De Kunst van het Achterover Hangen {Dutch}.

“Vanmorgen werd ik kwaad wakker. Nee, nee, de wereld bevalt me niks. De meeste mensen zijn dood zonder het te weten, of ze leven wel en bedotten de boel. En de liefde eist in plaats van te geven. En degene die van je houdt, wil dat je iets bent wat hij nodig heeft. Van liegen krijg je spijt. En niet-liegen is een gave die de wereld niet verdient. En ik kan niet eens doen wat een half verlamd meisje uit wraak deed: een vaas stukgooien. Ik ben niet half verlamd. Hoewel iets in mij zegt dat we allemaal half verlamd zijn. En dienstmeisjes, of laten we maar zeggen meiden, hebben is een belediging aan de mensheid. De plicht om zoals dat heet fatsoenlijk voor de dag te komen, irriteert me. Waarom kan ik niet rondlopen in lompen, net als mannen die ik soms op straat zie, met een baard tot op hun borst en een bijbel in hun hand, die goden die van de waanzin inzicht hebben gemaakt? En waarom denkt men dat ik moet doorgaan met schrijven, omdat ik daar ooit mee ben begonnen? Ik heb mijn kinderen gewaarschuwd dat ik met het verkeerde been uit bed  ben gestapt en dat ze er maar niet op moeten letten. Maar zelf wil ik dat wel. Ik zou iets definitiefs willen doen waardoor de gespannen zenuw die mijn hart beknelt, knapt.”

Gisteravond in bed las ik dit fragment uit het boek De ontdekking van de wereld van Clarice Lispector. Alhoewel het schrijfsel stamt uit de zestiger jaren van de vorige eeuw is het tijdloos en universeel. We stappen allemaal wel eens met het verkeerde been uit bed en niets is dan goed, alles kost moeite, de wereld is uiterst oneerlijk. En dan moet de dag nog beginnen. 

We hoeven niet altijd zo wakker te worden om te constateren dat de wereld een bedrieglijke plek is, waarin zoveel misstanden bestaan dat het amper bij te houden valt. De zucht naar macht is alom tegenwoordig en bepaalt menselijke verhoudingen en onze verhoudingen tot de niet-menselijke wereld, zoals de dieren, de zeeën en de bossen. Bovendien kent de huidige tijd een geëngageerdheid, dat als je je niet druk maakt om iets (ongelijkheid, religie, racisme, antisemitisme, seksisme, alle ism-en, big Tech, big Ag, de vernietiging van de natuur, dierenleed, de pandemie, you name it) je je eigenlijk kapot zou moeten schamen. Immers, wat doe je dan? Sterker nog, wat voor mens ben je dan?

Iedereen een mening

Tuurlijk, een columnist zonder mening is geen columnist; of hij/zij doet tenminste alsof. En overdrijven is daarbij ook een kunst. Maar daarbuiten vliegen de meningen je zo wat om de oren. Op het internet, social media, op straat. Ik ben geneigd om vrijwel meteen die van mijzelf te uiten over de onderwerpen die belangrijk voor me zijn. Zoals velen dat doen. Er is zoveel lawaai, vooral als je het binnenlaat en geen grenzen stelt. En ook in landelijk Mallorca kan alle (on)zin zomaar binnenwaaien. In het huidige engagement, is het bijna een gave om eerst eens flink achterover te hangen en, als je wilt tenminste, de verschillende meningen eens voorbij te laten komen, voordat je gelijk je mond opentrekt. Eigenlijk, is het vooral je ego dat spreekt, dat van zich wil laten horen, dat wil overtuigen. Ooit wel eens gedacht dat je er volledig naast zit? Nee, dat dacht ik al. Toch goed om daarmee ook eens rekening te houden. Ik ga het vaker proberen in ieder geval.

De reden waarom ik dit schrijf – het is een vreemde kronkel, zeker – is dat het klimaat waarin je leeft, ik bedoel het meteorologische klimaat, je een handje helpt bij het achterover hangen in je stoel, niet veel te hoeven doen, en je opvattingen eens voor je te houden. Ja, zelfs over de varkens in de mega-stallen die omkomen van de warmte en wat daarvan de oorzaak is. Moet je nagaan. Zo belangrijk is je mening en daarmee gepaard gaande verontwaardiging nou ook weer niet. Zon en warmte leggen lam, zo zou je het ook kunnen stellen. Apathisch zelfs. En dat heeft nou net geen al te beste klank. Echter, als de temperaturen oplopen tot 30 graden en daarboven volgt automatisch ontspanning en dat hoeft heus niet altijd over te gaan in apathie. 

La la la land

Integenstelling tot de woorden van Clarice Lispector hierboven, stond ik vanochtend op met zo’n la-la-la gevoel. Weet je wel, zo’n gevoel na een nacht flink dansen en feesten – ik lag gewoon rond middernacht in bed, niks feest of dansen. Mijn normaal -lichtelijk- ochtend humeur was er ineens niet, omdat ik langer had geslapen dan op de dagen ervoor. Ik begon gelijk met een kop koffie met Dorus; thee sloeg ik over. Vandaag komt waarschijnlijk alleen dit stukje uit mijn handen en ik kook wat lekkers – we hebben nu groenten uit de tuin 🙂 Ik hoef verder niks van mezelf. Ik heb geen mening -inclusief die, die in mijn hoofd leven en onuitgesproken zijn. Ik luister alleen en leg de woorden waarschijnlijk naast me neer. 

Op social media las ik eens dat je dan een geprivilegieerd persoon bent. Diegenen die dagelijks gediscrimineerd worden, hebben immers nooit zo’n off day, zo’n dag dat ze er even niet zijn en alles onbekommerd laten. Evenmin de onderdrukten, de dissidenten in de Noord-Koreaanse concentratiekampen, de Palestijnen in Israël, de Oeigoeren in China, vluchtelingen, Iraanse activisten achter slot en grendel, de jongens en meisjes in de textiel-industrie, de koeien die voortdurend melk moeten produceren totdat ze volledig uitgemolken zijn om vervolgens te worden afgemaakt. 

Of ik geprivilegieerd ben? Waarschijnlijk wel. Met verontschuldigen over privileges schiet de mensheid geen moer op. Dat mogen anderen doen, als ze het al überhaupt menen. Want wie wil nou zijn of haar leven ruilen met de hiervoor genoemden?

Con Amor,

Eva 

Photo: Content Pixie/Unsplash

Kerst-tip: Een Onvergetelijk Verhaal Dat Je Niet Loslaat {Dutch}

Kerstmis breekt weer aan en dat is vaak een tijd waarin we elkaar cadeautjes geven. Weet je niet wat je nu weer aan je geliefde moet geven deze kerst? Dan heb ik een cadeau-tip voor je: een onvergetelijk boek, waarvan het verhaal nog lang nagalmt.

Een enkele keer gebeurt het; je leest een boek en na de laatste bladzijde omgeslagen te hebben echoën de personen en de gebeurtenissen nog dagen na. Misschien zelfs weken of maanden; ja, zelfs jaren.

Gisèle

Gisèle van Susan Smit is zo’n boek. Het verhaal speelt zich af net voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog en vertelt het waargebeurde verhaal van de glazenierster Gisèle van Waterschoot van der Gracht, die tijdens de oorlog joodse onderduikers in huis nam. Het boek geeft een blik in het leven van kunstenaars in oorlogstijd. En hoe iedereen moest kiezen tussen buigen of barsten, goed en fout, haat en liefde. Het is alweer een paar jaar geleden dat ik dit onvergetelijke boek las.

’t Hooge Nest

Oude verzetskranten

Het bijzondere van dit aangrijpende verhaal is dat de schrijfster nu samen met haar man en drie kinderen deze prachtige villa in Naarden bewoont. Toen zij destijds verhuisde naar ‘t Hooge Nest ontdekte ze ruimten onder de houten vloeren van het huis waar oude verzetskranten en resten van stompkaarsen lagen. Naar aanleiding van deze opmerkelijke vondsten heeft ze uitgebreid onderzoek gedaan naar de geschiedenis van ’t Hooge Nest, de Tweede Wereldoorlog, de Holocaust en het (joodse) verzet. Ze is gekomen tot een ongelofelijk verhaal, prachtig geschreven en knap gereconstrueerd, waarvan ik hoop dat iedereen het leest. Omdat het zo’n belangrijk verhaal is, je nieuwe feiten leest en je meegevoerd wordt naar een wereld, waarin de mensheid tot een dieptepunt is gezonken en waarvan je je afvraagt wat jij zou doen, mocht het ooit weer zover komen. Deze vraag heeft dit boek bij mij opgeroepen. Wat zou ik doen in zulke gevaarlijke tijden? Buigen of barsten? Verraad of verzet? Iedereen heeft een keuze en hopelijk kiezen we de juiste.

Verraad

De twee joodse zussen hadden één ding gemeen: ze waren nauwelijks bang. En waar Lien vooral optimistisch was, soms zelfs tegen het naïeve aan, was Janny realistisch en veel minder positief, maar vastberaden om zich te verzetten tegen de Nazi- terreur en de jacht op hen te overleven. Vrijwel constant kropen ze door het oog van de naald en denk je bij de zoveelste zenuwslopende gebeurtenis: dit is het einde. Maar dan toch redden de zussen het weer door hun inventiviteit, hun onverschrokkenheid en hun belangrijke contacten. Tot die ene dag waarop zij en ’t Hooge Nest verraden worden. Tegen verraad is nu eenmaal niets bestand.

Onverbrekelijke liefde

Kunst, muziek en dans speelden een belangrijk rol voor de zussen en de onderduikers in ’t Hooge Nest. En op soms moeilijke momenten lachten ze met elkaar. Dat zijn de elementen die een mens sterk maken. Samen met hun vastberadenheid en de onverbrekelijke liefde die de zussen voor elkaar en hun ouders en hun gezinnen voelden.

Een ongelofelijk verhaal

Kerstmis breekt weer aan en dat is vaak een tijd waarin we elkaar cadeautjes geven. Weet je niet wat je nu weer aan je geliefde moet geven deze kerst?

Tip: het zal niet als een verrassing komen. Schenk dit boek!!

Het is een verhaal dat verteld moest worden, juist omdat het niet vergeten mag worden. Het echoot nog lange tijd na en het is onvermijdelijk om niet van deze twee sterke en moedige zussen te gaan houden. Ik dacht hier “stoere” zussen te schrijven, want deze eigenschap in een vrouw zien wij (vrouwen) over het algemeen graag – vooral in deze huidige tijd – maar je zult zien dat ik hen daarmee schromelijk tekort zou doen.

t Hooge Nest, geschreven door Roxane van Iperen. Ook verkrijgbaar als e-boek.

Lees het, geef het aan je geliefde en bazuin het rond.

Mooie vondst: de eerste bewoner van ‘t Hooge Nest was Dirk Witte, tekstschrijver van het lied “Mensch, durf te leven”.

Het leven is heerlijk, het leven is mooi
Maar – vlieg uit in de lucht en kruip niet in een kooi
Mensch, durf te leven!
Je kop in de hoogte, je neus in de wind
En lap aan je laars hoe een ander het vindt
Hou een hart vol van warmte en van liefde in je borst
Maar wees op je vierkante meter een vorst
Wat je zoekt kan geen ander je geven
Mensch, durf te leven!


Con Amor,

Eva

%d bloggers like this: