ongelijkheid, religie, racisme, antisemitisme, seksisme, alle ism-en, big Tech, big Ag, de vernietiging van de natuur, dierenleed, de pandemie, you name it) je je eigenlijk kapot zou moeten schamen. Immers, wat doe je dan? Sterker nog, wat voor mens ben je dan?

Iedereen een mening

Tuurlijk, een columnist zonder mening is geen columnist; of hij/zij doet tenminste alsof. En overdrijven is daarbij ook een kunst. Maar daarbuiten vliegen de meningen je zo wat om de oren. Op het internet, social media, op straat. Ik ben geneigd om vrijwel meteen die van mijzelf te uiten over de onderwerpen die belangrijk voor me zijn. Zoals velen dat doen. Er is zoveel lawaai, vooral als je het binnenlaat en geen grenzen stelt. En ook in landelijk Mallorca kan alle (on)zin zomaar binnenwaaien. In het huidige engagement, is het bijna een gave om eerst eens flink achterover te hangen en, als je wilt tenminste, de verschillende meningen eens voorbij te laten komen, voordat je gelijk je mond opentrekt. Eigenlijk, is het vooral je ego dat spreekt, dat van zich wil laten horen, dat wil overtuigen. Ooit wel eens gedacht dat je er volledig naast zit? Nee, dat dacht ik al. Toch goed om daarmee ook eens rekening te houden. Ik ga het vaker proberen in ieder geval.

De reden waarom ik dit schrijf – het is een vreemde kronkel, zeker – is dat het klimaat waarin je leeft, ik bedoel het meteorologische klimaat, je een handje helpt bij het achterover hangen in je stoel, niet veel te hoeven doen, en je opvattingen eens voor je te houden. Ja, zelfs over de varkens in de mega-stallen die omkomen van de warmte en wat daarvan de oorzaak is. Moet je nagaan. Zo belangrijk is je mening en daarmee gepaard gaande verontwaardiging nou ook weer niet. Zon en warmte leggen lam, zo zou je het ook kunnen stellen. Apathisch zelfs. En dat heeft nou net geen al te beste klank. Echter, als de temperaturen oplopen tot 30 graden en daarboven volgt automatisch ontspanning en dat hoeft heus niet altijd over te gaan in apathie. 

La la la land

Integenstelling tot de woorden van Clarice Lispector hierboven, stond ik vanochtend op met zo’n la-la-la gevoel. Weet je wel, zo’n gevoel na een nacht flink dansen en feesten – ik lag gewoon rond middernacht in bed, niks feest of dansen. Mijn normaal -lichtelijk- ochtend humeur was er ineens niet, omdat ik langer had geslapen dan op de dagen ervoor. Ik begon gelijk met een kop koffie met Dorus; thee sloeg ik over. Vandaag komt waarschijnlijk alleen dit stukje uit mijn handen en ik kook wat lekkers – we hebben nu groenten uit de tuin 🙂 Ik hoef verder niks van mezelf. Ik heb geen mening -inclusief die, die in mijn hoofd leven en onuitgesproken zijn. Ik luister alleen en leg de woorden waarschijnlijk naast me neer. 

Op social media las ik eens dat je dan een geprivilegieerd persoon bent. Diegenen die dagelijks gediscrimineerd worden, hebben immers nooit zo’n off day, zo’n dag dat ze er even niet zijn en alles onbekommerd laten. Evenmin de onderdrukten, de dissidenten in de Noord-Koreaanse concentratiekampen, de Palestijnen in Israël, de Oeigoeren in China, vluchtelingen, Iraanse activisten achter slot en grendel, de jongens en meisjes in de textiel-industrie, de koeien die voortdurend melk moeten produceren totdat ze volledig uitgemolken zijn om vervolgens te worden afgemaakt. 

Of ik geprivilegieerd ben? Waarschijnlijk wel. Met verontschuldigen over privileges schiet de mensheid geen moer op. Dat mogen anderen doen, als ze het al überhaupt menen. Want wie wil nou zijn of haar leven ruilen met de hiervoor genoemden?

Con Amor,


Photo: Content Pixie/Unsplash

De Vernietigende en Helende Kracht van Woorden {Dutch}.

Ik sta hier voor het Anne Frank Huis in Amsterdam. Het is 29 December 2020. De stad was nog volledig op slot. Winkels dicht, cafés en restaurants gesloten. Een ongekende sfeer waaide rond door deze geliefde stad. Samen met mijn zus en nichtje struinde ik door de rustige straten. Het voelde niet leeg, eerder ingetogen, en het had op een vreemde manier iets moois. Geen lawaai, geen drukte, en mensen met haast leken niet te bestaan. Ik denk er nog geregeld aan, hoe we daar liepen in de frisse winterlucht, met een beker warme thee en koffie in de hand. Af en toe kwamen twee mensen voorbij, drinkend uit hun bekertje, pratend over wat dan ook. Dat is immers wat mensen deden, afspreken buiten, en ondertussen al wandelend bijpratend over elkaars leven. Een leven dat waarschijnlijk, net als zovelen, een andere wending had gekregen. Triest was het beeld van de café-baas, kijkend van achter zijn raam, naar de enkeling die voorbij kwam. Hij mocht niet open. 


Toen in ons dorpje op Mallorca de deuren van de cafés en restaurants overdag weer open gingen, zij het beperkt, veranderde het straatbeeld en kwam er weer leven op gang. Toen ze ineens weer dicht moesten, leek het weer een scène uit een apocalyptische film. Onwerkelijk. Waar waren de mensen? – iets wat ik me ook voor de corona-tijd wel eens afvroeg wanneer ik door sommige dorpjes fietste. In hun huizen, Netflix aan of met een boek op schoot? Aan het werk? 

Nu lijken de cafeetjes weer langer open te mogen. Fingers crossed dat het zo blijft. Niet dat ik zo  vaak in een Mallorcaans café te vinden ben, maar het moet voor de eigenaren, de ondernemers.

Bier drinkende mannen aan een café tafeltje in de ochtend is een typisch Spaans beeld. Maakt niet uit of ze daarna nog aan het werk gaan, alcohol wordt voor het middaguur genereus geschonken. Of een koffietje met een scheut Amazona rum. Ook heel gewoon. In Nederland zag ik dat nooit zo openlijk op een terras. Of zou het gedrink nog voordat de middag begint meer in het geniep gaan? Stiekem onder de tafel?

Anne Frank

Terug naar Amsterdam, naar het Anne Frank Huis op de Prinsengracht. Deze zo bijzondere plek, die ik als jong meisje eens samen met mijn ouders heb bezocht. Het Dagboek van Anne Frank dat ik vervolgens van ze kreeg. Onvergetelijke herinneringen zijn het. Net als zovele oorlogsverhalen mij ontzettend kunnen boeien. Waarschijnlijk omdat ik het me nauwelijks kan voorstellen wat het betekent om altijd in angst te leven, in een land dat bezet wordt door een meedogenloze onderdrukker, en waar je identiteit een doodsvonnis inhoudt. 

Het corona-tijdperk waarin we nu leven kent een enorme vrijheidsbeperking voor burgers, waarvan de legitimiteit absoluut wankelt, en je mag ervan denken wat je wilt. Ga er tegenin als je moet. Wees civil disobedient. Maar alsjeblieft, het afnemen van vrijheden door een bezetter is toch echt een andere waarheid. Dat kennen we niet. Dat hebben onze oma’s en opa’s, vaders en moeders meegemaakt, de stille generatie. Wij niet. Degenen die rondbazuinen op internet dat we door de strijd tegen corona met al haar vrijheidsbeperkende maatregelen in een oorlogsland leven, en de politici die deze boodschap uitdragen en daardoor stemmen naar zich hebben toegetrokken (in Nederland het Forum van Democratie, maar ook hier in Spanje met de rechts-conservatieve politieke partij, Partido Popular, en het populistische Vox, zie je dezelfde tendens). 

Voor deze politici, en zij, die hen steunen: doe eens aan introspectie. Daal af en bezin.

Stemmen uit het diepe

Over introspectie gesproken…Gisteren op 4 mei keek ik op mijn laptop in ons huisje naar de dodenherdenking in Amsterdam. Voor het eerst sinds we in Spanje wonen. De reden dat ik nu weer keek, was vanwege de schrijver Roxane van Iperen. Zij mocht de befaamde 4 mei lezing houden in de Nieuwe Kerk. Ademloos zat ik gekluisterd aan mijn computerscherm. En later nog eens. Haar woorden, die soms ongemakkelijk waren, drongen binnen, vooral ook de ingehouden vurigheid waarmee ze sprak. Het onrecht en de duistere kant van Nederland in de Tweede Wereldoorlog, waar de meeste joden van Europa zijn weggevoerd om daarna nooit meer terug te keren, wist ze heel treffend te benoemen. Wat een speech! Vandaag echoën haar woorden na. Haar bestseller, ’t Hooge Nest, las ik meteen nadat het uitkwam in november 2018. Ook dit verhaal galmt nog steeds na.

De reden dat ik deze vrouw, deze catwoman met haar zwarte cape en leeuwenhaar, zo bewonder, is dat zij altijd weer onrecht aan de orde stelt: ongelijkheid, racisme, anti-semitisme, de enorme macht van multinationals en Big Tech, maar ook de vleesindustrie, de positie van meisjes en vrouwen, de vrijheid van meningsuiting die aan het wankelen is, en waarvan velen niet weten wat deze juridisch behelst. Ze strijdt met haar vlijmscherpe pen en is niet van plan daarmee op te houden.

Kijk hier naar de 4 mei lezing en lees de complete tekst hier .

“We herdenken wie we niet willen zijn, zonder door te hebben dat alles waarnaar we kijken al in ons zit. We herdenken onszelf, de elementen die ontwaken als de omstandigheden keren. Vragen stellen en álle antwoorden willen horen, niet ingekleurd naar het dominante verhaal zoals dat in ons collectieve geheugen is vormgegeven, zet óns aan het werk. De stemmen vertellen ons wellicht iets wat we niet willen weten.”

De stemmen uit het diepe.

Con Amor,


%d bloggers like this: