This post is again in Dutch, I’m sorry. As it mentions some Dutch affairs in reaction to the war in Israel it doesn’t make much sense to translate in English. Next time lighter content again, I promise 🙂
Ik geloof dat ik nu aanbeland ben op het punt waar ik niet langer meer wereld-ellende tot me kan en wil nemen. Mijn aard van dingen willen weten, van wat er speelt in mijn geboorteland én thuisland, mijn belangstelling voor politiek, het keert zich allemaal tegen me. Want wat ik tot me laat, gaat in me zitten. Dat merk ik al langer. Het drukt op me, slaap er zelfs onrustig van. Je zou het erfelijk belast kunnen noemen, want mijn lieve moeder heeft hetzelfde. Ik zei dan altijd tegen haar: lees niet zo veel ellende, neem afstand. Ik heb het al tijden niet meer gezegd, want ik doe precies hetzelfde en ik slaag niet in het afstand nemen. Dus wie ben ik nog om haar van zogenaamd advies te dienen.
Opschonen van de fincita
Het social medium platform X, voorheen Twitter, is daar in mijn geval wel echt de aanstichter van. Zo’n twee weken had ik niet ingelogd, omdat ik druk bezig was om onze fincita ‘la perlita verde’ netjes en gezellig te maken voor het bezoek van mijn familie. De tuin was inmiddels een jungle geworden, omdat we niet veel deden rondom het huisje in de maanden van de aanhoudende extreme hitte. We lieten het min of meer op zijn beloop. En de groenten (tomaten, aubergines, allerlei pepers) groeiden ondertussen in overvloed. Dus ik was aan de slag gegaan. Dorus was veel aan het werk elders. Het was nog steeds heet, maar gelukkig geen 38 of 40 graden meer. Dus met veel gezweet maakte ik het meer aantoonbaar, verfde het een en ander. Was heerlijk om te doen, want ik was eindelijk weer lekker bezig na al dat geluier van de zomer. We waren best nerveus over hoe de familie onze fincita zou vinden. Mijn broer en schoonzus waren al eerder geweest, vrij aan het begin toen we hier kwamen wonen en ondertussen is er behoorlijk veel veranderd.
Wanneer vrienden of familie uit Nederland komen, is dat spannend. Want we leven zo anders dan zij en ik hoop altijd dat ik op de een of andere manier erkenning vind bij ze. Een soort goedkeuring lijkt het wel. Dat zou natuurlijk niet uit moeten maken. Ik zou daar onafhankelijk van moeten zijn, maar trek me nog te veel aan van wat anderen vinden. Misschien als ik 50 word, is dat gezemel voorbij? Wat was het een mooie en fijne week met z’n allen. Met bezoekjes aan ons en wij aan hun gezellige finca -met zwembad- die ze gehuurd hadden bij ons in de buurt.
Zie hier een impressie:
Slagveld
Enfin, gisteren toch weer even gespiekt op X. Had ik het maar niet gedaan. Ik lees daar ook goede dingen van journalisten en anderen die interessante stukken delen over de onderwerpen die ik graag volg. X is in feite een grote nieuwsbom. Ik deel daar ook mijn artikelen. Dat is de hoofdreden dat ik het überhaupt heb. Maar die nieuwsbom is zo groot, omdat ik niet alleen Nederlands nieuws zie, maar ook Spaans en al het andere dat schreeuwt om aandacht. Klimaat (en natuur) is daar één van. De berichten zijn momenteel uiterst somber. Zo is de droogte in de Braziliaanse Amazone niet eerder zo ernstig las ik gisteren in een artikel op Reporters Online.
Maar wat er echt uitsprong gisteren is de oorlog in Israël en alle meningen daarover. Een slagveld is het. Een explosie die zijn weerga niet kent. Een hoop etter dat uit de mensen spuit momenteel. Het stinkt, kan ik je vertellen.
De aanleiding van dit alles: Afgelopen zaterdag 7 oktober op de sabbat van een joodse feestdag vuurden Hammas-terroristen, gesteund door het Iraanse regime, raketten af op Israël en vielen doelbewust burgers aan. Het wordt de bloedigste aanval genoemd in de geschiedenis van het land. Israëlische vrouwen, kinderen en ouderen werden ontvoerd, families vermoord, hun dode lichamen gesleept door de straten van Gaza, onderwijl de vernietiging vierend.
Ja afschuwelijk, mmmaar…
En wat zie ik. ’Intersectioneel’ feministes, (progressief-linkse en extreem-linkse) media, politici of zomaar wat Twitteraars (X-ers) die de boel vervuilen met ‘jamaar’-meningen. Die impliciet beweren dat het brute geweld in Israël door de terroristen van Hamas gerechtvaardigd of begrijpelijk is. Want ‘kijk naar de mensenrechtenschendingen van de Palestijnen door Israël’. Israël heeft erom gevraagd. Artikelen die voorbij kwamen, waarin eens haarfijn wordt uitgelegd hoe slecht Israël is. Blijkbaar kunnen we geen onderscheid meer maken tussen een volk en haar regeringsleiders. Andersom las ik ook artikelen op conservatief-rechtse media over hoe ‘integer’ Israël is, hoe dit land alles goed doet. De naïviteit is hierbij niet van de lucht. Ik kreeg van beide buikpijn.
Ik heb niet veel beelden gezien van het gruwelijke geweld. Ik kon het niet. Ik scrolde heel snel door, ook op andere media waar ik las over een vrouw op Instagram, ze is joods, die iets plaatste over een video die ze had gezien, waarin meerdere Hamas-terroristen een jonge Israëlische vrouw verkrachtten, haar vermoordden en haar lichaam bespuugden. Dat ze de commentaren had uitgezet op haar post, omdat sommigen zeiden dat de vrouw het verdiende omdat ze Israeli was. Dat zijn mensen die zich progressief noemen. Dat zijn dezelfde mensen die zich uitspreken voor de vrouwen in Iran en het door Iran gesteunde Hamas aanmoedigen om deze gruweldaden te plegen op joodse vrouwen in Israël. “Murdering Jewish people is not fighting for human rights”.
Het wemelt van de jamaars en ik heb er genoeg van. Ik snap echt wel waar het vandaan komt. Je kunt je ogen niet sluiten voor het lot van de Palestijnen, voor de jarenlange discriminatie, de onderdrukking door de Israëlische autoriteiten. Tweederangs burgers zijn ze.
Het lijkt wel alsof je moet kiezen. Of je bent pro-Israël of je bent pro-Palestina. Zo werkt het dus niet, dus succes ermee. Als je niet in staat bent de terroristen-daden van Hamas van afgelopen weekend ondubbelzinnig te veroordelen, het aanvallen van kibboetsen, het gijzelen van vrouwen en kinderen, het verkrachten, het op een joodse feestdag uit een scheuren van families die zich niets vermoedend in hun huizen ophielden, het onthoofden en vermoorden, het door de straten slepen van Israëlische dode lichamen en het vieren van hun vernietiging, wat kunnen we dan verder nog van je verwachten?
Ook zag ik van allerlei buitenlandse (Palestijns gezinde) media berichten voorbij komen waarin zij spraken over ‘Palestinian fighters’, terwijl het Hamas-leden zijn, die net als ISIS de meest gruwelijke en sadistische terreur-daden plegen. Alsof alle Palestijnen vertegenwoordigd worden of zich vertegenwoordigd voelen door de islamistische fanatici van Hamas. Nee dus.
Pijnlijke taferelen in mijn oude woonstad
Ik schrok van de beelden in Rotterdam, waarin Hamas-leuzen werden geroepen en mensen met tientallen Palestijnse vlaggen liepen te wapperen in de stad. De burgemeester, Ahmed Aboutaleb, die vervolgens weigert een Israëlische vlag uit solidariteit te hijsen, omdat hij de rust en orde wil bewaren in de stad (ik las zijn brief). Blijkbaar kan dat niet samen, het hoofd koel houden en solidariteit betuigen. Hij stond niet alleen. Ook de laffe Sharon Dijksma, burgemeester van Utrecht, deed het niet. De Amsterdamse burgemeester Femke Halsema had wel het fatsoen. Maar slechts één dag. Vandaag, zo lees ik toevallig, is de Israëlische vlag vervangen door de vredesvlag. Omdat Halsema kritiek kreeg van de politieke partij DENK.
Gebaar van solidariteit en respect
Dat het hijsen van een vlag van een bruut aangevallen volk inmiddels een provocatie is geworden, is toch wel een dieptepunt te noemen in Nederland. Weer kunnen we het onderscheid niet maken tussen een volk en haar machthebbers. Alsof alle Israëliërs zich vertegenwoordigd voelen door de ultra-rechtse premier Benjamin Netanyahu. Nee dus. Het geeft mij weinig vertrouwen. Wat mij betreft is de vlag een gebaar van solidariteit en respect naar de slachtoffers toe en de burgers van Israël die leven in angst na de onverwachte aanslag.
Verder zag ik beelden uit andere landen, waarin men (fanatische moslims?) feestvierde om de doden en het geweld in Israël. Ik heb genoeg gezien. Nog nooit zijn er na de Holocaust zoveel joden op één dag vermoord, schrijft Femmetje de Wind in deze column.
Het anti-semitisme zal alleen maar weer toenemen, eveneens de islamofobie (we zijn weer terug bij af, net na 9/11). Islamofobie, ook gevoed door Islamitische politieke partijen als DENK, die gisteren een hatelijke video publiceerde, waarin een volksvertegenwoordiger en fractievoorzitter namens die partij, Stephan van Baarle, het in die video niet over zijn lippen kon krijgen om de Hamas-terreur als Nederlandse politicus hard te veroordelen en enige compassie met het aangedane leed te tonen. Hij pakte het moment om het volledig over de Palestijnse kwestie te hebben. Weg met die Israëlische vlag, siste hij, ernaar wijzend als een vies ding, klagend dat hij er de hele dag naar moest kijken. Hij spuugde er nog net niet op.
Het is ruimschoots begonnen. In welk kamp zit jij: Pro-Israël of Pro-Palestina? What about Pro-Peace?
Neverending spiraal van geweld
De aanval van Hamas op Israël zal Palestijnse levens op geen enkele manier helpen. Het zal nog slechter worden dan het al is. Het antwoord is oorlog. Vrede was al niet in zicht en zal nu nog verder weg zijn dan ooit tevoren. Wat een leed voor de Palestijnse burgers in Gaza door de ongetwijfeld keiharde vergelding van Israël, waarbij ook hier vele slachtoffers zullen vallen. En zo houdt het geweld never nooit op. Arme mensen.
“Onschuldige burgers, daar gaat mijn hart naar uit.(..) Het is belangrijk genuanceerd te blijven. Nuance is geen zwakte. Nuance is intelligentie en diepte. Er zijn Palestijnen en Israëliërs die vreedzaam samen willen leven. Laat je niet verleiden te denken in kampen. Richt je op de ‘macht’, de beslissingsmakers en niet op elkaar. Dit geweld gaat ongelofelijk veel onschuldige burgers het leven kosten. En zal nog jaren een stempel drukken op de levens van de mensen die het hebben ondergaan. Het moet stoppen.”
Zo zei de Turks-Nederlandse actrice en schrijfster, Nazmiye Oral, vandaag op Instagram. En daarbij sluit ik mij volledig aan. Hoe kan het ook anders.
Con Amor,
Eva
Beeld: Cole Keister/Unsplash
☆evalunes 
Mooi geschreven Eva. Helemaal met je eens. Groet uit Nederland
LikeLiked by 1 person
Dank je! ♡
LikeLike
[…] Het is weer oorlog […]
LikeLike