De Nuchtere Boerin, Mallorca, en Haar Wereldse, Onbevangen Zusje, Ibiza {Dutch}

Deze twee zuster-eilanden zijn als dag en nacht. Waar het ene zusje de boho-queen en de artistieke, hedonistische, zwevende vrijheidsliefhebber is, niet zelden in een witte Range Rover, is het andere zusje, back to basics, stevig met twee benen op de grond, en doet zich niet beter voor dan ze is; ze durft echt te zijn, neemt niet meer, maar zeker ook niet minder plaats in, is no-nonsense en rijdt in een oude pick-up of op een snelle racefiets.

Afgelopen december, een week voor kerstmis, verhuisden we naar Mallorca. Na bijna zes, zonnige jaren op Ibiza te hebben gewoond, vonden we het tijd voor verandering. We begonnen ons Ibizaanse avontuur bij een ecologische woongemeenschap, waar we ruim twee maanden woonden in een bijzonder ecologisch kalkhuisje van waar we uitkeken over een idyllische vallei met aan de horizon een puntje zee van het geliefde Cala Comte.

Vakantie-gevoel

We besloten dit eco leven te verruilen voor een leven pal aan zee, aan de zuid-west kust van Ibiza. Via een lieve Spaanse vriend konden we een klein appartement huren dat ver uitkeek over de Middellandse Zee. Daar woonden we vijf droom-jaren, dat veel weg had van een eindeloze vakantie, maar na vijf jaar was het wel weer goed en we vertrokken naar waar we begonnen waren. Dorus had de afgelopen jaren kunnen experimenteren met het bouwen van een ‘tiny home gypsy wagon’, dus nu was het tijd om deze woning, gebouwd met bloed, zweet en tranen, van pallets en gerecyclede materialen, te testen. 

Narcist

Na een maand wisten we al dat we geen jaren zouden blijven (en dat was zeker geen complete verrassing). Dat lag niet aan de woning, maar aan de man die aan het roer stond van de ecologische woongemeenschap. De man, die vermoedelijk een narcist is, en waardoor het extreem moeilijk was zijn lelijke gedrag te negeren. 

Ik kan gerust zeggen dat we, en de voornamelijk fijne mensen die we daar ontmoet hebben, omringd waren met niet al te beste energie zodra hij in de buurt kwam. We trokken elkaar er doorheen, lachten erom hoe bizar het allemaal was en ondanks de woede die ik zo nu en dan voelde als ik merkte hoe deze man – die in eerste instantie charmant kon zijn – neerkeek op vrouwen, inclusief zijn eigen vriendin, had ik deze laatste negen maanden “community life” op Ibiza niet willen missen. Ik ben er flexibeler en meer open door geworden, heb geleerd plantaardig te koken voor grote groepen, mijn zenuwen of het eten wel goed en lekker is, te bedwingen en het heeft mij een inkijkje gegeven in de menselijke psyche.

Popie-jopie

Ibiza, ik mis het wel eens. Wat ik dan mis is het kleinschalige (Mallorca is 6,5 keer zo groot), het hippie-achtige, vrijzinnige en hedonistische. Maar de groepjes, popie jopie, vaak zelfingenomen Nederlanders die op het eiland wonen of als toerist komen, en die je al van veraf hoort, ik ben zo blij dat ik daarvan verlost ben. Ik heb altijd geweten dat er een moment zou komen dat ik daar genoeg van zou krijgen, ook aan de grote stroom (Nederlandse) toeristen die het eiland jaarlijks aandoet en de schadelijke impact die dat op het eiland heeft (water-schaarste, vervuiling van de zee en de natuur).

Waar de Nederlandsers geen genoeg van Ibiza kunnen krijgen, lijkt het hier op Mallorca de Duitsers te zijn, die hier een tweede huis hebben en volop vakantie vieren. Wie had ooit gedacht dat ik momenteel liever Duits hoor dan mijn eigen taal? Toch zijn het vooral de lokale mensen, die op het kneuterige dorpsplein een biertje of wijntje komen drinken op een van de terrasjes, dat niets meer is dan her en der een paar tafels en stoelen. Gisteravond kon je ons hier ook vinden. Er wordt amper Spaans gesproken, het is de lokale taal, het Mallorquin, dat hier de voertaal is. Om nou te zeggen dat het een mooie taal is, nou nee.

Puur Spaans

Waar Ibiza pittoreske is met haar prachtige baaitjes en een vrije, dromerige sfeer ademt, vind ik Mallorca – vooralsnog – rustiek, landelijk en “puur Spaans” aanvoelen. We moeten nog veel ontdekken, vooral de kust en de bergen, dus mijn beeld van Mallorca is weliswaar incompleet. 

Maar deze twee zuster-eilanden zijn als dag en nacht. Waar het ene zusje de boho-queen en de artistieke, hedonistische, zwevende vrijheidsliefhebber is, niet zelden in een witte Range Rover, is het andere zusje, back to basics, stevig met twee benen op de grond, en doet zich niet beter voor dan ze is; ze durft echt te zijn, neemt niet meer, maar zeker ook niet minder plaats in, is no-nonsense en rijdt in een oude pick-up of op een snelle racefiets.

Schamel loontje

Nu is het leven op Ibiza echt niet altijd een leven, zoals je vaak op Instagram voorbij ziet komen: glamorous, happy en een en al hippie-vrijheid. Een Spaanse vriendin van me, die in de hotellerie werkt, maakt in het zomerseizoen wel 70 of meer uur per week, tegen een schamel loontje, maar wel met een belachelijke hoge huur elke maand. Want alles is langzamerhand steeds duurder geworden op Ibiza: woningen, horeca, winkels. De hebzucht waait hier rond. In de winter heeft ze het altijd moeilijk, omdat er geen werk is en ze altijd bezig moet blijven van zichzelf. Ze krijgt “paro”, een uitkering in de winter, zoals zo velen werkzaam in het hotelwezen, maar gelukkig is ze er allerminst onder. 

Overleven

Een Nederlandse vrouw die ik kende, een yoga-docent, vond de winters eenzaam en stil en ze moest overleven door een gebrek aan financiële middelen. Inmiddels is ze vertrokken van het eiland. Door de hevige gevolgen van Covid-19 kon ze de aanstaande winter op Ibiza niet meer met een gerust hart tegemoet gaan. En zo zijn er nog veel meer verhalen; van mensen die komen en gaan. Want dat zijn er heel wat. Ook mijn dierbare vriendin uit Nederland heeft een tijdje op Ibiza gewoond, maar het was niet wat ze ervan verwachtte en ook de winters waren moeilijk voor haar.

Toen ik op Ibiza werk vond, was het eerste wat mensen aan me vroegen of het werk het hele jaar door was. Dat was het ja, dus ik had blijkbaar geluk. En voor een tijdje werkte dat prima.

Ik las laatst treffende woorden over Ibiza van een Zweedse schrijfster, die ik een keer heb mogen ontmoeten:

“ Ibiza gets so many attributes by its lovers and haters. An island that leaves no one untouched — everyone has an opinion. When I first came here, I fell in love with the feeling of freedom that so many of us feel here. No judgement, just be yourself- vibe. I still love that about Ibiza and I think it’s the most important connection I have to this place. 

But there is so much more lurking beneath the surface. So much jealousy, back stabbing, gossiping, money related darkness and of course the whole drug world. The underbelly of the place is massive and should not be brushed under the beautiful surface. This island has always attracted the freaks, the artists, the freedom lovers and the creators. But it’s also hosting a lot of toxic and addicted people, narcissists and psychopaths, money hungry/power hungry people and general darkness. 

We cannot be whole if we don’t see the full picture. We cannot be real and authentic by closing our eyes to the truth. There is no light without darkness.

(@lindamariakarlsson/instagram)

Warme deken

Ik mis Ibiza wel eens. Ik zal altijd van dit Mediterraanse eilandje blijven houden, wat ze ook over haar zeggen. Als ik terugdenk aan onze Ibizaanse jaren, word ik zowat overspoeld door een golf van liefde. Ondanks de teleurstellingen die ik ook heb gekend, voelt ze als een warme deken, die ons weer verwelkomt, zodra we voet aan wal zetten. Zo is het.

Vooral elke keer wanneer vrienden en familie ons trouw bezochten (en we hebben heel wat bezoekjes van ze gehad), leek de tijd zorgeloos te zijn.

Achteraf heb ik me gerealiseerd dat ik in de loop der jaren heel wat mensen heb ontmoet op Ibiza, terwijl we samen echt nog veel socialer hadden kunnen zijn, en ik ook best wat tijd alleen heb doorgebracht. Het zijn geen diepe vriendschappen, maar toch op een bepaalde manier waardevol; en dan vooral de momenten van de “masker-af” gesprekken. Er is veel “lucht” op Ibiza en als je niet uitkijkt, waai je zo weg.

Mallorca is het nu. Het is het aardse dat ik heel sterk voel hier, het boerse, landelijke, rustieke, maar nog steeds Mediterraanse. Het bevalt me. Geen fel witte, blok-achtige huisjes, maar aarde-kleurige, stenen huizen. Zal ik van het no-nonsense, toch wel ingetogen, zusje net zoveel gaan houden?

De tijd zal het leren. 

Con Amor,

Eva

A No-Nonsense Island to Love.

These past weeks we are working on what will become our new home. Days consist of digging and shovelling rocks, but with many breaks, as the Mediterranean sun shines powerfully this time of year and it makes it all really, really sweaty. 

Although I don’t know the island well yet, Mallorca is a place to love. Exactly one year ago when we visited a friend, I could never imagine we would move from Ibiza to here, especially to the rural area where our piece of land is located and where we now build our home. It didn’t appeal to me. It felt in the middle of nowhere. Now, I know it’s less remote than I thought, but still it’s a very calm place, a pureness I have started to adore.

Authentic and old 

I know this is an island to love when I cycle and witness the stretched fields, flocks of sheep, terracotta or stone homes and mysterious mountains on the horizon. The villages are authentic and from another era and strangely you hardly see people on the streets. I always wonder where they are. The silence on the streets in the villages I pass, hasn’t anything to do with the Corona-virus though, before the lockdown it was exactly the same. Along the coast, life looks more modern, the architecture is different, colourful and new. 

On an afternoon a few weeks ago, we finally went to the beach. We cycled to Playa Es Trenc on the south coast and back, it was quite far, 72 km. Mallorca (3620.42 square km) has six times the size of Ibiza (571.04  square km), so the distances here by bicycle are way longer and sometimes there seems no end in sight. We always try to take the back roads if possible, where you see remote stone homes and small farms and sheer rural life. 

The beach, Es Trenc, is stunning and its white sand and crystal clear blue water reminded me of Formentera. Those who have been to this wonderful Balearic Island know what I mean. I could stay here forever.

Break from tourism

Yesterday Spain opened its borders again. I suppose we won’t notice much of holiday makers as our area isn’t quite of a touristic place. Simply because there isn’t much to do here for a tourist. Whereas Ibiza suffers from tourism and the caring people try hard to keep her authenticity alive, Mallorca attracts another kind of people and tourism maybe has a different impact here, not per se less damaging, but different. I suppose Mallorca is more known for its beautiful nature than Ibiza is. Friends who visited us on Ibiza over the years were often surprised by its beauty, somehow they didn’t expect to see so much natural beauty on ‘party-island’ Ibiza.

Obviously, these past months, when both islands were closed from travellers, must have been heaven to its residents and nature, as it could recover from tourism’s harmful environmental impact. Also sea-life got a welcoming break without having boats around the coasts and had a bit of restoration time.

Satisfaction

Mallorca feels very rural to me. When I cycle to go somewhere, I always see plenty of animals: sheep, goats, pigs, rabbits, birds, cows, horses, dogs… Actually for this reason alone, this is my place. As much as I love this slow campo life (country-life), I wish to visit the sea more often. It’s more effort to go everywhere by bicycle and sometimes I really have to push myself, especially on hot summer days. But when I arrive home in the evening after some time of exploration, I feel so much satisfaction, because going from A to B by bicycle is an independent, healthy, free and total harmless act. During the bike-ride though I don’t always see these advantages, but that makes it even more satisfying when I come home, relax and make a cup of tea and something to eat (long distances make you hungry)!.

Serious cyclists

Spanish people aren’t used to cyclists who use their bikes as a way of transport, they only use it for sports. So, also on Mallorca, we are — again — crazy people, crazy Dutchies. There are lots of sportive male cyclists here — women, where are you? — in tight lycra outfits, flying on the roads with bikes so extremely light and innovative, it seems almost an effortless exercise. One day I would love to have a bicycle like that. 

For these guys, who mostly cycle in groups, cycling is a serious business as they always look so serious in their shiny outfits, speedy helmets and fast sunglasses. Sometimes I receive a nice smile or friendly nod as a recognition (sort of, not really) “you are one of us” (you know, like boat people do), but mostly these guys don’t see me at all, too busy having their eyes on the road and how fast they go. One time, before the Corona-virus took over the world, one cyclist amidst of a group raised his hand and blew me a kiss when he passed by. I loved this spontaneous gesture.

Whereas Ibiza has a strong feminine, floaty, vibrant and mysterious energy, Mallorca feels grounded and earthy and spacious. 

Could it be that Mallorca is a man, a no-nonsense kind of guy?

Con Amor,

Eva

Image by @lifestyle_mallorca on Instagram.

%d bloggers like this: