Zomerkoorts.

Waar is de nuance, de verfijning in de chaos, het voorbij-denken?

De verstarring die de wereld in haar greep lijkt te houden

De impasses en de tegenwerking op thema’s van leven en dood

Omdat zwart-wit de norm lijkt te zijn

Wees niet te ingewikkeld, leg het simpel uit, de grote bek zal het je vertellen

Je hoeft verder niet meer na te denken

Laat staan andere geluiden te ontvangen

Makkelijk hè?

God, wie verlangt er niet naar een onbezonnen zomer?

Geluid uit, de zon op je huid, op een strandstoel, langs het zwembad of in de achtertuin

De tijd laten stilstaan, de harde wereld doen verzachten, zorgeloos, met wijn en gelach

Maar bommen houden niet op met vallen

Slachthuizen zijn niet minder druk

Honger is niet van gisteren

Toch zullen gezichten verzachten, 

harde lijnen verdoezelen, 

hete discussies worden bedolven

Al is het maar voor even 

Voet van het gaspedaal

Herstel is pas mogelijk bij erkenning van ziekte

Onze wereld is ziek

Ze staat stijf van de spanning, op plaatsen rot ze volledig weg

Ze raakt oververhit, slaat om zich heen, hele bossen verdwijnen

Zolang iemand nog denkt dat dat normaal is, komt van genezing niets terecht

De koorts die haar kwelt, kwelt ons allen

We zullen het pas echt weten als het ons treft

De vluchteling, omdat we tegen beter weten in

De voet op het gaspedaal hielden

Dieper, verder, harder, op een dodenrit

Maar eerst zomer, die hete, koortsachtige zomer

Ik zeg het je, ze is aangebroken.

~

Con Amor,

Eva

De Kunst van het Achterover Hangen {Dutch}.

“Vanmorgen werd ik kwaad wakker. Nee, nee, de wereld bevalt me niks. De meeste mensen zijn dood zonder het te weten, of ze leven wel en bedotten de boel. En de liefde eist in plaats van te geven. En degene die van je houdt, wil dat je iets bent wat hij nodig heeft. Van liegen krijg je spijt. En niet-liegen is een gave die de wereld niet verdient. En ik kan niet eens doen wat een half verlamd meisje uit wraak deed: een vaas stukgooien. Ik ben niet half verlamd. Hoewel iets in mij zegt dat we allemaal half verlamd zijn. En dienstmeisjes, of laten we maar zeggen meiden, hebben is een belediging aan de mensheid. De plicht om zoals dat heet fatsoenlijk voor de dag te komen, irriteert me. Waarom kan ik niet rondlopen in lompen, net als mannen die ik soms op straat zie, met een baard tot op hun borst en een bijbel in hun hand, die goden die van de waanzin inzicht hebben gemaakt? En waarom denkt men dat ik moet doorgaan met schrijven, omdat ik daar ooit mee ben begonnen? Ik heb mijn kinderen gewaarschuwd dat ik met het verkeerde been uit bed  ben gestapt en dat ze er maar niet op moeten letten. Maar zelf wil ik dat wel. Ik zou iets definitiefs willen doen waardoor de gespannen zenuw die mijn hart beknelt, knapt.”

Gisteravond in bed las ik dit fragment uit het boek De ontdekking van de wereld van Clarice Lispector. Alhoewel het schrijfsel stamt uit de zestiger jaren van de vorige eeuw is het tijdloos en universeel. We stappen allemaal wel eens met het verkeerde been uit bed en niets is dan goed, alles kost moeite, de wereld is uiterst oneerlijk. En dan moet de dag nog beginnen. 

We hoeven niet altijd zo wakker te worden om te constateren dat de wereld een bedrieglijke plek is, waarin zoveel misstanden bestaan dat het amper bij te houden valt. De zucht naar macht is alom tegenwoordig en bepaalt menselijke verhoudingen en onze verhoudingen tot de niet-menselijke wereld, zoals de dieren, de zeeën en de bossen. Bovendien kent de huidige tijd een geëngageerdheid, dat als je je niet druk maakt om iets (ongelijkheid, religie, racisme, antisemitisme, seksisme, alle ism-en, big Tech, big Ag, de vernietiging van de natuur, dierenleed, de pandemie, you name it) je je eigenlijk kapot zou moeten schamen. Immers, wat doe je dan? Sterker nog, wat voor mens ben je dan?

Iedereen een mening

Tuurlijk, een columnist zonder mening is geen columnist; of hij/zij doet tenminste alsof. En overdrijven is daarbij ook een kunst. Maar daarbuiten vliegen de meningen je zo wat om de oren. Op het internet, social media, op straat. Ik ben geneigd om vrijwel meteen die van mijzelf te uiten over de onderwerpen die belangrijk voor me zijn. Zoals velen dat doen. Er is zoveel lawaai, vooral als je het binnenlaat en geen grenzen stelt. En ook in landelijk Mallorca kan alle (on)zin zomaar binnenwaaien. In het huidige engagement, is het bijna een gave om eerst eens flink achterover te hangen en, als je wilt tenminste, de verschillende meningen eens voorbij te laten komen, voordat je gelijk je mond opentrekt. Eigenlijk, is het vooral je ego dat spreekt, dat van zich wil laten horen, dat wil overtuigen. Ooit wel eens gedacht dat je er volledig naast zit? Nee, dat dacht ik al. Toch goed om daarmee ook eens rekening te houden. Ik ga het vaker proberen in ieder geval.

De reden waarom ik dit schrijf – het is een vreemde kronkel, zeker – is dat het klimaat waarin je leeft, ik bedoel het meteorologische klimaat, je een handje helpt bij het achterover hangen in je stoel, niet veel te hoeven doen, en je opvattingen eens voor je te houden. Ja, zelfs over de varkens in de mega-stallen die omkomen van de warmte en wat daarvan de oorzaak is. Moet je nagaan. Zo belangrijk is je mening en daarmee gepaard gaande verontwaardiging nou ook weer niet. Zon en warmte leggen lam, zo zou je het ook kunnen stellen. Apathisch zelfs. En dat heeft nou net geen al te beste klank. Echter, als de temperaturen oplopen tot 30 graden en daarboven volgt automatisch ontspanning en dat hoeft heus niet altijd over te gaan in apathie. 

La la la land

Integenstelling tot de woorden van Clarice Lispector hierboven, stond ik vanochtend op met zo’n la-la-la gevoel. Weet je wel, zo’n gevoel na een nacht flink dansen en feesten – ik lag gewoon rond middernacht in bed, niks feest of dansen. Mijn normaal -lichtelijk- ochtend humeur was er ineens niet, omdat ik langer had geslapen dan op de dagen ervoor. Ik begon gelijk met een kop koffie met Dorus; thee sloeg ik over. Vandaag komt waarschijnlijk alleen dit stukje uit mijn handen en ik kook wat lekkers – we hebben nu groenten uit de tuin 🙂 Ik hoef verder niks van mezelf. Ik heb geen mening -inclusief die, die in mijn hoofd leven en onuitgesproken zijn. Ik luister alleen en leg de woorden waarschijnlijk naast me neer. 

Op social media las ik eens dat je dan een geprivilegieerd persoon bent. Diegenen die dagelijks gediscrimineerd worden, hebben immers nooit zo’n off day, zo’n dag dat ze er even niet zijn en alles onbekommerd laten. Evenmin de onderdrukten, de dissidenten in de Noord-Koreaanse concentratiekampen, de Palestijnen in Israël, de Oeigoeren in China, vluchtelingen, Iraanse activisten achter slot en grendel, de jongens en meisjes in de textiel-industrie, de koeien die voortdurend melk moeten produceren totdat ze volledig uitgemolken zijn om vervolgens te worden afgemaakt. 

Of ik geprivilegieerd ben? Waarschijnlijk wel. Met verontschuldigen over privileges schiet de mensheid geen moer op. Dat mogen anderen doen, als ze het al überhaupt menen. Want wie wil nou zijn of haar leven ruilen met de hiervoor genoemden?

