Zomer in aantocht

Er valt veel te schrijven. Veel te denken en onder woorden te brengen. Tussen het denken en schrijven (de laatste weken wat minder op dit blog) door is het ook genieten van de rust en de natuur. Alles bloeit en groeit rijkelijk door de regen die we hebben gehad en de warmte, de eerste zomerdagen beginnen op gang te komen, maar echt heet moet het natuurlijk nog worden. De avonden zijn nog fris op het eiland en dat blijft voorlopig nog wel zo.

Omdat we wekenlang alles hebben laten groeien, moest ik nodig het ongewenste wieden. Veel brandnetels en elk jaar weer een ander ‘onkruid’ wat opvallend aanwezig is. Dit jaar ook meer klaprozen dan anders. De teerheid van dit bloempje maakt het zo mooi en dat wil ik graag behouden. Maar dat zal niet lukken, het is tijdelijk, zoals schoonheid altijd is.

We hebben nog veel wintergroenten, zoals boerenkool, knolraap, bleekselderij en radijs. Hollandse boerenkool-stamppot blijf ik lekker vinden. Vroeger at ik daar plakjes Unox rookworst bij, maar daar doet niemand me meer een plezier mee, ik mis het ook niet. De smaak van groenten die je zelf groeit is zo veel voller en beter dan die in de supermarkt, zoals vaak het geval is met biologische groenten, dat alles al eenvoudig tot zijn recht komt.

Vorige week zijn de zomerplantjes geplant, zoals tomaten, aubergine, pepers, sla (kan het hele jaar door) en pompoen. Vooral als de tomatenplantjes erin gaan, weten we: het wordt zomer. Ieder jaar weer een geluksmoment, want over een aantal maanden zijn de tomaten weer een zalig geschenk. Ik schat dat we nu het vierde jaar ingaan met de tuin. De verbetering van de aarde (vooral dankzij manlief) werpt haar vruchten zo langzamerhand af. Toen we dit stukje land kochten op Mallorca, was de aarde enorm arm. Er is al veel in geïnvesteerd: tijd, maar ook geld. Voor compost (soms moet je het van buiten halen vanwege de grote hoeveelheden die nodig zijn), houtsnippers en biochar. Dorus heeft inmiddels zijn adresjes hiervoor. Dan komt een vrachtwegen weer ons hobbelige weggetje oprijden met m3 zakken organisch materiaal. Het loont, de aarde wordt rijker en levert gezondheid op.

We geven wekelijks aan onze buren groenten weg. Onze Mallorcaanse buurman bakt in ruil zuurdesem-brood, een perfecte deal. Regelmatig geven we ook onze buren aan de andere kant, een Argentijns echtpaar, tachtigers, eieren van onze kippen. De kippen hebben het nu weer beter zonder alle hanen. Door stress leggen kippen geen of nauwelijks eieren. Het is voornamelijk kalm en vreedzaam nu zonder het mannelijk deel. Man, man, wat een probleem gaven al die hanen. Vooral de hennen hadden eronder te lijden, om de haverklap hoorden we luid gejammer van ze. De onrust was groot. Dus op een zondag was het over voor de mannen. Geen leuke klus voor Dorus. Wat vrienden en buren hebben er soep van kunnen maken en we hoorden van hen dat het goed smaakte. Heeft hun dood toch nog zin gehad. Als je dan toch kip wilt eten, dan beter zo in plaats van een uitgebuite (plof)kip uit de supermarkt. Eerder hadden we wel aan één haantje een tehuis kunnen geven, maar niemand wil nu eenmaal meerdere hanen. Vaak betekent twee hanen dat ze met elkaar heftige gevechten aangaan voor de macht en dat is geen plezierig gezicht. Big trouble dus. Hoe vaker ik naar dieren kijk, hoe meer ik ze op ons, mensen, vind lijken. Strijd om macht en de vrouwtjes. Net de echte wereld.

Foto’s uit Perlita Verde en omgeving: