Het was nog donker, maar het licht van de zon verscheen al aan de horizon, toen ik vanochtend vertrok naar dierenopvang Eden om vier varkens te voederen. Brrrr wat was het koud, Nederlandse temperaturen, 3 graden maar! Ik zit nooit zo vroeg op de fiets, en ik verwachtte dat ik gauw wat warmer zou worden van het fietsen, maar dat viel tegen. Koud, koud, koud. Handschoenen vergeten, dus mijn vingers moesten eerst ontdooien toen ik een uur later arriveerde. Het slot van het hek kreeg ik maar met moeite open. Gekke vingers. Pas net, het is in de namiddag terwijl ik dit schrijf, voel ik de warmte weer na een lekkere hete douche. Dat is vaak het enige dat helpt als de kou diep heeft weten door te dringen en zich heeft weten vast te bijten in je lichaam.

We hebben nu warm water via een compost-systeem. Dorus heeft een grote stapel compost gemaakt met daarbinnen opgerolde waterbuizen. De hitte van de compost verwarmt het water naar de boiler toe. Het werkt wonderbaarlijk goed. Het schijnt al een oud idee idee te zijn afkomstig van bio-engineer Jean Pain (Jean Pain, 12 December 1928 – 30 July 1981, was a Swiss-born French inventor and innovator who developed the compost heater, a compost-based bioenergy system, that produced 100% of his energy needs. He heated water to 60 °C (140 °F) at a rate of 4 litres per minute which he used for washing and heating ~ Wikipedia) 

Dorus las hierover en wilde dat voor ons ook. Maar het ging niet helemaal zonder slag of stoot. Hij kocht de waterbuizen geschikt voor agricultural use, de waterbuizen hebben dan een groene doorlopende streep. Toen hij alles had opgetuigd en het eerste warme water vloeide, dacht ik: wat ruik ik toch voor iets? Een soort aardachtige, plantenlucht. Muf. Ik douchte en weer die lucht. Bij het afwassen, idem dito. Het werd al gauw een doordringend muf geurtje, en ik was bang dat het in mijn haar achter zou blijven. Zodra we afwasten, rook het helemaal naar de muffe geur en ineens rook ik het overal waar ik kwam. Shit, daar ging het briljante idee.. Dorus werd het geurende water ook helemaal zat, en besloot al snel nieuwe waterbuizen te kopen, dit keer met een blauwe streep erop. Het enige verschil is dat deze dikker zijn (en duurder). De hele compost-hoop op z’n kop, de waterbuizen eruit. Best een rotklus, maar we hoopten dat de compost-lucht (want dat was het wat door de buizen heen kwam en het water een muf aardachtig geurtje gaf) zou verdwijnen met de blauw gestreepte buizen. Op de fiets naar Palma nieuw materiaal gehaald en alles wederom opgetuigd (Dorus:) en we hoopten zo dat het niet voor niets zou zijn. Ik nam de proef op de som, sprong onder de douche douche en jawel: geurloos water! Het werkte! Yes! Dus elke dag extra genieten nu van de warme douche.

Enfin, terug bij de varkens. Nicole, de eigenaresse van Eden Sanctuary is momenteel in York in Engeland na een voor haar en de sanctuary moeilijke periode vol tegenslag die helaas nog niet helemaal voorbij is. Ze had hulp nodig voor de vier varkens die nog over zijn en wachten om geadopteerd te worden. Een prachtige groep vrijwilligers heeft zij in de loop der tijd verzameld, het merendeel van de groep is Mallorquin. Vandaag en 1 januari is niemand beschikbaar om de varkens vroeg in de ochtend eten te geven, dus ik heb aangeboden dat te doen. De varkens stonden me al ongeduldig op te wachten vanochtend. Man, wat een enorme dieren. De grootste roze, Shanti, is de baas van het stel. Later nadat al het gesmak over was, bleef ze een tijdje naar me staan kijken. Toen draaide ze zich om. “You may go” heeft ze misschien wel gezegd. 

Het is een fijn gevoel om iemand uit de brand te helpen en even met deze dieren te vertoeven. Het liefste zie ik ze toch echt zo, vrij in de modder, zonnestralen op hun snoet, wroetend in de aarde. Heel wat anders dan zwart geblakerd languit liggend op een grote schaal om met kerstmis door mensen opgegeten te worden. Dat is een droevig, maar bestaand beeld (helaas ontvangen op eerste kerstdag van lieve mensen, waarna ik bijna onpasselijk werd, droevig en ook een beetje boos). Anyway, het is helaas de realiteit. Daarom, zoals eigenlijk ieder jaar, spreek ik de hartewens uit dat we (we als in: de hele mensheid, welke cultuur dan ook) dieren in het vervolg met respect gaan behandelen. 

Wild feesten zit er morgennacht dus even niet in, want 1 januari vroeg op voor de varkens 😉 

Een schitterend, diervriendelijk 2025! Salud!

Con Amor,

Eva