Con Amor,

Eva 

Photo: Content Pixie/Unsplash

Mijn Wieg Stond Hier, In Fort Europa {Dutch}

Het is zomer en ik vier het thuis op Ibiza. De zinderende hitte maken de dagen onbekommerd. Bij de minste of geringste handeling druipt het zweet langs mijn rug omlaag. Juist in deze maanden draait de horeca op volle toeren en lopen de camareros en camareras hun benen uit het lijf. De genadeloze zon slaat geen dag over, maar vandaag lijkt hij voor het eerst sinds maanden te schuilen achter de wolken. Wat een verademing!

Samen met een vriendin lig ik op een kleedje op het strand en praten we over het leven op Ibiza. Dat het niet altijd makkelijk is om hier iets op te bouwen. Alles kost nu eenmaal tijd en hiervoor is geduld nodig. Middenin ons gesprek komt een Afrikaanse vrouw plotseling naast mij zitten. Zij is één van de vele verkopers, die in de zomers dagelijks de Ibizaanse stranden afstruinen met hun strandkleden, armbandjes, zonnebrillen en haarvlechtwerk (de vrouwelijke verkopers vlechten je haar net zoals dat van een echte dreadlock-koningin).

De vrouw pakt mijn arm beet, subtiel, maar mijn eerste reactie is een geërgerde. “Laat me, ik ben middenin een gesprek en ik heb niets nodig,” zeg ik haar rustig. Ze lijkt zich er weinig van aan te trekken en begint tegen ons te praten. “Please listenPlease, I have a rough day. I haven’t sold anything today. Today is difficult day.

Mijn vriendin vraagt de vrouw naar haar naam. “I’m Keisha”, antwoordt ze. Dit is haar eerste zomer op Ibiza. Ze woont in Nigeria. Zwijgend zit Keisha naast me en ik kijk naar haar droevige blik in haar ogen en leg mijn hand zachtjes op haar mollige schouder. Vervolgens zeg ik dat ik geen cent op zak heb.

Waarom begin ik gelijk over geld? We kunnen toch ook gewoon wat praten met elkaar? Ik heb te doen met Keisha en voel me een beetje ongemakkelijk. Wat een onbezorgd leventje heb ik vergeleken met haar.

Ook is het nogal scheef als je beseft hoeveel geld er in het tourisme op Ibiza omgaat. De duizenden euro’s die mensen neertellen voor een weekje in een luxe villa, de hippe beach-restaurants waar dagelijks uitgebreid gegeten en gedronken wordt. Geen zin om te koken tijdens de vakantie? Dan regel je toch gewoon een private chef. Niets is te gek op Ibiza. Alles is te koop.

Keisha vertelt dat ze na de zomermaanden weer terugkeert naar Nigeria, net als de meeste strandverkopers. Ik blijf hier. Sterker nog, ik ben zonder problemen naar dit eiland gekomen en niemand zei me dat ik weer terug moest naar mijn eigen land. Toevallig stond mijn wieg in Nederland, op het continent Europa, en toevallig gelden hier andere regels en wetten. Ik kan gaan en staan waar ik wil. Voor mij gelden geen Europese grenzen. Ik ben een kind van het gewilde Europa.

Als hordes jonge Afrikaanse mannen de hoge hekken van Ceuta trotseren en juichend Europa binnen rennen, is dat nieuws dat stof doet opwaaien. Waar moeten deze mensen heen? Wat komt er van ze terecht? Ik weet het niet, maar het zet me wel aan het denken. En de vele anderen wier levens eindigen in de Middellandse Zee, omdat zij het niet tot Europa hebben gered. Kranten schrijven er soms niet eens meer over. De groei van de economie is een belangrijker onderwerp.

Ik zeg Keisha dat ik de volgende keer mijn haar door haar laat vlechten. Mijn haar net zoals dat van een Afrikaanse dreadlock queen. Oh, ik zie het beschuldigende vingertje al naar me wijzen: culturele appropriatie.

Maar niet op Ibiza.

En niet als het aan Keisha ligt.

Con Amor,

Eva

%d bloggers like this: