De laatste dagen moet ik ineens denken aan iets wat de laatste keer was, zonder daarvan op dat moment bewust te zijn geweest. Soms weten we precies wanneer iets voor het laatst is, maar vaak ook helemaal niet.
~Scroll down to read in English
De laatste keer dat ik een vriendin zag, waarvan het contact verloren is gegaan. De laatste keer dat ik buiten speelde met vriendjes en vriendinnetjes uit de buurt. De laatste Engelse les op school. De laatste keer in de collegebanken. De laatste keer koken en eten met mijn toenmalige huisgenoten. Het laatste studentenfeestje op de sociëteit waar het rook naar verschaald bier. Het laatste broodje kroket. De laatste keer Pretty Woman en Thelma and Louise. De laatste keer met het technogroepje dansen tot we strompelend in het ochtendgloren naar huis gingen. De laatste laserstralen die hemels aandeden. Het kijken in de spiegel met mijn verhitte hoofd. De eeuwige tijd. De laatste keer waar ik nu als een -mogelijk- oude raver wordt gezien op zoek naar een verzetje. De vrienden. Het zakje mdma met mijn vinger erin. De verbinding. De liefde. De hitte. De benen die pijn deden. De vermoeidheid. De laatste keer wakker worden in mijn Amsterdamse bed. De laatste kus van een ex-lover. De laatste omhelzing waarna hij voor altijd zou verdwijnen. Het laatste wijntje met die leuke buurvrouw. Die jas die ik daarna nooit meer heb gedragen. Mijn voeten op vreemde grond, maar waar ik later nooit naar terugkeerde. De laatste sms op mijn werk-mobiel. De laatste wandeling langs het baaitje op Ibiza. De laatste keer dat mijn familie bij elkaar was en iedereen nog leefde. De laatste vakantie met ouders, broer en zus. Het laatste Sinterklaasfeest met chocoladeletters in mijn kinderschoen. De laatste balletles op klassieke noten. De knapperige baguette in het Franse dorpje, die ik nooit meer geproefd heb. De zoutige roomboter in dikke lagen erop. De laatste keer dat ik mijn ouders samen zag, gezond en gelukkig, voordat één van hen ernstig ziek zou worden. De laatste keer dat een oom op bezoek kwam, opgewekt, die sinds een paar dagen niet meer in leven is. De laatste keer op mijn paarse fiets door het Vondelpark. Het laatste etentje in het sushi-restaurant dat niet meer bestaat. De glazen met de lekkerste prosecco die ze daar hadden. De laatste.
En zo kan ik verder gaan. De laatste keren die (onbewust) een leven verrijken en opfleuren, maar ook doen realiseren dat sommige dingen, ervaringen en mensen nooit meer terugkeren. Het is maar een geluk dat we dat op dat moment vaak niet weten. Daar staat tegenover, andere keren die de eerste zullen zijn.
The Last Time
Lately, I suddenly find myself thinking about something that was the last time, without having been aware of it at that moment. Sometimes we know exactly when something is the last time, but often we don’t know at all.
The last time I saw a friend with whom I lost contact. The last time I played outside as a kid with neighborhood friends. The last English class at school. The last time in the lecture halls at university. The last time cooking and having dinner with my roommates. The last student party at the sorority where it smelled like stale beer. The last croquette sandwich. The last time Pretty Woman and Thelma and Louise. The last time dancing with the techno group until we stumbled home at dawn. The last laser beams that looked heavenly. Looking in the mirror with my heated head. The eternal time. The last time where I am now seen as a -possibly- old raver looking for a good time. The friends. The tiny bag of mdma with my finger in it. The connection. The love. The heat. The legs that hurt. The fatigue. The last time waking up in my bed in Amsterdam. The last kiss from an ex-lover. The last embrace after which he would disappear forever. The last glass of wine with our nice neighbor. That coat I never wore again after that. My feet on foreign soil, but which I never returned to later. The last text message on my work mobile. The last walk along the little bay in Ibiza. The last time my family was together and everyone was still alive. The last vacation with parents, brother and sister. The last St. Nicholas party with chocolate letters in my girls shoes. The last ballet class on classical tunes. The crispy baguette in the French village, which I never tasted again. The salty creamy butter in thick layers on top. The last time I saw my parents together, healthy and happy, before one of them got severely ill. The last time an uncle came to visit, cheerful, who passed away a few days ago. The last time cycling on my purple bike in Vondel Park. The last dinner at the sushi restaurant that no longer exists. The glasses of the most delicious prosecco which they sold there. The last one.
And so I can go on. The last times that (unconsciously) enrich and brighten a life, but also make one realize that some things, experiences and people never return. Luckily we often don’t know that at the time. In return, we will have other times that will be our first.
Con Amor,
Eva
☆evalunes 