Sangre caliente.

Het zijn hete weken op Mallorca. De hitte is volop losgebarsten.

Ondanks de verlammende warmte hebben we nog het een en ander kunnen doen aan en rondom ons huisje: muren gestuukt, deur geverfd, ons bodemproject (aparte post daarover volgt!).

In de hangmat las ik vanochtend vroeg het boek De wijsheid van de heks van Susan Smit. Haar woorden zijn als rivierstromen, ze nemen je mee, betoveren en geven rust.

Toch na een tijdje kriebelde het en ging ik naar binnen. Er zit van alles in mijn hoofd, en ik moet nodig een artikel schrijven, waarmee ik het afgelopen weekend rondliep in mijn hoofd. Al is het maar, omdat het er dan ‘uit’ is.

Maar eerst dit. Ondanks het berustende effect van de zielvoedende woorden van Susan Smit ben ik eigenlijk best boos. Ja, pissig ben ik. 

Pissig op vleeseters. Ik denk dan aan de hartverscheurende beelden die ik een paar dagen geleden zag van opeengepakte, schuimbekkende, oververhitte varkens op transport naar het slachthuis. De straffeloosheid waarmee dit gebeurt. En de consument die vraagt om het vlees. Woest ben ik. De mensen: de dierenarts, onderzoeksjournalist en dierenrechtenorganisatie, die de bedroevende beelden naar buiten brachten, ben ik dankbaar voor hun werk (en dat heb ik ze laten weten). Ik ben woest op mensen die dierenleed normaal vinden. 

Boos op volksmenners. Die personen, vooral FvD-politici en diverse opiniemakers, die het vuur constant aan het opstoken zijn. Aanleiding nu is bijvoorbeeld de Nederlandse boerenprotesten. Op geen enkele wijze draagt men bij aan een constructief debat en het vinden van compromissen en oplossingen. Sterker nog, zij dwarsbomen het liever. De Amerikaanse cultuuroorlog tussen de conservatieven en de meer liberalen, die uitgevochten wordt op politieke thema’s als klimaat en vrouwenrechten, vindt ook geleidelijk aan in Nederland plaats. Ik ben pissig op die mensen die er veel vreugde aan lijken te beleven crises te ontkennen, van opwarming van de aarde, wereldwijde uitputting van landbouwgrond, tot de mensenrechtencrisis met vluchtelingen.

Pissig op zogenaamde ‘Putinverstehers’. Die mensen die geen oog hebben voor wat deze dictator aanricht en het zelfs goedpraten, omdat die andere (Zelensky, president van Oekraïne) ook niet te vertrouwen zou zijn, of andere excuses die massaal gebruikt worden.

Pissig op die vriendin, althans ik dacht dat ze dat was, die zich – nadat we de afgelopen jaren best veel met elkaar gedeeld en samengewerkt hebben – om onbekende reden van ons heeft verwijderd en ronduit onbeschoft communiceert (als er al sprake is van communicatie). Boos, omdat ik me gebruikt voel. Teleurgesteld, omdat ik dacht dat we vrienden waren. Pissig, om het onfatsoen van haar – en dan met name gericht tegen Dorus.

Pissig op geliefden van geliefden die enge, narcistische trekken hebben, maar toch weer aangehaakt zijn. Verdienen ze die kans echt? Eens een narcist, altijd een narcist? Hoop het toch van harte niet. 

Pissig op ziekte van bepaalde lieve mensen. Boos op het ongeluk dat we soms ook hebben.

Pissig op ongevoelige, tactloze, arrogante lui die zich onaantastbaar wanen.

En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar ik vind het wel genoeg zo…

Ik ben namelijk blij met de lieve, geïnteresseerde mensen die er ook zijn.

Die mensen met een hart. Een hart voor anderen, voor dieren, voor natuur. 

Blij met de vrienden die ik kan vertrouwen, die echt durven te zijn. Ik heb in het verleden ook fouten gemaakt in vriendschappen. Missers, die hebben kunnen gebeuren, waarvan ik denk dat ze nu echt niet snel meer een kans krijgen.

Dankbaar voor 10 jaar verloving met de liefste. Dankbaar voor familie die om ons geeft.

Gelukkig met al diegenen die zich uitspreken over onrecht in de wereld, in wat voor vorm ook.

Blij met mooie verhalen, boeken die nagalmen.

Dankbaar voor een gezonde geest en lichaam dat meewerkt.

Gelukkig met ons landje op Mallorca, de poes en de kippen.

Poeh, tijd voor een frisse douche, want het zweet loopt weer over mijn rug.

Zo, wat maakt jou pissig en wat geeft je hoop? Vergeet niet te eindigen met het laatste 😉

Con Amor,

Eva 

Could I be braver?

Could I be better and listen to the narratives I don’t want to hear?

That it isn’t about restoring and protecting nature, biodiversity and environment, but an evil plan to expropriate Dutch farmers; a plan to take their land and build a million houses for those who seek refuge in the Netherlands? 

Why all of a sudden an old Dutch law is pulled out that enables the state to replace its own civilians from their houses in case of emergencies, such as (the threat of) war. Mayors of Dutch municipalities now have the responsibility to give Ukrainian refugees shelter, healthcare, education, living allowance in their towns on the basis of this law that is partly in effect. This means a far-reaching discretion of the authorities. Some lawyers say the government uses this law improperly. The ability to force civilians to take Ukrainian refugees in their houses and have the legal responsibility to take care of them or even to evacuate from their houses to make space, is not yet approved by the parliament. 

Is the Dutch government abusing its power (again)? Should I listen more to these stories I don’t want to know? Try to understand people’s worries better, especially if it’s your own mother? And not make them ridiculous and laugh about it?

The reason why I don’t like to listen, is because these stories distract us from all what matters right now: revitalise our soils, refuse to do any more harm to the oceans, the forests and animals alive, and to prevent the planet will be an unbearable place to live. Stories that don’t tell you to make the world a safer place for all. Stories that don’t tell you to break walls instead of building them. I don’t like such stories.

So, are we going to listen to those that indulge in chaos or to those that want constructive change?

What I miss so much in the discussion around the Dutch farmers’ protest is nuance (the same we lacked in the debate about the pandemic and Covid-vaccinations). It isn’t black or white, as some popular columnists of renown newspapers want us to believe. It isn’t ‘you are either with us or against us’, as you especially see on social media. The real truth why we need a radical change of the (Dutch) industrial agriculture and our food-system remains mostly unspoken, at least I don’t hear much of this reasoning from supporters of the protests. The nuance is totally absent. Especially populists have made an atmosphere around the Dutch farmers’ protests of: you are either with us or against us, fueling the chaos, spreading anti-immigration and anti-climate change propaganda. It’s about so much more.

We live in radical times and lies are easily spread. Here an example that I shared on Instagram last week: 

Closer to the (Dutch) truth is: no soil, no food.

Besides, the Netherlands are the second exporter of agricultural products in the world. Isn’t that globalism? The issue national conservatists as Eva Vlaardingerbroek are strongly opposing to. She says it’s all made up, there is no such thing as an excessive emission of nitrogen, such as ammonia, polluting our environment. The Netherlands is a so called pilot country for the (evil) Great Reset Agenda “you’ll own nothing and be happy” by Klaus Schwab’s World Economic Forum, that eventually will result in a communist state. Eva Vlaardingenbroek is just one of many who think this (conspiracy) theory is the one and only truth.

I thought this comment I came across captures the Dutch crisis quite well:

However, it’s a necessity to stay open to the stories we don’t want to hear and to fight them with our knowledge and facts. Living with eyes closed and ears covered is a weak strategy. Staying on track with an open heart and mind isn’t.

If we can’t tell each other anymore what we believe, where are we then? Aren’t we stranded in a poor way of life? Living in our own bubbles can feel safe, but is a potential danger. Wherever you stand on the political spectrum. 

I feel for the young ones these days where social media and phones dominate their existence; in times where people compare, exhibit and build personal brands.

I was lucky to be born in the 70’ies. I’ve had many chances, raised by loving and strong parents and never felt the need to compare my life to another. I felt carried by my environment without too many distractions.

Especially in these polarised times, don’t we feel the need to be carried by our circle of friends and family?

Also if that means we have to listen to stories we think are untrue?

Also if that means we have to step out of our comfort-zone filled with our own (narrow) views and believes?

Yes, I think we have to. 

Because it’s hard work to be more courageous. It’s hard work to be more free.

Con Amor,

Eva

P.S. If you’d like to support my Dutch articles on Reporters Online, you can do this here.

Thank you!

Photo: Eric Muhr/Unsplash

Zomerkoorts.

Waar is de nuance, de verfijning in de chaos, het voorbij-denken?

De verstarring die de wereld in haar greep lijkt te houden

De impasses en de tegenwerking op thema’s van leven en dood

Omdat zwart-wit de norm lijkt te zijn

Wees niet te ingewikkeld, leg het simpel uit, de grote bek zal het je vertellen

Je hoeft verder niet meer na te denken

Laat staan andere geluiden te ontvangen

Makkelijk hè?

God, wie verlangt er niet naar een onbezonnen zomer?

Geluid uit, de zon op je huid, op een strandstoel, langs het zwembad of in de achtertuin

De tijd laten stilstaan, de harde wereld doen verzachten, zorgeloos, met wijn en gelach

Maar bommen houden niet op met vallen

Slachthuizen zijn niet minder druk

Honger is niet van gisteren

Toch zullen gezichten verzachten, 

harde lijnen verdoezelen, 

hete discussies worden bedolven

Al is het maar voor even 

Voet van het gaspedaal

Herstel is pas mogelijk bij erkenning van ziekte

Onze wereld is ziek

Ze staat stijf van de spanning, op plaatsen rot ze volledig weg

Ze raakt oververhit, slaat om zich heen, hele bossen verdwijnen

Zolang iemand nog denkt dat dat normaal is, komt van genezing niets terecht

De koorts die haar kwelt, kwelt ons allen

We zullen het pas echt weten als het ons treft

De vluchteling, omdat we tegen beter weten in

De voet op het gaspedaal hielden

Dieper, verder, harder, op een dodenrit

Maar eerst zomer, die hete, koortsachtige zomer

Ik zeg het je, ze is aangebroken.

~

Con Amor,

Eva

God doesn’t make junk ~ Holocaust survivor Edith Eva Eger.

“We don’t know where we are going, we don’t know what will happen, but nobody can take away from you what you put in your own mind,” said the mother of Dr. Edith Eva Eger when they were deported to the gates of Auschwitz.

The ballerina of Auschwitz, as Eger was called, was sixteen when she was taken away by the Nazis. In concentration camp Auschwitz she was forced to dance for Josef Mengele, the ‘angel of death’. She did so with her eyes closed. In her mind she wasn’t standing between the cold barracks, but in the Opera House in Budapest, and she was Juliet in the ballet Romeo and Juliet.

When the US Army liberated the camp on 4 May 1945, a soldier saw her hand move when she was left for dead among a number of dead bodies. He quickly called for medical assistance and therefore saved her life. She weighed only 32 kg at the time; her body was broken.

Two years ago I read her memoir The Choice. Sometimes I had to put it aside to catch my breath, only to pick it up again immediately and continue reading. An unforgettable book about the moving life of an extraordinary and powerful woman, who later, as a psychologist, helped veterans and soldiers with PTSD.

Here I would like to share some meaningful quotes from The Choice:

“Anti-Semitism wasn’t a Nazi invention. When I was growing up I developed a feeling of inferiority, and I became convinced that it was safer not to say that I was Jewish.”

“In Auschwitz, in Mauthausen, and during the death march, I survived by drawing on my inner world.”

“I found hope and faith in my inner life, even when surrounded by starvation, torture and death.”

“I did not yet know that nightmares do not adhere to land borders, that guilt and fear are boundless.”

“Maybe moving forward also means going back to the past.”

“We cannot choose to let the darkness disappear, but we can choose to cherish the light.”

“Every moment is a choice. No matter how frustrating, unpleasant, exhausting, painful or oppressive our experience, we can always choose how to respond.”

“You can take everything away from a person except one thing: the last of the human freedoms, which is to be able to choose what attitude to take in all given circumstances, to be able to choose your own path.” ~ Victor Frankl.

“I have nowhere to go to escape my discomfort; I just have to feel it.”

“By running away from the past, from my fear, I could not find freedom.”

“I turned my fear into a prison and locked it by remaining silent.”

“We can choose to be our own prison guards, or we can choose to be free.”

“Running away from the past or fighting against the pain we are experiencing now is equivalent to imprisoning ourselves.”

“Expressing yourself, i.e. self-expression, is the opposite of depression.”

“Mourning rites and rituals can be a hugely important part of grieving. I think that’s why religions and cultures contain distinct mourning rituals. There is a protected space and structure within someone begins to experience the feelings of loss.”

“To be passive is to let others decide for you. To be aggressive is to decide for others. To be assertive is to decide for yourself.”

“No one can make you a victim. Only you can do that.”

“If you can’t go through a door, go through the window.”

“To heal, we must embrace the darkness.”

“To heal means to tend the wound.”

‘Tempora mutantur, et nos mutamur in illis: times change and we change with them.”

“If we start believing that it is impossible for us to be loved if we are authentic, then we run the risk of denying our true nature.”

“Your own thoughts are the biggest prison and the key is in your pocket: the willingness to take total responsibility for your life; the willingness to take risks.”

Con Amor,

Eva

Vandaag is het Earth Day 2022!

Hoe lang staan we nog toe dat gezonde dieren in de pluimveehouderij worden ‘geruimd’?

Kip is nog altijd een populair stukje vlees. Jaarlijks worden wereldwijd zo’n 50 miljard vleeskippen geslacht voor voedsel met aan kop China, VS en Brazilië. In 2019 werd er wereldwijd 130 miljard kilogram kippenvlees geproduceerd en de productie van kippenvlees neemt alleen maar verder toe. Daarmee is het het meest gegeten stukje vlees. Er mag dan zo’n diversiteit aan vleesvervangers in de supermarktschappen te vinden zijn, het heeft geen enkel effect op de consumptie van kippenvlees. Hoe komt dat?

Verbinding

Deels door eenvoudige huis- tuin- en keukenpsychologie. Om iets van wat de ander doormaakt volledig te begrijpen, moet je het eigenlijk eerst zelf ervaren hebben. In het geval van ziekte en verlies bijvoorbeeld, maar ook rouw, echtscheiding, en de geboorte van een kind. We moeten nog altijd eerst ergens zelf door geraakt worden alvorens we tot begrip en compassie komen, ja werkelijk doorvoelen van wat er gebeurt en wat mede zorgt voor de nodige verbinding. Pas dan verandert er wat. Ik vraag me af, of dat ook geldt voor het stoppen met het eten van dieren. 

Nu ikzelf een aantal kippen en een haan heb rondlopen in de tuin en ze beter heb leren kennen (ieder heeft zo zijn of haar eigen grappige karakter) en ze bijna net zo leuk zijn als de huispoes, grijpen de laatste berichten over de vergassing van honderdduizenden gezonde Nederlandse soortgenootjes me naar de keel. Sterker nog dan voorheen. ’Preventief ruimen’ wordt dat ook wel genoemd. Alsof het over een zooi spullen gaat, waar we heel snel vanaf moeten. En er komt geen einde aan. Van 2020 tot 2021 werden er 2,2 miljoen kippen, kuikens, kalkoenen en eenden in Nederland gedood door nieuwe uitbraken van vogelgriep. En nu op het nieuwe hoogtepunt van de uitbraak, gisteren alleen al 145.000 dieren in een bedrijf in Lunteren, worden het er steeds meer. 

Politieke wil

Wat mij nog het meest frustreert is dat de politieke wil ontbreekt om aan de voortdurende kwelling en het gezondheidsgevaar een einde te maken. Het is geen hogere wiskunde: minder kippen houden, minder dicht op elkaar zetten en ze inenten. 

‘Dodelijke vogelgriep is verschrikkelijk voor kippen zelf. Daarnaast creëren we ook een groot probleem voor wilde vogels, die toch al in de verdrukking zitten door hun slinkende habitat. En natuurlijk is het een gevaarlijk risico voor de mens. In de afgelopen honderd jaar is het meermaals bewezen dat intensieve veeteelt leidt tot dodelijke pandemieën,’ zegt hoogleraar Virologie Thijs Kuiken in dit lezenswaardige interview in De Correspondent.

Inkrimping

De pluimveehouderij moet drastisch inkrimpen ter voorkoming van nóg meer dierenleed, maar ook om de volksgezondheid te bewaken. Een nieuwe pandemie wordt uitgebroed in de kippenschuren en er gebeurt niets om dat te voorkomen. 

Kun jij het stukje kip bannen van je bord? Of liever gezegd, vind je het belangrijk genoeg? Er gewoon mee stoppen, omdat dat kan? Want bij gebrek aan politieke wil, ben jij als consument er ook nog om druk uit te oefenen op de pluimveehouderij, zodat die noodzakelijke inkrimping er gaat komen. En dat gebeurt al door geen kipfilet of kippenboutje meer te kopen. Zo simpel is het. Ik ben er al jaren geleden mee gestopt, omdat door alles wat ik over de pluimveehouderij te weten kwam, dat stukje kippenvlees me acuut misselijk maakte. Zo ook met de kippeneieren. 

Gebroken borstbeen

Vergeet vooral ook het gezellig klinkende ‘scharrelei’ niet. Daar is niks leuk scharrelen in de ruimtelijke, vrije buitenlucht bij. Doorgefokte leghennen moeten bovendien zoveel eieren produceren (meer dan 300 stuks per jaar), dat de meeste kippen volgens de organisatie Wakker Dier met een gebroken borstbeen door hun miezerige leventje gaan. Nee, dank je. Mocht je een (hobby)boer met kippen die écht kunnen scharrelen in de buurt hebben, koop ze dan voortaan daar.

“How do you like your eggs in the morning?” vraagt Helen O’Connell liefjes aan Dean Martin. “I like mine with a kiss,” geeft hij haar als mierzoet antwoord in het bekende vijftigerjaren liedje. Zo’n eitje gaat er wel in natuurlijk, heerlijk, maar het komt van een industrie die voor de kip verwoestend is. Helemaal nu met de vogelgriep op een bedroevend nieuw hoogtepunt in Europa. 

Voortbestaan

Willen we als mens nog lang op deze aardbol kunnen leven, dan moeten we hoognodig rekening gaan houden met dieren en de wijze waarop de mens dieren houdt. En daar moeten we ook iets voor willen doen, of eigenlijk vooral laten.

Vandaag 22 april is het Earth Day, ofwel de Dag van de Aarde. Wat doe jij vandaag om beter voor haar te zorgen?

Con Amor,

Eva 

%d bloggers like this: