De drang tot harmonie en heling wordt momenteel niet alleen op wereldniveau overstemd door het toebrengen van schade en vernietiging, maar ook dichter bij huis. Niet alleen tussen landen en volkeren, maar zelfs binnen de banden van een langdurig gedeelde geschiedenis en zelfs die van hetzelfde bloed.

Is het een teken des tijds? Is iemand soms iets kwijt en probeert hij of zij jou daarvoor te straffen? Is die iemand ineens een slachtoffer? Door jou aangevallen en pijn gedaan? Is er ongemak door iets wat je zou hebben gedaan of gezegd? Gaat die persoon vervolgens – niet zelden vrij agressief – over tot de aanval? Of verwijdert hij of zij zich van enig contact met jou, zelfs als je een liefhebbende ouder bent? Een ouder die altijd voor het kind heeft klaargestaan.

Ik neig ernaar dat het een teken des tijds is, want overal is het zichtbaar. De slachtoffers tegenover de daders. Slachtoffers die nog al eens daders zijn, maar het graag omdraaien, want zíj zijn degenen die gepijnigd zijn, zíj hebben verdriet. En dat komt allemaal door jou.

Is er soms iets in mensen gevaren zodat ze plotseling iets van zichzelf laten zien dat al die tijd verborgen is geweest?

Er vindt iets onomkeerbaars plaats: tijd en dat wat verloren is, komen niet meer terug. De eerste weken van vreugde, van puur en nieuw leven, ze komen niet meer terug. De scheuren van het ooit zo rotsvaste beschadigde vertrouwen zijn zichtbaar geworden. 

Het moederschip heeft ernstige averij opgelopen. De uitgevlogene is minder volwassen dan gedacht. In plaats van reparatie doet het kind aan (zelf)beschadiging, maar het moederschip zal niet zinken, het mag niet zinken. Vers moederschap maakt haar plotseling tot een dolkstekende dochter. Nee, het moederschap betekent niet per se dat een vrouw wijs of wijzer wordt, zo ver is duidelijk. Hoe is het toch mogelijk dat er in nieuw moederschap plaats is voor liefdeloosheid naar de eigen ouder? 

De lezer van deze blogpost denkt waarschijnlijk waar ik het in vredesnaam over heb (snap ik!) en waar dit naartoe gaat. 

Tja, het is een poging gedachten over beschadigde relaties onder woorden te brengen. Relaties waarvan gedacht werd dat ze onverwoestbaar waren. Een moeder-dochter relatie die nieuw leven van een (achter)kleinkind kent, maar eigenlijk weten we amper dat het nieuwe leventje bestaat. Alle maanden dat dit kindje in de buik van de moeder leefde, leefde de hele familie vol liefde met de dragende moeder mee. We verheugden ons op de komst van dit kleintje.

Nu lijkt dat niet meer van belang. De enige die deze kersverse moeder nog nodig heeft, is haar partner aan haar zijde. Samen hebben ze nu ook een ruim dak boven het hoofd. De rest kan het nu bekijken. Ze denken niemand meer nodig te hebben. Haar vader, moeder en zus hebben verdriet om de verwijdering, maar het maakt blijkbaar niet veel uit voor de dochter die nog maar kort zelf moeder is geworden — van een dochter. 

Als een dochter verdriet heeft, heeft haar moeder ook verdriet. En als een zus pijn heeft, is het voelbaar bij de andere zus en broer. Zou deze gedachte nog in die bubbel van het volwassen kind passen?

Het meisje, vandaag een maand oud, dat van haar grootouders wordt weggehouden en een moeder die niet lijkt te beseffen wat ze aan het doen is. Of ze moet zo opgaan in haar eigen bubbel dat ze werkelijk denkt dat het haar geluk brengt. Ik heb met het kleintje te doen, want ik weet hoe goed en lief haar grootouders zijn. Ze moet hun liefde nu missen. Ook de liefde en aandacht van de overgrootmoeder. Van de tante en overige familie.

De liefdevolle vreugde van de grootouders is doorgeprikt als een ballon en uiteengespat in verdriet en diepe teleurstelling. 

Er lijkt iets in sommigen te zijn gevaren. Die gedachte popt de laatste tijd wel vaker bij me op. Alsof sommige mensen willen beschadigen en vernietigen. Misschien niet bedoeld, maar het resultaat is er wel zeker naar. 

In allerlei relaties kan het gebeuren. Misschien waren er eerder al voortekenen. Zoals het forever friends-theelichthoudertje dat plotsklaps in de rocket stove terecht kwam. Er bleef niets meer van over. Ik schrok, het was te laat om het te redden. Op mijn verjaardag ontving ik uiteindelijk een rouwmededeling. Ik zou haar hebben achtergelaten, ik was niet met haar meegereisd. Een oude vriendschap kan ook kapot gaan, net zoals een huwelijk dat kan en een ouder-kindrelatie zal op z’n minst diep beschadigd raken.

Hierbij de wens – je kunt het maar beter de wereld in slingeren – dat de nieuwe moeder, waarover ik schrijf, haar weg naar haar ouders weer terug zal vinden.

Binnen een jaar kan veel gebeuren. Het leven is niet lang. En als je pech hebt al helemaal niet. Alleen daarom al zouden we zuinig moeten zijn op elkaar. 

Ondertussen gaat de natuur door. Nieuwe tomaten groeien alweer. Nieuwe kuikentjes zijn geboren. Nieuw leven. Al wat sterft, verdwijnt en dikwijls nooit helemaal. Rouw om wat geweest is. Naar een tijd die niet meer terugkomt. Naar een geliefd persoon die niet meer dezelfde voor je zal zijn. Alleen nieuwe tijd zal verlichten en de scheuren worden gepoogd daarmee te zijner tijd te worden opgevuld.

Er komt een tijd dat het kind terugkeert. De bubbel zal eens uiteenspatten. 

Con Amor,

Eva